17. ปลอบใจภรรยา (1)

นับจากวันที่จ้านโหรวพาซิงเยียนไปอารามกับท่านแม่ นางก็มีท่าทีสดใสขึ้น ทั้งยังแวะไปหาหนิงเซียนทุกเช้า หลังจากเข้าร่วมประชุมเช้าเสร็จ บ้างก็พากันมาเล่นที่จวน อย่างเช่นวันนี้

เคร้ง!

“อ๊ะ แม่ทำได้ ลงไปแล้วๆ พวกเจ้าเห็นหรือไม่” พระสนมหวัง ออกจากวังมา เพื่อละเล่นโยนลูกดอกถึงจวนผิงจิ้ง แน่นอนว่าเรื่องที่หนิงเซียนจะไปแคว้นฉินทำให้พระนางกินไม่ได้ นอนไม่หลับอยู่หลายคืน แต่ก็ได้ซิงเยียนไปช่วยพูดว่าควรใช้เวลาต่อจากนี้ให้มีความสุขจะดีกว่า

วันนี้ทั้งวัน ครอบครัวสกุลหวัง พระสนมหวัง องค์หญิงเจ็ด รวมถึงเอ๋อร์เล่อเถียนปา มารดาของจ้านโหรว ต่างก็พากันมาเที่ยวเล่นที่จวนผิงจิ้งแต่เช้า บ่าวไพร่จึงสรรหาการละเล่นมาให้ผู้เป็นนายเล่นแก้เบื่อเช่นนี้

“พระสนมพึ่งเข้าเพียงดอกเดียว ดีใจเสียยกใหญ่เลยนะพ่ะย่ะค่ะ” เฟยหย่าเบะปากให้กับท่าทีดีใจของน้องสามี ทุกคนต่างโยนเข้ากระบอกไม้กันทั้งสิ้น เหลือเขาเพียงผู้เดียวที่โยนไม่เข้าสักดอก

“ฮ่าๆ พี่สะใภ้ให้ข้าดีใจเสียหน่อยเถิด”

“ท่านป้าโมโหเช่นนี้ เป็นเพราะโยนไม่เข้าหรือเปล่าเจ้าคะ” หนิงเซียนปิดปากหัวเราะเบาๆ กวาดสายตาซึมซับบรรยากาศที่มีความสุขเหล่านี้เอาไว้

“ท่านป้าลองเปลี่ยนวิธีถือดูขอรับ แบบนี้จะถนัดกว่า” จ้านโหรวลองจับลูกดอกให้เฟยหย่าดูเป็นตัวอย่าง และก็เป็นผล เพราะเฟยหย่าโยนลูกดอกลงกระบอกไม่ได้เป็นครั้งแรก

“ข้าทำได้! ข้าทำได้ เมื่อครู่ท่านเห็นหรือไม่” เฟยหย่าวิ่งไปกอดสามี จนผู้คนที่อยู่บริเวณนั้น ต้องรีบเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย คงจะมีเพียงซิงเยียนที่ส่ายหัวอย่างเอือมระอา ให้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“ท่านลุงกับท่านป้าชักจะเกินไปแล้ว หากแม่สามีข้าตกใจ จนเป็นลมไปจะทำอย่างไร พวกท่านไม่อายฟ้าดินบ้างเลย”

“แม่มิเป็นไร” เถียนปายิ้มเขิน นางมิเคยเห็นผู้ใดแสดงความรักต่อหน้าเช่นนี้มาก่อน ตกใจอยู่บ้าง แต่ก็มิได้ถึงขั้นเป็นลมล้มพับ

“ก็สามีข้ารูปงาม ข้าต้องอยากกอด เจ้านั่นล่ะ มีสามีหล่อเหลาถึงเพียงนั้น เสียของจริงๆ” เฟยหย่าเอ่ยตอบ ทั้งที่ยังกอดแขนสามีไว้แน่น

“ฮ่าๆ เสียของจริงๆ เจ้าค่ะพี่สะใภ้” สนมหวังหัวเราะร่าก่อนใครพวก จากนั้นทุกคนจึงพากันหัวเราะตาม นานทีจะเห็นซิงเยียนเขินอายบ้าง ช่างเป็นบุญตาเสียจริง

แต่วันเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ และแล้วก็มาถึงวันที่ต้องส่งเสด็จองค์หญิงเจ็ด ไปเข้าพิธีอภิเษกสมรสที่แคว้นฉิน ขบวนเดินทางยิ่งใหญ่สมพระเกียรติ ทว่าคนที่จะได้นั่งขบวนมิได้รู้สึกยินดีปรีดาไปด้วยเลย

“เสี่ยวเฟิน ลู่ซิว เจ้าทั้งสองดูแลน้องสาวข้าให้ดี มีสิ่งใดให้รีบส่งข่าวมา” ซิงเยียนกำชับคนสนิททั้งสอง บัดนี้ทั้งสกุลหวัง พระสนมหวัง และองค์ฮ่องเต้ก็มาส่งเสด็จองค์หญิงเจ็ดทั้งสิ้น

“ขอรับฮูหยิน” / “เจ้าค่ะฮูหยิน”

“รักษาตัวด้วยนะลูก” สนมหวังเข้ามาโอบกอดบุตรสาวเอาไว้ แม้จะไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไข แต่นางก็เลี้ยงดูหนิงเซียนมาตั้งแต่เกิด ย่อมรักและผูกพันมิต่างจากเลือดในอก

“รักษาตัวด้วย หากมีเรื่องใดก็ส่งข่าวมาที่แคว้นของเรา” ฮ่องเต้จวิ้นหลงไท่ประคองสนมหวังให้ถอยออกจากอ้อมกอด ก่อนที่หนิงเซียนจะนั่งคุกเข่าลงกับพื้น หมอบกราบพระบิดาและพระมารดาที่เลี้ยงดูมา

“ลูกทูลลาเพคะ ข้าลาท่านลุง ท่านป้า พี่เขย เสี่ยวหง ลู่เป่า…ข้าลาเจ้าค่ะพี่หญิง ยามที่คิดถึงพี่หญิงน้องจะกอดเจ้าผิงกั่วให้แน่นเลย” หนิงเซียนเอ่ยลาทุกคน ก่อนที่จะวิ่งเข้าไปกอดพี่สาว เจ้าผิงกั่วที่ว่า เป็นลูกกระต่ายตัวน้อยที่ซิงเยียนตั้งใจไปหามาให้น้องสาว เป็นของแทนใจ อย่างน้อยน้องสาวจะได้มีเพื่อนเล่น

“วันใดที่พี่ได้นั่งบัลลังก์ วันใดที่ทุกอย่างพร้อม พี่จะไปรับเจ้ากลับ” ซิงเยียนหมายความตามที่พูด หากนางจัดการเรื่องในแคว้นเสร็จสิ้น มีอำนาจมากพอที่จะต่อรองกับแคว้นฉิน มีกองทัพที่แข็งแกร่งพอจะปกป้องบ้านเมือง วันนั้นนางจะไปรับน้องสาวของนางด้วยตนเอง

“ข้าจะรอเจ้าค่ะ ฝากพี่เขยดูแลพี่หญิงของข้าด้วย”

“พ่ะย่ะค่ะองค์หญิง วังหลังของแคว้นฉินอาจจะน่ากลัวอยู่บ้าง แต่องค์หญิงมิต้องกังวลไป จะมีคนคอยช่วยเหลือท่านเสมอ” จ้านโหรวว่า พลางโอบประคองภรรยาให้ถอยห่างจากน้องสาว

“องค์หญิงอย่าลืมสิ่งที่กระหม่อมสอนนะพ่ะย่ะค่ะ” เฟยหย่าตะโกนตามหลังหญิงสาวที่กำลังขึ้นรถม้า

“เจ้าค่ะ ข้าไม่ลืม และจะใช้ทุกคำสอนของท่าน…ทุกท่านรักษาตัวด้วย” ซิงเยียนยิ้มรับ โบกมือลาน้องสาว ทั้งที่ใจของนางมิมีสุขเลยสักนิด นางไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะต้องจากกันไกลถึงเพียงนี้