MasukShare
19. รวบรวมคน (1)
Tanggal publikasi:
2026-05-13 23:15:25อย่างที่ผู้คนทั่วไปรับรู้ จ้านโหรวมีสายเลือดของชนเผ่าเอ๋อร์หลัว ที่ถูกล้มล้างไป โทษฐานที่มีใจคิดแปรพักตร์ไปจากแคว้นจวิ้น
จ้านโหรวใช้เวลาอยู่นาน เพื่อสืบหาเรื่องราวของชนเผ่าเอ๋อร์หลัว เนื่องจากทุกครั้งที่เขาถามถึงความผิดของเผ่าเอ๋อร์หลัว ท่านแม่มักจะพูดเสมอว่าชนเผ่าของพวกเราถูกใส่ร้าย ท่านตามิเคยคิดคดต่อแคว้นจวิ้น
ด้วยเหตุนี้จ้านโหรวจึงพยายามสืบเสาะเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีต จนพบว่า ชนเผ่าเอ๋อร์หลัวเป็นชนเผ่าที่อยู่ใต้อาณัติของแคว้นจวิ้น ในทุกๆ ปี ชนเผ่าเอ๋อร์หลัวจะต้องส่งบรรณาการมาให้กับแคว้นจวิ้น
แต่มีอยู่ปีหนึ่งที่คนตรวจเครื่องบรรณาการอ้างว่า สิ่งของเหล่านั้นเป็นของที่อยู่ในแคว้นฉิน ตัดสินว่าชนเผ่าเอ๋อร์หลัวคิดจะแปรพักตร์ โดยรับเอาสิ่งของต่างๆ จากแคว้นฉินมาเป็นเครื่องบรรณาการ แลกกับข้อมูลสำคัญของแคว้นจวิ้น ทั้งที่เครื่องบรรณาการเหล่านั้นล้วนเป็นผลผลิตจากชนเผ่าเอ๋อร์หลัว ที่มีทั้งเหมืองพลอย และพื้นที่ทำกินที่อุดมสมบูรณ์
“แล้วเรื่องชนเผ่าเอ๋อร์หลัวเล่า เป็นอย่างไรบ้าง”
“คนในชนเผ่าถูกส่งไปขายเป็นทาสทั่วแคว้นเลยขอรับ ส่วนใหญ่บุรุษจะถูกขายเป็นทาสใช้แรงงาน ส่วนสตรีถูกขายให้หอนางโลมขอรับ”
“รวบรวมคนในชนเผ่ากลับมาให้หมด ข้าจะให้คนไปสร้างหมู่บ้านหลังเขาไว้ให้” จ้านโหรวเคยไปสำรวจที่ทางในป่ามาบ้างแล้ว เพื่อจะใช้เป็นที่พักชั่วคราวของคนในเผ่าเอ๋อร์หลัว
“ได้ขอรับ”
“แล้วท่านตาของข้าเล่า พบหรือไม่”
“พบตัวแล้วขอรับ แต่คงจะยากที่จะพาออกมาได้ เพราะท่านอี๋นั่วอยู่ในการดูแลของทางการที่คุกใต้ดิน ห้ามมิให้ปล่อยตัว หากมิได้รับอนุญาตจากองค์กษัตริย์ขอรับ” จ้านโหรวเคาะนิ่งลงกับโต๊ะอย่างใช้ความคิด
“เช่นนั้นส่งคนของเราแฝงตัวเข้าไป ข้าอยากให้ความเป็นอยู่ของท่านตาดีขึ้น แต่อย่าพึ่งชิงตัวออกมา ข้าจะเข้าไปสอบถามกับท่านตาเองว่าเรื่องราวเป็นมาอย่างไร” หากเผ่าเอ๋อร์หลัวผิดจริง เขาคงทำได้เพียงช่วยให้ท่านตามีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นเท่านั้น แต่หากเผ่าเอ๋อร์หลัวถูกป้ายสี เขาจะล้างมลทินให้กับเผ่า และจะคิดบัญชีกับพวกที่ตั้งใจใส่ร้ายป้ายสีชนเผ่าเอ๋อร์หลัวให้ครบทุกคน
“ได้ขอรับ ข้าจะจัดการให้ แต่นายท่านขอรับ ค่าสุราข้าหมดแล้ว” ไห่เหลียงกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะแบมือขอเบี้ยหวัดของเดือนนี้
“ก็ไปหยิบเอาเอง จะเอาเท่าใดก็เรื่องของเจ้า และระวังตัวด้วย ช่วงนี้ภรรยาข้าสงสัยเรื่องของพวกเราอยู่ นางส่งคนมาตามดูข้าตลอด เจ้าเองก็ระวังไว้ให้ดี โดยเฉพาะลู่เป่า ฝีมือดีไม่น้อย” ก่อนหน้านี้จ้านโหรวเองก็ถูกลู่เป่าสะกดรอยตามอยู่บ่อยครั้ง กว่าจะหลบหลีกออกมาได้ก็แทบแย่
“ขอรับ ข้าจะระวัง”
“อืม ไปทำงานเถิด ข้าเองก็จะไปรับซิงเยียนกลับจวนแล้ว ป่านนี้คงเมาแล้วกระมัง” ว่าแล้วจ้านโหรวก็รีบกลับขึ้นไปบนห้องรับรองทันที
ซิงเยียนรู้สึกเหมือนว่าตนเองกำลังถูกสาวงามทั้งหลายวิ่งวนรอบตัวนาง ไหสุรานี่ก็เช่นกัน มันมีขาหรืออย่างไร เหตุใดนางจึงคว้าไม่ได้เลยสักไห
“อื้อ เจ้าไหสุราบ้า หยุดเดินประเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นข้าจะสั่งประหารเจ้าเสีย” เสียงโวยวายดังลั่นห้อง ทำให้คนมาใหม่ถึงกับหลุดขำ มิคิดว่าฮูหยินที่มักจะดุเขายามที่ดื่มสุรา จะเมามายได้ถึงเพียงนี้
“ข้าจะพานายหญิงกลับแล้ว พวกเจ้าจัดการห้องให้เรียบร้อย”
“เจ้าค่ะ คำนับนายท่าน คำนับนายหญิง” ว่าแล้วจ้านโหรวก็เข้าไปอุ้มซิงเยียนขึ้นแนบอกทันที แต่คนตัวเล็กกว่ามิให้ความร่วมมือเลยสักนิด ทั้งดิ้น ทั้งโวยวาย
“ปล่อยข้านะเจ้าตาสีขนเป็ด ข้าจะไล่จับเจ้าไหสุรา มันวิ่งหนีข้าไปแล้ว”
“ท่านเมาแล้ว สุราจะมีขาได้อย่างไร”
Bab terbaru
ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า 70. ตอนพิเศษ : ความหวังของบุพการี (2)
หลังจากเหตุการณ์นั้นเพียงสองวัน ก็มีข่าวลือว่าคุณหนูสกุลจ้าวเข้าไปเที่ยวเล่นในหอนางโลม จนตกเป็นของแขกชายที่ไปใช้บริการในหอนางโลมนั้น แน่นอนว่าเรื่องราวเหล่านี้มาจากศัตรูทางการเมือง ที่ต้องการทำให้สกุลจ้าวเสื่อมเสีย“มันเกิดสิ่งใดขึ้น เจ้า เจ้าถูกขืนใจจริงหรือ” เสนาบดีกรมโยธาเค้นถามบุตรสาว เขาทั้งโกรธ และเสียใจที่ดูแลบุตรสาวไม่ดี ปล่อยให้พวกนางคาดสายตาจนไปเจอเรื่องเลวร้ายเช่นนี้“มิได้เจ้าค่ะท่านพ่อ ข่าวลือพวกนั้นเกินจริงไปมาก” เฟิงเหยียนรีบแก้ต่าง เมื่อเห็นว่าผู้เป็นบิดามีอาการเสียใจอย่างเห็นได้ชัด“แล้วเรื่องเป็นเช่นไร เล่าให้พ่อฟังเถิด พ่อพร้อมจะรับฟังพวกเจ้าเสมอ”“คือ…ลูกกับน้องหลงเข้าไปในหอนางโลมจริงเจ้าค่ะ และถูกพาไปที่ห้องรับรองแขกจริงๆ แต่มิได้มีสิ่งใดเกิดขึ้นเลยนะเจ้าคะ เพียงแค่นั่งทานอาหารด้วยกันเท่านั้น เพราะประตูห้องรับรองลงกลอนจากด้านนอกจึงออกมาไม่ได้”“แน่หรือ! ชายผู้นั้นได้ล่วงเกินพวกเจ้าหรือไม่” เสนาบดีจ้าวถามซ้ำ“มิได้เจ้าค่ะ เขามิได้ล่วงเกินลูกแม้แต่น้อย” ฟาผิงตอบรับอย่างหนักแน่น แต่ก็รู้อยู่แก่ใจ ว่าผู้อื่นคงมิเชื่อ ชายหญิงอยู่ในห้องรับรองของหอนางโลมเพียงลำพัง จะไม่ม
ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า 69. ตอนพิเศษ : ความหวังของบุพการี (1)
นับตั้งแต่สถาปนาขึ้นเป็นองค์ฮ่องเต้และองค์ฮองเฮาของแคว้น จ้านโหรวและซิงเยียนก็ทำงานเพื่อแผ่นดินอย่างสุดความสามารถ แต่กระนั้นก็ไม่ได้ละเลยครอบครัว พวกเขามักพากันไปส่งบุตรทั้งหกเข้านอนอย่างที่เคยทำ เริ่มจากตำหนักของสองแฝด จากนั้นก็ตำหนักของโอรสคนที่สาม สี่ และห้า สุดท้ายก็กลับตำหนักใหญ่มากล่อมบุตรสาวคนเล็ก“เหตุใดวันนี้องค์หญิงของพ่อจึงไม่ยอมนอน หืม” จ้านโหรวมักจะพาบุตรสาวมานอนด้วยทุกคืน ตามประสา บิดาที่เห่อบุตรสาว ทั้งอี้เจินยังเป็นธิดาเพียงคนเดียวของฮ่องเต้หนุ่ม“ม่ายหลับ”“หึๆ ทีนี้เสด็จพ่อจะงัดกลยุทธ์ใดมากล่อมลูกอีกเล่า” ซิงเยียนยิ้มขำ ตั้งแต่ที่ขึ้นครองราชย์ เหล่าขุนนางก็กดดันให้จ้านโหรวรับสนมอยู่หลายครา แต่เจ้าตัวก็เอ่ยปฏิเสธไปทุกครั้ง และแก้ปัญหาโดยการมีบุตรเพิ่ม เพื่อไม่ให้เหล่าขุนนางยกเรื่องทายาทมาอ้าง“ไม่บอก เป็นความลับ ใช่หรือไม่ลูกสาวพ่อ” คนเรือนผมทองก้มลงหอมแก้มบุตรสาวเสียฟอดใหญ่ องค์หญิงตัวน้อยก็หัวเราะคิกคัก“คิกๆ ฮ่าๆ เจินม่ายบอก ความลับของพี่ยอง”“ความลับของพี่รองเจ้าหรือ เรื่องใดเล่า” ซิงเยียนถามย้ำ“ม่ายบอก เจินม่ายบอกว่าพี่ยองไปหอโลม” ได้ยินดังนั้นสองสามีภรรยาก็สบตา
ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า 68. ตอนพิเศษ : ตามรอยบิดา (2)
“อย่าดูเลย ไม่เหมาะกับเด็ก” หนิงหวงเอามือปิดตาน้องชายไว้“เจ้ากับข้าเป็นฝาแฝดกัน ลืมแล้วหรือ” ซิ่วอิงมีหรือจะยอม เขามาถึงที่จะให้กลับไป โดยไม่รู้สิ่งใดเลยมันก็มิใช่เขาแล้วเสียงครวญครางของนางโลมสาว ที่ถูกเคี่ยวกร่ำดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อถูกชายร่างหนาควบขี่ด้วยจังหวะที่เร่งเร้า ซิ่วอิงเห็นดังนั้นก็หน้าแดงก่ำ หายใจไม่ทั่วท้อง แต่ก็ไม่อาจละสายตาได้ จนพี่ชายต้องรีบพาน้องชายออกจากที่นั่น“เป็นอย่างไรเจ้าคะ ครึกครื้นหรือไม่”“อืม ครึกครื้นมากเชียวล่ะ” ซิ่วอิงลดมือลงบังส่วนที่แข็งขืนขึ้นมา“เช่นนั้นเปิดห้องดีหรือไม่เจ้าคะ ข้าจะให้เด็กๆ มาดูแล รับรองว่าน่ารัก ช่างออดช่างอ้อน ถูกใจคุณชายทั้งสองแน่”“ไม่-”“เอา! มาถึงนี่แล้ว อย่างไรก็ต้องลองสักที นะ นะ พี่ใหญ่” ซิ่วอิงพูดจาออดอ้อนพี่ชายของตน ปกติแล้วเขามักจะไม่เรียกหนิงหวงว่าพี่ใหญ่ เว้นเสียแต่ว่ามีสิ่งที่ต้องการ เขาก็จะออดอ้อนพี่เป็นพิเศษ“อย่างไรดีเจ้าคะ”“…เอาสองห้องเลยแม่นาง” เมื่อพี่ชายไม่ได้คัดค้าน ซิ่วอิงจึงรีบคว้าโอกาสนี้ไว้ สั่งให้คณิกาสาวไปจัดการทันทีหนิงหวงนั่งอยู่ในห้องรับรองเพียงคนเดียว บนโต๊ะมีอาหารมากมายวางอยู่ สุราและชาเองก็ถูกเตร
ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า 67. ตอนพิเศษ : ตามรอยบิดา (1)
ภายในวังหลวงที่แสนน่าอยู่ มองไปทางใดก็มีแต่ความร่มรื่น เต็มไปด้วยเสียงเด็กชายที่เล่นกันอยู่กลางสวน มิได้ทำให้องค์ชายรอง จวิ้นซิ่วอิง รู้สึกสนุกสนานไปด้วยเลย“หนิงหวง เราออกไปเที่ยวนอกวังดีหรือไม่” เด็กหนุ่มวัยสิบห้าหนาว กำลังอยากรู้อยากเห็นไปเสียทุกเรื่อง จึงได้เอ่ยถามพี่ชายฝาแฝดที่นั่งอยู่ข้างกัน“เจ้าอยากไปที่ใดเล่า แต่คงต้องรอให้เสด็จพ่อและเสด็จแม่กลับมาจากท้องพระโรงเสียก่อน” หนิงหวงว่า พลางอุ้มน้องสาวคนเล็กขึ้นมานั่งบนตักจวิ้นหนิงหวง องค์ชายใหญ่ของราชวงศ์จวิ้น มักจะตามใจน้องทุกคนอยู่เสมอ โดยเฉพาะ น้องสาวคนเล็ก เขามีพี่น้องทั้งหมด 6 คน ตัวเขาและซิ่วอิงเป็นฝาแฝด มีน้องชายอีกสามคน คือ เจียวเจี้ย 13 หนาว ฉางชุน 10 หนาว ซีฮัน 6 หนาว และน้องสาวคนเล็ก อี้เจิน ที่อายุเพียงสามหนาวเท่านั้น“ข้าอยากออกไปตอนกลางดึก” ซิ่วอิงป้องปากพูด เพราะไม่อยากให้เหล่าขันทีกำนัลบริเวณนั้นได้ยิน“หืม ไปที่ใดกัน เหตุใดต้องออกไปกลางดึกด้วยเล่า เจ้าก็รู้ว่ามันอันตราย”“พอๆ เลิกบ่นเสียที ที่ข้าจะไปตอนกลางคืน เพราะข้าอยากไปหอนางโลม”“ห๊า! หอนางโล- อุบ” เด็กหนุ่มเคลื่อนตัวมาปิดปากพี่ชายฝาแฝดอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเจ้
ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า 66. เพราะเจ้าเป็นของข้า (จบบริบูรณ์)
จ้านโหรวและซิงเยียนอุ้มเด็กน้อยทั้งสองออกมาดูหน้าจวน ก็พบว่าเฟยหย่ากำลังชี้นิ้วสั่งการให้บ่าวไพร่นำของลงจากเกวียน“ท่านป้า ท่านลุง ของพวกนี้คือสิ่งใดหรือขอรับ” จ้านโหรวเอ่ยถามด้วยความสงสัย เขาแน่ใจว่ามิได้สั่งซื้อสิ่งใดมา“อ้าว พระชายายังมิได้บอกกับองค์รัชทายาทหรือพ่ะย่ะค่ะ”“บอกเรื่องใดหรือเยียนเอ๋อร์” ซิงเยียนอมยิ้ม ก่อนจะตอบออกไป“อีกสองวันข้างหน้าเป็นวันเกิดของเจ้ามิใช่หรือ ข้าเลยคิดว่าจะจัดงานเลี้ยงที่จวน เชิญเฉพาะครอบครัวมาดื่มกินสังสรรค์กัน”“อ่อ มิเห็นจะต้องลำบาก อย่างไรอีกสองวันก็ต้องจัดงานในวังอยู่แล้ว”“เพราะวันนั้นผู้คนจะมาร่วมอวยพรให้เจ้ามากมาย คงมิได้มีเวลาอยู่กับครอบครัว” จ้านโหรวยกยิ้มเต็มใบหน้า เข้าไปจุมพิตปรางแก้มเนียนของภรรยาเป็นรางวัล เขามิได้อยากมีงานฉลองยิ่งใหญ่ เพียงได้อยู่กับครอบครัวพร้อมหน้าก็เพียงพอแล้ว“พอๆ รีบไปอาบน้ำแต่งตัวเถิดพ่ะย่ะค่ะ แม้จะมีเพียงครอบครัว แต่คนก็มากมายทีเดียว มิรู้ว่าฝ่าบาทจะเสด็จมาด้วยหรือไม่” ป๋อเหวินรีบไล่หลานสาวและหลานเขยไปอาบน้ำอาบท่า“เอาองค์ชายน้อยทั้งสองมาฝากกระหม่อมไว้เถิด”“เจ้าค่ะ แต่ท่านป้าอย่าสอนเรื่องแปลกๆ ให้บุตรของข้านะเจ
ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า 65. ชำระความ (2)
ด้านซิงเยียนและจ้านโหรวแวะเข้ามาชำระกายที่หอนางโลม เพราะไม่อยากให้เลือดของสตรีชั่วช้าไปแปดเปื้อนในจวนผิงจิ้งของพวกเขา“ดีขึ้นแล้วหรือยัง ความแค้นในใจของท่าน”“ราวกับถูกปลดปล่อยเลยล่ะ ข้าอยากให้นางมีชีวิตอยู่อย่างทุกข์ทรมาน”“มันจะเป็นเช่นนั้น ในเมื่อคิดจะทำร้ายผู้อื่นก่อน ก็ต้องถูกเอาคืนเช่นนี้” จ้านโหรววักน้ำขึ้นมาขัดถูตามเนื้อตัวให้ภรรยา เขาเองก็อยากจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง เพราะไม่อยากให้มือที่แสนงดงามนี้ต้องเปื้อนเลือด ทว่าซิงเยียนกลับไม่ยอม“อย่าพูดถึงนางอีกเลย เรารีบอาบน้ำแล้วกลับไปหาเจ้าตัวเล็กทั้งสองเถิด ข้าคิดถึงพวกเขาแล้ว”“หึๆ ภรรยาติดลูกเช่นนี้ สามีจะทำอย่างไรเล่า”“มิต้องเลย รีบอาบเร็วเข้า ประเดี๋ยวลูกจะหิวนม” แม้ปากจะเอ่ยห้าม แต่กลับเงยหน้ารับจุมพิตแสนหวานจากสามีอ่า~ ดูเหมือนว่าบิดาก็หิวนมมิต่างจากบุตรชายทั้งสองหลังจากจัดการกับกองกำลังกบฏเรียบร้อย บ้านเมืองก็กลับมาสุขสงบอีกครั้ง จ้านโหรวในฐานะองค์รัชทายาทใช้เวลากว่าสามเดือนในการแก้พื้นฐานการปกครองของราชสำนัก ขุนนางที่คิดคด ทุจริตต่อบ้านเมือง ถูกตัดสินโทษทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือใหญ่ แน่นอนว่าซิงเยียนเองก็คอยช
ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า 24. หึงหวง (2)
นับวันการเรียนการสอนของท่านอาจารย์ก็ยิ่งวนซ้ำไปมา พวกเขาเรียนมาสิบวันก็ยังพูดถึงแต่เรื่องของปัญหาที่เกิดขึ้น ส่วนวิธีแก้มิได้พูดถึงแม้แต่น้อย ด้วยเหตุนี้จ้านโหรวที่ต้องใช้เวลาช่วงกลางคืนในการทำงานต่างๆ ต้องมาหลับในขณะเรียนเป็นประจำกระทั่งซิงเยียนได้รับรายงานจากท่านอาจารย์ ว่าสามีตัวดีของนาง หลับตล
ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า 20. รวบรวมคน (2)
“ข้าไม่เมา ไม่เมาเลยสักนิด ข้าจำเจ้าได้ เจ้าตาสีขนเป็ด คิกๆ” ซิงเยียนว่าด้วยเสียงยานคาง พร้อมกับใช้นิ้วจิ้มไปที่แก้มของชายหนุ่ม“ตาข้าน่ะหรือ สีเหมือนขนเป็ด” จ้านโหรวพูดไปด้วย พลางสาวเท้าขึ้นรถม้าไปด้วย“ช่าย คิกๆ ผมก็สีขนเป็ด ตาก็สีขนเป็ด เจ้าเป็นเป็ดหรือ” ชายหนุ่มส่ายหัวให้กับความคิดของคนในอ้อมกอ
ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า 18. ปลอบใจภรรยา (2)
หลังจากที่องค์หญิงหนิงเซียนเดินทางไปแคว้นฉิน องค์หญิงห้า จวิ้นเลี่ยงหรูก็ได้สมรสกับใต้เท้าซ่งตามที่ต้องการ ส่วนฮูหยินคนงามของจ้านโหรวก็กลับมานั่งซึมอีกครั้ง ครานี้เกรงว่าจะเป็นหนักกว่าเดิม เห็นทีเขาคงต้องทำอันใดสักอย่างแล้ว“ไปกันเถิด” มือใหญ่คว้าแขนเรียวของภรรยาให้ตามมา“ไปที่ใด ข้าจะอ่านตำรา”“ตำ
ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า 17. ปลอบใจภรรยา (1)
นับจากวันที่จ้านโหรวพาซิงเยียนไปอารามกับท่านแม่ นางก็มีท่าทีสดใสขึ้น ทั้งยังแวะไปหาหนิงเซียนทุกเช้า หลังจากเข้าร่วมประชุมเช้าเสร็จ บ้างก็พากันมาเล่นที่จวน อย่างเช่นวันนี้เคร้ง!“อ๊ะ แม่ทำได้ ลงไปแล้วๆ พวกเจ้าเห็นหรือไม่” พระสนมหวัง ออกจากวังมา เพื่อละเล่นโยนลูกดอกถึงจวนผิงจิ้ง แน่นอนว่าเรื่องที่หน
Anda juga akan menyukai
ชาตินี้ ข้าไม่ขอรัก!
ซีไซต์35.6K Dibacaคุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ
ต้นไม้แห้ง33.4K Dibacaอ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส
จุ้ยหลิงซู997.4K Dibacaบันทึกรัก : สามีข้ามีไฝเสน่ห์
เซี่ยวชิงขวาง79.3K Dibacaเมื่อฉันทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบที่ถูกรักในยุค 80
หลี่จินผิง114 Dibacaเมียแรกที่ไม่ได้แปลว่าเมียหลวง
กาวหมด439 Dibacaประกาศิตทรราช
เพลงมีนา292 Dibacaคุณหนูรองมิใช่สตรีร้ายกาจ
ฝอยทองหวานน้อย349 Dibaca
