บทที่4

สองวันต่อมา กู่ถิงอวิ๋นมาเปิดประตู มุมปากคลี่ยิ้มอย่างพึงใจ

“เรื่องครั้งก่อน หว่านเยว่ไม่ได้โทษคุณแล้ว คุณเตรียมตัวหน่อย เราไปลองชุดแต่งงานกับแหวนแต่งงาน”

หร่วนเนี่ยนเถาถูกพาไปยังร้านชุดแต่งงาน ทันทีที่ลงจากรถ เธอก็เห็นเจียงหว่านเยว่กับกู่สืออวี่ที่รออยู่ข้างในแล้ว

เจียงหว่านเยว่ทักทายเธออย่างอบอุ่นว่า “เถาเถาเธอมาแล้วเหรอ？ครั้งที่แล้วฉันไม่ได้แสดงความยินดีกับเธอเลย ฉันกับถิงอวิ๋นเป็นเพื่อนสนิทกัน วันนี้ให้ฉันมาเลือกชุดแต่งงานเป็นเพื่อนเธอเองนะ!”

บนใบหน้าของเธอรอยยิ้ม รอดูหร่วนเนี่ยนเถาเสียท่า

แต่หร่วนเนี่ยนเถากลับไม่เพียงแต่ไม่ได้แสดงความกลัวหรือความรังเกียจใดๆ กลับยิ้มและพูดว่า “ขอบคุณนะ ลำบากเธอละนะ”

สีหน้าของเจียงหว่านเยว่มืดครึ้มลงชั่วครู่ จากนั้นก็ยิ้มอีกครั้ง คล้องแขนกู่ถิงอวิ๋นกับกู่สืออวี่แล้วพูดอย่างมีนัยแฝงว่า "งั้นฉันจะลองเป็นเพื่อนเธอเองนะ เถาเถา อีกไม่นานฉันก็จะเป็นเจ้าสาวแล้วเหมือนกัน"

หร่วนเนี่ยนเถายิ้มจางๆ "ยินดีด้วยนะ"

แสงในดวงตาของเจียงหว่านเยว่มืดมนลงอย่างสิ้นเชิง

ต่อจากนั้น เพียงแค่หร่วนเนี่ยนเถามองชุดแต่งงานอันไหน เจียงหว่านเยว่ก็จะรีบเรียกพนักงานมา แล้วรีบแย่งลองก่อน

ทุกครั้งที่เธอออกมา ก็จะดึงมือของกู่ถิงอวิ๋น "ถิงอวิ๋น เป็นไงบ้าง？สวยไหม？"

และกู่ถิงอวิ๋นเองก็มองจนตาค้าง และชมอย่างเต็มใจ

กู่สืออวี่ก็ล้อมอยู่ข้างๆ เจียงหว่านเยว่ ทั้งสองต่างเพิกเฉยหร่วนเนี่ยนเถาอย่างสิ้นเชิง

พนักงานต่างอุทานด้วยความอิจฉา “เจ้าสาวคนนี้โชคดีจัง......”

เจียงหว่านเยว่ร้อง “ไอ๊หยา” พลันหันไปมองหร่วนเนี่ยนเถาที่เหมือนคนชายขอบแล้วพูดว่า ‘ขอโทษนะเถาเถา เธอต่างหากที่เป็นเจ้าสาว เธอต่างหากที่ควรลองก่อน”

จากนั้นเธอก็ทุบหน้าอกกู่ถิงอวิ๋น “ถิงอวิ๋น คุณทำอะไรเนี่ย ทำไมถึงปล่อยให้เจ้าสาวของตัวเองถูกเมินอยู่ข้าง ๆ ได้!”

พนักงานทุกคนต่างทำหน้าลำบากใจ ส่วนกู่สืออวี่ก็ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน

กู่ถิงอวิ๋นจึงค่อยหันไปมองหร่วนเนี่ยนเถา “ชอบอันไหนไหม?”

หร่วนเนี่ยนเถาเลือกชุดหนึ่งอย่างลวก ๆ แล้วเข้าไปลอง

เมื่อเธอออกมา ทั้งสามคนก็ไม่อยู่แล้ว

พนักงานมองเธอด้วยความสงสาร “คุณผู้หญิงค่ะ คุณหนูเจียงบอกว่าจะไปเลือกแหวน และคุณผู้ชายทั้งสองก็ไปเป็นเพื่อนเธอแล้ว ส่วนทางคุณผู้หญิง......”

“ไม่เป็นไรค่ะ” หร่วนเนี่ยนเถาถอดชุดแต่งงานออกแล้วคืนกลับไป จากนั้นก็ออกไปทันที

ไม่นาน เจียงหว่านเยว่ก็โพสต์ลงไอจี พร้อมรูปแหวนเพชรประดับอัญมณีเต็มวง【แหวนเพชรที่ถิงอวิ๋นประมูลมาในราคาสูงสุดๆ】

หร่วนเนี่ยนเถาเพียงเหลือบมองหน้าจอแล้วปิดลง จากนั้นก็เก็บของต่อ

นอกจากเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวที่ต้องเอาไปด้วยแล้ว เธอก็นำของใช้ที่เหลือทั้งหมด รวมถึงของขวัญที่เธอเคยส่งให้กู่ถิงอวิ๋น นำเอาไปทิ้งและทำลายทิ้งจนหมด

อย่างอื่นที่กู่ถิงอวิ๋นส่งให้นั้น เธอไม่ได้แตะต้องเลยแม้แต่นิด

พึ่งเก็บของเข้ากระเป๋าเดินทางเสร็จและนำไปไว้ในตู้ กู่ถิงอวิ๋นก็เดินเข้ามาพร้อมกับกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงิน

"นี่คือแหวนที่ผมซื้อให้คุณจากการประมูล"

หร่วนเนี่ยนเถาจำได้ว่า มันคือของแถมที่เจียงหว่านเยว่โพสต์ลงในไอจี

เธอรับมันมาอย่างเฉยชา และวางไว้ข้างๆ

ท่าทีที่เฉยชาเกินไปของเธอทำให้กู่ถิงอวิ๋นขมวดคิ้ว

สายตาเขาเหลือบไป เห็นแก้วคู่รักที่เธอเคยหวงแหนนักถูกทิ้งอยู่ในถังขยะ

ก็เกิดมีความรู้สึกไม่สบายใจแปลกๆ ขึ้นมา เขายกคิ้วขึ้นและถามว่า “เอาแก้วทิ้งทำไม？โกรธเหรอ?”

หร่วนเนี่ยนเถาเม้มปาก “เปล่า”

แต่กู่ถิงอวิ๋นกลับยิ่งมั่นใจ พลางพูดว่า “เป็นเพราะเรื่องการลองชุดแต่งงานเหรอ? หว่านเยว่เป็นเพื่อนสนิทของผม ไม่ได้เจอกันมาหลายปี เลยใส่ใจเธอมากหน่อยเท่านั้นเอง”

เขาเอื้อมมือไปกอดเธอ “ไม่ต้องหึงเธอหรอก ถ้าผมกับเธอมีอะไรกัน ก็อยู่ด้วยกันนานแล้วไม่ใช่เหรอ? เถาเถา คุณต่างหากที่เป็นเจ้าสาวของผม ความรู้สึกที่ผมมีต่อคุณนั้น คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอ？”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจของหร่วนเนี่ยนเถาก็รู้สึกก็เหมือนถูกบีบแรง ๆ จนเจ็บแปลบขึ้นมา

ดวงตาของเธอแดงก่ำเล็กน้อย เมื่อเห็นเช่นนั้น กู่ถิงอวิ๋นจึงลูบหัวเธอเบาๆ “ขอโทษนะ เถาเถาที่ทำให้คุณน้อยใจ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ปลายนิ้วของหร่วนเนี่ยนเถาก็สั่นเล็กน้อย จากนั้นก็กำมือแน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามืออย่างแรง

ในชั่วขณะนั้น เธอพลันอยากถามเขาอย่างหุนหัน อยากแยกแยะความจริงใจหรือความเสแสร้งของเขาให้ชัดเจน และอยากรู้ว่าตลอดสามปีที่ผ่านมานี้ เขาเคยมีความจริงใจสักนิดหรือไม่

แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก เธอก็กลืนมันกลับลงไป

โทรศัพท์ของกู่ถิงอวิ๋นดังขึ้น เขารีบรับสายอย่างรวดเร็ว “หว่านเยว่......ฉันจะไปเดี๋ยวนี้......”

หลังจากวางสายแล้ว เขาก็ลูบผมเธอเบาๆ “ผมยังมีธุระต้องทำ คุณรีบพักผ่อนเถอะ อีกไม่กี่วันจะได้เป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดแล้ว”

พูดจบ เขาก็รีบหันหลังและจากไป

หร่วนเนี่ยนเถานั่งอยู่บนเตียง พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่ออยู่ในดวงตากลับเข้าไป

สองชั่วโมงต่อมา เธอล้างหน้าแปรงฟันและนอนลงบนเตียง เตรียมตัวจะหลับ

ในตอนที่สะลึมสะลือนั้น จู่ๆ ประตูห้องก็ถูกบิดเปิดออก กู่ถิงอวิ๋นที่ควรจะอยู่ที่บาร์กับเจียงหว่านเยว่เพื่อร่วมงานปาร์ตี้ กลับเดินเข้ามาแทน

เขามีกลิ่นเหล้าติดตัว เดินเข้ามาแล้วฉีกเสื้อเชิ้ตออกอย่างลวก ๆ จากนั้นก็เปิดผ้าห่มของเธอแล้วทาบทับลงไป

ทันทีที่ผิวกายสัมผัสกัน ความง่วงของหร่วนเนี่ยนเถาก็สลายไปสิ้น

เธอรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า——

คนที่ทาบทับอยู่บนตัวเธอนั้น คือกู่สืออวี่