บททั้งหมดของ เรือนลับของคุณนายร่าน: บทที่ 231 - บทที่ 240

“ก็อย่างที่ฉันบอก… กลับมาจากเที่ยวทะเลครั้งนี้ดูเธอแปลกไปนะ… ”เสี่ยพจน์ยังจับผิดไม่เลิก…“แปลกยังไงคะ… ”ฉันสูดหายใจแรง…นึกถึงเรื่องจีพีเอสในรถของลุงเพชร ตอนนี้อะไรจะเกิดก็คงต้องปล่อยมันไป“ก็อย่างที่ฉันบอกว่าเธอมีความสุขไง… จริงไหมล่ะ ดูหน้าตาเอิบอิ่มกลับมาคงได้หลายน้ำนะ… จริงป่ะ”ฉันไม่ชอบวิธีการพูดของเขา พูดอย่างคนรู้ทันและมันทำให้ฉันรู้สึกอึดอัด....“ไหนๆ ก็มาจึงขั้นนี้แล้วฉันจะไม่อ้อมค้อม… ”เสี่ยพจน์กล่าวพร้อมกับเอามือล้วงไปในซองเอกสารสีน้ำตาลขนาดราวๆ แผ่นกระดาษเอสี่ค่อยๆ ดึงภาพบางอย่างออกมายื่นให้ฉันดู เป็นภาพที่ผ่านการปริ้นออกมาจากเครื่องพิมพ์เลเซอร์สี“คุณพระช่วย… ”ฉันตกใจมาก…เมื่อเห็นภาพที่เขายื่นมาตรงหน้า เป็นภาพของฉันกับลุงเพชรที่ทะเล มีหลายอิริยาบถ ทั้งกอดประคองกันอ้อยอิ่ง จูงมือกันเดินเล่นที่ชายหาด.....และมีอยู่ภาพหนึ่งที่ฉันจะปฏิเสธไม่ได้เลยว่าไม่มีอะไรกับลุงเพชร เพราะมันแสดงถึงความสัมพันธ์ในลักษณะของชู้สาวก็คือภาพที่ลุงเพชรกอดจูบฉันที่หน้าห้องพักของรีสอร์ตตอนเราพากันเดินกลับมาจากชายหาด จากนั้นก็พากันหลบเข้าไปร่วมรักภายในห้อง.....“…..”ฉันมองภาพแล้วอึ้ง… พูดอะไร

เขาสั่งเสียงกระด้างไร้เยื่อใย“ยังไม่เซนต์… ขอเวลาสามวันได้ไหม”ฉันต่อรอง เงยหน้าขึ้นมองฟ้า…พยายามกลั้นหยาดน้ำตาใสๆ ที่กำลังจะไหลออกมากับสถานการณ์ที่ต้องแบกรับอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว“ได้… แต่แค่สามวันเท่านั้นนะห้ามเกินนี้ จากนั้นเธอต้องย้ายออกไปจากบ้านหลังนี้ทันที”ถ้อยคำอำมหิตหลุดออกมาจากปากของชายผู้ซึ่งกำลังจะได้ชื่อว่ากำลังจะกลายเป็นอดีตสามีของฉัน แต่คิดอีกทีเขาก็ไม่ได้ใจร้ายจนเกินไปที่ให้เวลาฉันดูเอกสาร.....“ค่ะ… ”ฉันรับปาก…อย่างน้อยก็ยังมีเวลาตั้งหลักสำหรับเรื่องนี้“อ๋อ… นี่เธอคิดจะสู้ใช่ไหมที่ขอเวลา ไม่ง่ายนะถ้าจะเอาเรื่องนี้ขึ้นศาล หลักฐานมันชัดเจนขนาดนี้ยังจะกล้าสู้อีกหรือ ต่อให้ขึ้นศาลเธอก็แพ้อยู่ดี… และถ้าเธอหัวหมอจะไปสู้ในชั้นศาล ฉันจะฟ้องไอ้เพชรผัวเธอด้วย… ”เสี่ยพจน์ยื่นคำขู่…“คราวนี้ไม่ใช่แค่เธอที่เดือดร้อน ชู้รักของเธอก็จะเดือดร้อนไปด้วยถ้าโดนฟ้องชู้ เธออย่าลืมนะ… ว่าฉันเรียนจบกฎหมาย”เสี่ยพจน์ขู่อีก…แต่ก็จริงอย่างที่เขาพูด เสี่ยพจน์เรียนจบปริญญาตรีทางด้านกฎหมาย ก่อนจะไปเรียนต่อปริญญาโททางด้านการตลาดและไปจบปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยชื่อดังของสิงคโปร์ในเวลาต่อมา…ป้า

สุดท้ายต่างคนก็ต้องแยกย้ายกันไปแสวงหาสิ่งแปลกใหม่ให้ชีวิต เป็นธรรมดาของมนุษย์ที่ไม่อาจลิ้มรสชาติอาหารในจานเดิมได้ทุกวัน“แล้วคุณนายจะทำยังไงต่อไปคะ… ”ทั้งน้ำเสียงและแววตาของป้าแก้วบ่งบอกว่าเป็นห่วงฉันจากใจจริง“มันเกิดขึ้นแล้ว… ฉันจะยอมหย่าเพื่อให้ทุกอย่างจบลง แม้ว่าเสี่ยจะไม่แบ่งทรัพย์สินให้แม้แต่บาทเดียวอย่างที่เขาบอกไว้… ”“ห๊ะ… เสี่ยพจน์ใจร้ายขนาดนี้เชียวหรือคะ แม้จะหย่าจะแยกทางกันแต่คุณนายก็ควรได้ทรัพย์สมบัติบ้าง เขามีมากมาย… ชาตินี้คงใช้ไหมหมด”ป้าแก้วกล่าวอย่างคนที่รู้เรื่องราวตื้นลึกหนาบางในบ้านหลังนี้เป็นอย่างดี“เขาคงคิดว่าตัวเองมีภาพถ่ายเป็นหลักฐานว่าฉันมีชู้ก็น่าจะเพียงพอเป็นข้ออ้างว่าจะไม่ต้องจ่ายเงินให้ฉัน… ”ฉันรู้ว่าเสี่ยพจน์มีความเจ้าเล่ห์…“โถ… บางคู่แม้หย่ากันแล้วแต่สามีก็ยังต้องส่งเงินเลี้ยงดูเป็นค่าครองชีพของภรรยานะคะ… เอางี้ คุณนายอย่ายอมนะคะ ป้ารู้จักทนายคนหนึ่งเก่งมาก เมื่อก่อนป้าเคยทำงานเป็นคนใช้อยู่ในบ้านของเขา… เดี๋ยวป้าเอาเบอร์โทรให้… ”ป้าแก้วดูเป็นห่วงฉัน…แม้บางครั้งหล่อนอาจจะดูวุ่นวายกับชีวิตฉันไปบ้างในบางเรื่อง แต่นั่นก็ด้วยความเป็นห่วงและตอนนี้ก็ได้

ขณะกล่าว… ฉันไม่อาจละสายตาจากใบหน้าคมคร้ามของเขา ชายคนนี้ ‘หุ่นหมี’ ตัวใหญ่มาก“ผมขออนุญาตสอบถามเรื่องราว… บางคำถามอาจเป็นเรื่องส่วนตัว… แต่ที่ผมต้องถามก็เพราะต้องการข้อมูลในเชิงลึกที่อาจจะเป็นประโยชน์ในทางต่อสู้… ”ทนายกล่าวหลังจากใช้เวลาดูเอกสารฟ้องหย่าและภาพของฉันกับลุงเพชรที่โดนแอบถ่าย“ได้ค่ะ… ”ฉันตอบ…“คำถามต่อไปนี้คุณแค่ตอบว่าใช่หรือไม่ใช่… ”น้ำเสียงและแววตาของเขาจริงจังดุดัน ทำเอาฉันนึกในใจว่ามาเจอกับทนายปีศาจหรืออย่างไร“คุณชอบผู้ชายหุ่นหมีใช่ไหม…”“ใช่… ”ฉันตอบแบบงงๆ เพราะคำถามแรกที่ยิงตรงมากลับเป็นสิ่งที่ฉันไม่คิดว่ามันจะมีประโยชน์อะไรกับเรื่องนี้“คุณชอบผู้ชายที่อายุมากกว่า”“ใช่… ”“คุณชอบผู้ชายมีหนวดมีเครา… ”“ใช่… ”“คุณชอบผู้ชายผิวเข้ม… ”“ใช่… ”ฉันตอบเร็วเพราะเขาถามเร็ว…ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาถามก็มาจากตัวเขาทั้งหมด มันคือภาพสะท้อนของตัวคนถามนี่แหละ ทั้งหุ่นหมี มีหนวดมีเคราและผิวเข้ม“ผมมีคำถามในเชิงลึกอีกชุดนึง… ซึ่งคุณจะต้องตอบถามตรง… ”“ได้ค่ะ… ”“ก่อนจะมีชู้… เสี่ยพจน์สามีคุณไม่ได้มีเซ็กส์กับคุณมานานแล้วใช่หรือไม่… ”“ใช่… ”“คุณเป็นผู้หญิงที่เก็บกดความต้องการท

ฉันตอบไปตามความจริง…“เสี่ยพจน์สามีคุณเป็นผู้ชายที่โง่ที่สุด… ที่ปล่อยให้ภรรยาแสนสวยอย่างคุณต้องหลุดมือไปเป็นของคนอื่น… ”ทนายจ้องมองตาฉัน…ฉันสบตาเขาไม่ลดละ รู้สึกได้ถึงพลังความเร่าร้อนบางอย่างที่ซุกซ่อนอยู่ในดวงตาของเขาชายคนนี้ช่างมีเสน่ห์…ฉันชอบผู้ชายหุ่นหมีตัวใหญ่แบบนี้แหละใช่เลย มันทำให้ฉันอดจินตนาการไม่ได้ว่าถ้าร่างกำยำของทนายคนนี้ต้องเคลื่อนไหวอยู่บนร่างน้อยๆ ของฉัน มันคงให้ความรู้สึกวาบหวามสุดๆ ผู้ชายตัวใหญ่แบบนี้กอดเต็มไม้เต็มมือ…บั้นเอวหนา ต้นขาแน่น และคงไม่ต้องสงสัยว่าถ้าเขาแทรกกายเข้ามาระหว่างง่ามขาของฉัน คงเคลื่อนไหวขยับขย่มได้อย่างหน่วงหนักทรงพลัง‘โอ๊ว…บ้าจริง นี้ฉันคิดอะไร’ฉันนึกตำหนิตัวเองที่หลงเสน่ห์เขาง่ายดาย…ไม่คิดว่าจะรู้สึกมีอารมณ์กับผู้ชายแปลกหน้าที่เพิ่งเจอกันไม่นานขณะโดนเขาซักถาม…ยิ่งทำให้ฉันตื่นเต้น บางคำถามกระตุ้นอารมณ์อันมืดดำที่ซุกซ่อนอยู่ในตัวฉันให้คุกรุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด จนต้องพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกกระสันและอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของตัวเองจากนั้นเรานั่งคุยกันต่อมาอีกพักใหญ่ๆ…และในขณะที่ทนายสิงห์กำลังพิจารณาเอกสารฟ้องหย่าทุกหน้าโดยละเอียด หารู้