บทที่5

หร่วนเนี่ยนเถาตัวแข็งทื่อทันที หน้าซีดเผือด

เธอใช้แรงทั้งหมดผลักคนคนนั้นออกไป และหมอบลงที่หัวเตียง

กู่สืออวี่ขมวดคิ้วมองเธออยู่สองวินาที จากนั้นก็เลิกคิ้วขึ้น “ยังโกรธอยู่เหรอ?”

เขานวดขมับ สีหน้าท่าทางเหมือนกับกู่ถิงอวิ๋นเป๊ะ น้ำเสียงที่ชุ่มไปด้วยเหล้าก็เหมือนกันเป๊ะเลย

ถ้าไม่ใช่เพราะเคยได้ยินกู่ถิงอวิ๋นบอกว่าจะรักษาตัวบริสุทธิ์ดั่งหยกเพื่อเจียงหว่านเยว่ เธอก็คงแยกแยะไม่ออกแน่

เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้อีกครั้ง มือทั้งสองข้างยันไว้ด้านหลังเธอ จมูกของทั้งสองแตะกัน

“วันนี้ผมได้อธิบายให้คุณฟังแล้ว ถ้าผมมีใจให้เธอจริง ก็คงไม่แต่งงานกับคุณหรอก”

กู่สืออวี่กำลังจะจูบเธอ

ดวงตาของหร่วนเนี่ยนเถาเบิกกว้าง เธอหันหน้าหนีอย่างกะทันหันและอาเจียน

เธออาเจียนจนตาแดงก่ำ แต่ก็ยังห้ามไม่อยู่ ผลักผู้ชายออกแล้ววิ่งพุ่งไปที่ห้องน้ำ

กู่สืออวี่มองแผ่นหลังของเธอ ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกาย

ในห้องน้ำ หร่วนเนี่ยนเถาค่อยๆ เลื่อนตัวลงไปนั่งยองๆ บนพื้น

ทันใดนั้นเสียงของกู่สืออวี่ก็ดังขึ้นนอกประตูว่า “พวกนายได้ยินไหม? ผู้หญิงคนนี้อาเจียน ไม่ใช่ว่าท้องมั้ง?”

ทันใดนั้น เสียงอึกทึกด้วยความตกตะลึงดังขึ้น หนึ่งในพวกพ้องตะโกนว่า “สืออวี่ นายอย่าเล่นให้มันใหญ่โตนะเว้ย ถ้าความจริงถูกเปิดโปงแล้วถูกตามติดขึ้นมาจะทำยังไง？”

แผ่นหลังของหร่วนเนี่ยนเถาแข็งทื่อขึ้นมาทันที แขนขาเย็นเฉียบ

เธอตระหนักได้ว่า โทรศัพท์ของกู่สืออวี่เปิดสายค้างอยู่ตลอดเวลา

เสียงของเจียงหว่านเยว่ดังตามขึ้นมา “ถิงอวิ๋น สืออวี่ พวกคุณอย่าทำเกินไปละ......”

“เกินไป?” น้ำเสียงของกู่ถิงอวิ๋นเย็นชา “เค้าจ้องจะเล่นงานเธอมานานขนาดนี้ นี่คือบทลงโทษที่สมควรได้รับ”

เจียงหว่านเยว่พูดด้วยความกังวล “แล้วถ้าเถาเถาท้องจริงล่ะ?”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ผู้ชายสองคนก็พูดขึ้นมาพร้อมกันว่า “เป็นไปไม่ได้!”

ปลายสาย เสียงของกู่ถิงอวิ๋นฟังดูไร้ความปราณีเป็นพิเศษ “ต่อให้ท้องจริง ก็ต้องจัดการทิ้งให้สะอาด สืออวี่ นายว่าไง?”

ลูกกระเดือกของกู่สืออวี่ขยับขึ้นลงสองครั้ง “ก็ ก็แน่นอนอยู่”

ไม่รู้ว่าทำไม หัวใจของเขาบีบแน่นขึ้นมาชั่วขณะ

วินาทีต่อมา เขาก็เห็นหร่วนเนี่ยนเถาเปิดประตูออกมา มองดูเขาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด

หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นทันที เขาจึงรีบวางสายและเดินไปหา “เกิดอะไรขึ้นเหรอเถาเถา ทำไมหน้าซีดจัง？ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า? หรือว่าคุณ......ท้องแล้ว?”

หร่วนเนี่ยนเถาจ้องมองเขาพลางฝืนยิ้ม “เปล่า แค่โรคกระเพาะกำเริบ ”

เช้าวันต่อมา หร่วนเนี่ยนเถาไปทำแท้งตามที่โรงพยาบาลนัดไว้

หัวหน้าที่ทำการพูดคุยก่อนผ่าตัดรู้จักเธอ จึงเกลี้ยกล่อมว่า “เถาเถา ตอนนี้ทารกในครรภ์เจ็ดสัปดาห์แล้ว มีหัวใจเต้นแล้วด้วย และทุกค่าตัวชี้วัดก็ออกมาดีมาก เธอแน่ใจหรือว่าจะเอาออก?”

เธอพยักหน้ารับ สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ แล้วตอบว่า “เอาออก”

เมื่อออกจากโรงพยาบาลก็เป็นเวลาเที่ยงแล้ว กู่ถิงอวิ๋นโทรมา จากนั้นรถของเขาก็จอดหน้าโรงพยาบาล

เขารีบลงจากรถ แล้วพาเธอไปยังเบาะข้างคนขับพลางพูดว่า “ไปกันเถอะ ผมพาคุณไปกินข้าว”

เงียบตลอดทาง แต่รอยยิ้มบนมุมปากของกู่ถิงอวิ๋นไม่เคยจางหายไปเลย

เพลงที่เขาเปิดในรถ คือเพลงโปรดที่เจียงหว่านเยว่ชอบฟังที่สุดในสมัยเรียน และเป็นเพลงที่เธอเกลียดที่สุดด้วย

เมื่อมาถึงร้านอาหาร ก็เห็นเจียงหว่านเยว่กับกู่สืออวี่รอพวกเขาไว้แล้ว

เจียงหว่านเยว่ชี้ไปที่เค้กบนโต๊ะ "เถาเถา เมื่อวานเป็นฉันเองที่ไม่รู้จักกาลเทศะ นี่คือเค้กยอดฮิตที่ฉันตั้งใจต่อคิวซื้อมาเพื่อขอโทษ เธอต้องลองชิมดูนะ"

บนโต๊ะ เจียงหว่านเยว่เล่าเรื่องราวในวัยเด็กของทั้งสามคนอยู่เรื่อยๆ

"ถิงอวิ๋นกับสืออวี่รักฉันที่สุดตั้งแต่เด็ก ตอนเล่นเป็นครอบครัว พวกเขายังแย่งกันอยากเป็นเจ้าบ่าวของฉันเลย!"

"มีครั้งหนึ่ง ฉันปีนขึ้นต้นไม้แล้วลงมาไม่ได้ ก็เป็นถิงอวิ๋นที่นอนลงบนพื้นเป็นเบาะรองให้ฉัน"

"ตอนมัธยมต้น ฉันถูกผู้ชายรุมล้อม ถิงอวิ๋นกับสืออวี่สองคนบาดเจ็บหนักเพราะเข้ามาปกป้องฉัน ต้องนอนพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลอยู่นาน"

กู่ถิงอวิ๋นกับกู่สืออวี่หัวเราะพลางเห็นด้วย ทั้งสามคนคุยกันอย่างออกรส มีเพียงหร่วนเนี่ยนเถาที่เงียบมาตลอด

จู่ๆ เจียงหว่านเยว่ก็หันมองเธอ “เถาเถา ทำไมเธอไม่พูดอะไรเลยล่ะ？เธอไม่ชอบฉันเหรอ?”

“ฉันรู้ว่า ตอนมหาลัยเรามีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย แต่ตอนนี้เธอกำลังจะแต่งงานกับถิงอวิ๋น ฉันหวังว่าเราจะเป็นเพื่อนที่ดีซึ่งกันและกันได้”

เจียงหว่านเยว่ยกแก้วไวน์ในมือขึ้น ยิ้มมุมปากแล้วหันมองหร่วนเนี่ยนเถา

หร่วนเนี่ยนเถายังคงนิ่งไม่ขยับ และไม่ได้มองเธอ ทันใดนั้นเธอก็กำหน้าอกของตัวเองแน่น หายใจถี่และลำบากขึ้นมา

บนแขนของเธอเต็มไปด้วยผื่นแดงสดชวนสะพรึง เธอพยายามดิ้นรนเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าของตัวเอง

“คุณแพ้เหรอ? !”

กู่ถิงอวิ๋นลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน และเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าของเธอ

หร่วนเนี่ยนเถาแพ้ถั่วลิสงอย่างรุนแรง แม้ว่าปกติจะระมัดระวังเป็นอย่างมาก แต่เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเผลอกินเข้าไปจนไม่ทันได้ช่วยเหลือ ในกระเป๋าจึงมีปากกาฉีดอะดรีนาลีนติดไว้เสมอ ซึ่งสามารถช่วยชีวิตได้ในเวลาสำคัญ

หร่วนเนี่ยนเถาหยิบปากกาฉีดอะดรีนาลีนได้แล้ว

ทันใดนั้น เสียงอ่อนแรงของเจียงหว่านเยว่ก็ดังขึ้นมา "ถิงอวิ๋น......ฉันทรมานมากเลย......"

นิ้วเรียวของเธอกำเสื้อบริเวณอกไว้แน่น ใบหน้าซีดเผือดก่อนจะทรุดตัวล้มไปด้านหลัง——