บททั้งหมดของ Evlilik Tehlikede! İlk Göz Ağrısı Defolsun: บทที่ 21 - บทที่ 30

Düğünüme yaptığını asla unutmamıştım, bu yüzden onu her gördüğümde bilerek ne kadar mutlu olduğumu gösterirdim. Meğer onu da kandırmışım, kendimi de.Ona anlatmak istiyordum, Alparslan bana para harcamıyor değil, o kadar çok harcıyordu ki karşılayamıyordum.Aklım hâlâ yerindeydi ama dilim sanki bana ait değildi, kısık inlemeler dışında düzgün bir cümle kuramıyor, vücudum da sanki kemiksizmiş gibi yere yığılıyordu."Kahretsin!"Ozan arkama geçip beni kucakladı, kollarıyla beni hafifçe öne doğru sabitledi. Midem kasılırken beni kontrol altında tutmaya çalışıyordu. Yusuf Bey ise yanımda eğilerek başımı destekledi, düşmemi engelledi. Burnumdan ve gözümden sıvı aktığını hissediyordum."Çok kötüyüm..." Gözlerim o kadar acıyordu ki açamıyordum, "Yapma... öleceğim..."Hafif bir kızarıklık Ozan'ın boynundan kulaklarına doğru yayıldı. Beni iyice sıkıyor, bir kere daha belimden yukarı bastırarak kusmamı sağlıyordu, sesinde kimsenin bilmediği bir yumuşaklık vardı, "Bu ne hal... nasıl konuşursun be

Aşka dair hayallerim vardı. Ama aile ittifakına dayalı bir evlilikte aşk ve sadakatin, bizim çevremizde nadir bulunduğunu da çok iyi biliyordum. Keşke açıkça Mira'yı belinden kavrayıp gözümün önünde öpse ve 'aramızda aşk hiç olmadı' deseydi, dört yıllık tek taraflı duygularımla yüzleşebilirdim.Ama onun bu ne olduğu belirsiz tavrı, iki ayrı kadınla aynı anda birlikte olup da bunu kabul etmemesi - işte asıl kaldıramadığım şey onun bu dürüst olmayışıydı.Sanırım daha önce gözlerim kör olmalıydı ki, Mira'nın gözlerindeki o sahiplenme arzusunu görememiştim.Hâlâ o çok uslu, akıllı uslu çocuk tavrındaydı, Alparslan'ın kollarında, "Abi, dün gece neden anne babamın evine gitmedin? Hep Eylül'le miydin yani?"Alparslan başını evin olduğu tarafa çevirdi, bakışlarımız boşlukta karşılaştı.Adamın üzerine asılı duran Mira da çok sevinmiş bir ifadeyle bana el salladı. Ona karşılık vermedim ama bunu umursamışa da benzemiyordu.Mira Alparslan'ın omzuna şiddetle vurup neşeyle haykırdı, "Abi, hadi koş!

"Ben öyle bir şey söylemedim. Bacaklar senin, nereye istersen gidebilirsin. Üstelik ben de zaten burada kalmıyorum, dün gece gelmem sadece tesadüftü."Aslında Mira'yla başa çıkmak kolaydı. Masum olmak onun rolüydü, anlayışlı olmaksa onu güzel gösteren kıyafetiydi.En azından televizyonlardaki o kötücül görümceler gibi değildi. Onunla uğraşırken, dil dalaşından da ötesini, belki fiziksel şiddeti de göze alman gerekirdi.Sadece birazcık okşar gibi yapıp idare etsen, beraber yaşarken çıkacak sorunların çoğundan kaçınırdın. Lafı ağzında geveleyip idare etmesi nispeten basitti.Alparslan’ın evde olmadığını hissediyordum; evin sessizliği ve Mira’nın yatak odama tedirgin bakışları bunu doğruluyordu. Belli ki ben hazırlanırken o gitmişti.Aşağı indim, çalışma odasına girdim. Tam orta duvar bomboştu, Mira doğru söylemişti.Biraz da sinirlenmiştim. Kocaman fotoğrafın yüzeyi cam parçalarıyla paramparça olmuş, çalışma odasının köşesine atılmıştı."Daha dün gece bana yaptıklarının üzerine, hâlâ ney

"Hiçbir sebebi yok, sadece kendini tutamadı." Mira aniden ağzını açtı. Yataktaki kızı işaret ediyordu, yüzünde daha önce hiç görmediğim bir karamsarlık vardı, "Bir daha görürsem yine döverim."Olay tam bu sırada koptu işte.Alparslan içeri girer girmez Mira’yı arkasından alıp kendine çekti. Benim sırtımı kimin ittiğini bilmiyorum, o kadından bir tokat yedim.Beynim bir an dondu, sağ kulağım uğuldamaya başladı.Yanağımı yokladığımda hızla şiştiğini fark ettim.Alparslan'ın, Mira yaralanmasın diye onu kollarına alışını izliyordum. Sanki zaman durmuştu. Yüreğimin sıkıldığını duydum.Mira başını Alparslan'ın göğsüne gömmüş, hıçkıra hıçkıra ağlıyordu, "Abi, o kız benim yatağımı işgal etti. Yurda geri taşınacağımı söyledim, yine de çekilmedi."Mira soluğu kesilene kadar ağlıyordu, "Abi, eve gidemiyorum, yurt da beni istemiyor. Hiç evim yok mu benim?"Alparslan'ın getirdiği adamlar durumu hızla çözdü, arkadaşı hastaneye yolladı, veliyle tazminatı konuştular."Canın istiyorsa vur, sonuçta kar

"Tüh, sanki senin bir yemeğine muhtacım? Beni yemeğe davet eden kızların sırası Göksaray'dan başlayıp Fransa'ya kadar uzanır!"***Beni hastaneye götürüp yaralarımı sürdükten sonra evime bıraktı. "Birkaç gün işe başlama, hukuk bürosu çirkin şeyler kabul etmez.""Tamam, tamam."Hastaneye kadar bana eşlik ettiğinin hakkını vermek için ona karşılık vermedim, hemen bu dev heykeli yolcu ettim ve arkamı dönüp asansöre bindim.Telefonumla oynayarak vakit geçiriyordum. Asansörün kapısı açıldığında gördüğüm manzara karşısında afalladım. Güneye kuzeye açılan koridor pencerelerinden biri sonuna kadar kapatılmıştı.Koridorun sonundaki pencerenin önünde ince ve uzun bir gölge duruyor, aşağıya doğru bakıyordu. Sanki güneşi kesmekle görevli bir perdeydi, öylesine kalbime işlemişti ki içime ışık girmiyordu.Evim 37. kattaydı, oradan bir şey göremeyeceğini çok iyi biliyordum. Ama o sessiz, dingin arkası bana sanki her şeyi biliyormuş gibi bir his veriyordu. Ozan'la okula gittiğimi de biliyor, Ozan'ın b