로그인AVERY POV
Magaan sa pakiramdam ang amoy ng basang lupa at dahon ng kape tuwing umaga rito sa Lipa. Mas masarap pala itong lasapin habang nakatayo sa may beranda, hawak ang isang tasa ng gatas, at walang iniisip na kung anong balita ang sasambulat sa amin paggising. Dalawang araw na ang nakakalipas simula nung dumating kami rito, at unt-unti nang nawawala 'yung ugali kong laging lumilingon sa likod sa tuwing may nakakarating na kakaibang tunog ng sasakyan sa labas. TuminginAVERY POV "Tallano Organic Farm," basa ko nang malakas habang nakatitig sa hawak kong papel na may opisyal na tatak mula sa munisipyo. Hindi ko mapigilang mapangiti habang hinahaplos ang makapal at medyo magaspang na texture ng certificate. "Sandro, totoo na talaga 'to. Hindi na lang ito plano sa papel." "Oo, Avery. Approved na 'yan ng mayor," sagot ni Sandro na kakapasok lang ng kwarto. Umupo siya sa tabi ko sa gilid ng kama, dahan-dahang isinandal ang kaniyang kaliwang braso sa likod ko habang maingat pa ring inaalagaan ang kaniyang kanang balikat na nasa sling. "Wala nang Tallano Group na hahabol sa atin. Dito sa Lipa, iba na ang kahulugan ng pangalan natin." Tiningnan ko ang mukha niya. Masigla na ang kaniyang mga mata, wala na 'yung madidilim na eyebags at palaging nakakunot na noo na nakikita ko sa kaniya tuwing gabi nung nandoon pa kami sa penthouse sa BGC. Salamat naman at naging malinis din ang lahat, naisip ko habang nakatitig sa bagong business permit namin. Napakalaki
SANDRO POV "Sige po, Mang Tomas. Basta unahin niyo muna 'yung pundasyon dyan sa may gilid ng sapa para hindi tayo matibagan kapag lumakas ang ulan," sabi ko habang tinuturo gamit ang kaliwa kong kamay ang dulo ng dalisdis dito sa likod ng resthouse. "Makakaasa kayo, Sir Sandro. Sanay ang mga bata ko sa ganitong lupain," sagot ng matandang kapitan ng mga karpintero bago bumalik sa kaniyang mga tauhan. Huminga ako nang malalim at dahan-dahang hinaplos ang kanang balikat ko. Masakit pa rin ang mga tahi kapag nabibigla ang kilos ko, pero mas gusto ko na itong pisikal na kirot kaysa sa tindi ng sakit ng ulo na iniwan ko sa Maynila. Naramdaman ko ang pagbigat ng bulsa ng aking pantalon kung saan nakatago ang sulat na ipinadala ni Mama sa pamamagitan ni Ramos. Kailan ko ba babasahin 'to? Napatingin ako sa asul na langit habang nakikinig sa pukpok ng mga martilyo sa paligid. Alam kong nandoon sa sulat na 'yun ang huling hiling ni Mama, o baka mga salitang hindi niya kayang sabihin sa aki
AVERY POV Masigla ang naging gising ko kinaumagahan dahil sa ingay ng mga tricycle at tawanan ng mga tao sa labas ng compound. Pagdungaw ko sa bintana, nakita ko si Gabriel na abalang nakikipag-usap sa limang lalaking may bitbit na mga pala, metro, at sarili nilang mga construction hat. Sila pala 'yung mga kamag-anak at kakilala ni Gabriel dito sa bayan na kinuha niya para magtayo ng karagdagang pader sa likod ng farm. Inayos ko ang suot kong maluwag na duster at marahang hinaplos ang tiyan ko bago bumaba. Habang pababa ako sa hagdanan, naamoy ko na agad ang piniritong bawang at tuyo na niluluto ni Salve sa kusina. Sana maging tahimik talaga ang pag-usad ng mga araw rito, bulong ko sa sarili ko habang dahan-dahang humahakbang sa sahig na gawa sa kahoy. Kung iisipin, napakalaking pagbabago nito mula sa nakaraang buhay ko. Sanay ako na kapag may mga bagong mukha sa paligid, ang unang pumapasok sa isip ko ay baka mga tauhan sila ni Santos o baka binabayar
AVERY POV Magaan sa pakiramdam ang amoy ng basang lupa at dahon ng kape tuwing umaga rito sa Lipa. Mas masarap pala itong lasapin habang nakatayo sa may beranda, hawak ang isang tasa ng gatas, at walang iniisip na kung anong balita ang sasambulat sa amin paggising. Dalawang araw na ang nakakalipas simula nung dumating kami rito, at unt-unti nang nawawala 'yung ugali kong laging lumilingon sa likod sa tuwing may nakakarating na kakaibang tunog ng sasakyan sa labas. Tumingin ako sa loob ng kwarto. Mahimbing pa rin ang tulog ni Sandro, nakatihaya at bahagyang nakabuka ang bibig—isang bagay na hindi niya nagagawa nung nandoon pa kami sa Maynila dahil palagi siyang alerto kahit natutulog. Salamat naman at nakakapagpahinga ka na nang ganito, Sandro, naisip ko habang pilit kong inaayos ang buhok kong medyo gulo-gulo pa dahil sa kagigising ko lang. Naalala ko tuloy 'yung mga gabi sa Makati at BGC nung mga nakaraang linggo, kung saan bawat kaluskos sa labas ng
AVERY POV Napakatahimik ng unang gabi namin dito sa Lipa. Sanay ako sa ingay ng daan, sa busina ng mga sasakyan sa BGC, o kahit sa huni ng mga kuliglig sa Tagaytay na laging may kasamang kaba. Pero rito, iba ang katahimikan. Payapa. Nakaupo ako sa gilid ng kama habang pinapanood si Sandro na mahimbing na natutulog. Bahagyang nakataas ang kanang balikat niya na may arm sling, at paminsan-minsan ay napapaangil siya kapag naga-adjust ng pwesto. Dahan-dahan akong tumayo para ayusin ang kumot na medyo naitabig niya gamit ang kaliwa niyang kamay. Lumapit ako sa bintana at binuksan nang bahagya ang glass window para papasukin ang malamig na simoy ng hangin. Salamat at natapos din ang araw na 'to nang buo ka, bulong ko sa sarili ko habang nakatingin sa kadiliman sa labas. Kung iisipin ang lahat ng nangyari mula nung iwan ko ang buhay ko sa Antipolo, para akong sumakay sa roller coaster na walang preno. Mula sa pagtatago, sa mga pananakot ni Mariana, hanggang sa barilan sa Makati—parang pa
AVERY POV Tahimik ang hapon dito sa bagong lupain namin sa Lipa. Nakaabang ako sa may balkonahe ng maliit na resthouse na nakatayo sa gitna ng taniman ng kape. Maganda ang lugar, presko ang hangin, at ramdam mo talaga 'yung katahimikan ng probinsya na matagal ko nang hinahanap. Pero kahit gaano kaganda ang paligid, hindi ko pa rin maialis ang paningin ko sa kalsada pababa ng burol. Hawak ko ang baso ng maligamgam na tubig, pabalik-balik ang lakad ko, at panay ang sulyap ko sa screen ng cellphone ko. Wala pa ring bagong text si Sandro simula nung huli kaming magkausap kagabi nung sabihin niyang papunta siya sa mansyon sa Forbes Park. Sandro, sana naging maayos ang pag-uusap niyo ni Tita Letty, pumasok agad sa isip ko ang matinding pag-aalala habang hinahaplos ko ang lumalaki kong tiyan. Alam ko kung gaano kabigat ang binuhat niya nung mga nakaraang araw. Ang malaman na ang mismong kamag-anak mo ang dahilan ng pagkawala ng kuya mo, sapat na 'yun para mawasak ang kahit sinong tao. A
AVERY POV Napatayo ako sa gilid ng kama. Mas lalong humigpit ang hawak ko sa phone ko habang nakikinig sa mabigat na paghinga ng lalaki sa kabilang linya. Sino 'to? Hindi ko boses si Sandro, at mas lalong hindi ito boses ng kuya niya. Medyo paos ang kaniyang pananalita, parang laging may kasamang
AVERY POVBiyernes. Ordinaryong araw lang sa labas—mainit ang sikat ng araw at abala ang mga tao sa kani-kanilang buhay. Pero sa loob ng opisina ng mayor sa Taguig, parang tumigil ang oras para sa akin.Nakatayo ako sa harap ng salamin sa maliit na lounge, tinitingnan ang sarili ko. Hindi ako naka-
AVERY POVMuntik na akong madapa sa silver heels na 'to pagbaba ko ng hagdan. Ang taas masyado, parang balak yata akong pilayin ni Sandro bago pa man kami makarating sa dinner. Hawak-hawak ko ang railings habang dahan-dahang bumababa, tinitiis ang hapdi sa likod ng sakong ko.Nasa baba ng hagdan si
AVERY POV Nagising ako dahil sa huni ng mga ibon sa labas ng bintana. Medyo matagal bago nag-sink in sa utak ko kung nasaan ako. Puti ang kisame, simple ang kwarto, at walang mabigat na atmospera na katulad ng sa mansyon. Nasa Antipolo nga pala kami. Tiningnan ko ang sahig sa







