บทที่ 7

เห็นได้ชัดว่าเขาคาดไม่ถึงว่าจะเป็นสถานการณ์แบบนี้

แต่ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เรื่องบางอย่างสามารถเข้าใจได้โดยไม่ต้องพูดออกมา

นอกจากนี้ เขายังรู้ว่าเวินหร่านเป็นโรคนั้น

“ท่าน... ท่านประธานคะ...”

เวินหร่านพลันตัวแข็งทื่อ สมองเหมือนเครื่องจักรที่หยุดทำงาน

เสียงจากปลายสาย ทำไมฟังแล้วเหมือนบอสใหญ่สายฟ้าแลบที่บริษัทของเธอเลยล่ะ?

เธอลอบยินดีอยู่ชั่วขณะ แต่ก็ถูกประสาทสัมผัสซัดหายไปอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าหล่อเหลาสง่างามของซางเลี่ยรุ่ยพลันเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง

“สายขนาดนี้แล้วคุณยังไม่มาทำงาน? แต่กลับทำเรื่องแบบนั้นอยู่ที่บ้านเนี่ยนะ?”

ใบหน้าสวยของเวินหร่านร้อนฉ่า

ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

เธอคิดไม่ถึงเลยว่าจะกดรับสายบอสใหญ่โดยบังเอิญในขณะที่กำลังช่วยตัวเองอยู่? ทั้งยังถูกเขาได้ยินเข้าพอดีอีกด้วย?

แต่เธออดไม่ไหวแล้วจริง ๆ

โรคฮิสทีเรียของเธอกำเริบขึ้นมาทีไรก็ไม่อาจควบคุมได้เลย

“ฉัน... ฉันลาออกแล้วนะคะ...” เวินหร่านส่งเสียงตะกุกตะกัก

ซางเลี่ยรุ่ยขมวดคิ้ว “ลาออก? ผมไม่เห็นรู้เลย? พนักงานต้องแจ้งลาออกล่วงหน้าหนึ่งเดือน ทั้งยังต้องให้ความร่วมมือกับฝ่ายกฎหมายในการตรวจสอบและส่งมอบงาน มิฉะนั้นจะถือว่าผิดสัญญา ต้องจ่ายค่าชดเชยให้บริษัทเป็นเงินเดือนสองปี!”

เวินหร่านแทบกระอักเลือด

ถ้าเป็นอย่างที่เขาพูดจริง เธอลาออกตอนนี้ก็เท่ากับว่าสองปีนี้ทำงานฟรีน่ะสิ? เงินเดือนที่ได้รับก็ต้องเอามาจ่ายค่าผิดสัญญาให้บริษัททั้งหมด?

“ประธานซาง คุณช่วยผ่อนปรนให้หน่อยได้ไหมคะ ฉันป่วย ไปทำงานไม่ไหวจริง ๆ ค่ะ...” เวินหร่านพยายามขอร้องเขา

ซางเลี่ยรุ่ยแววตาเข้มขึ้น “คุณป่วยเป็นอะไร?”

เวินหร่านใบ้กินไปชั่วขณะ

เธอป่วยเป็นอะไร เขาจะไม่รู้เชียวเหรอ?

วันนั้นเขาเป็นคนตรวจเองแท้ ๆ?

“โรคฮิสทีเรีย!”

เธอกัดฟันพูดออกไปจนจบ “ถ้าอาการกำเริบก็จะบังเกิดความต้องการอย่างรุนแรงจนไม่สามารถจดจ่อกับการทำงานได้เลยค่ะ!”

ปลายสายเงียบไปเกือบหนึ่งนาทีกว่า

เวินหร่านไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำพูดของเธอกล้าหาญชาญชัยเกินไปจนทำให้บอสใหญ่ไม่พอใจหรือเปล่า

เธอสัมผัสได้ว่าชายหนุ่มปลายสาย ลมหายใจหนักอึ้งขึ้นไม่น้อย

เธออดกลืนน้ำลายไม่ได้

หัวใจเต้นแรงขึ้นมาด้วยความกระวนกระวาย

แต่บอสไม่พูดต่อ เธอก็ไม่กล้าวางสายก่อน

“ให้เวลาคุณมาทำงานภายในครึ่งชั่วโมง ผมจะช่วยรักษาให้คุณเอง!”

เวินหร่านมีสีหน้าตกตะลึง

เกือบเข้าใจว่าตัวเองได้ยินผิดไปแล้ว

บอสใหญ่จะช่วยรักษาให้เธอเอง?

เขาจะรักษาอย่างไร?

คงไม่ได้จะขึ้นเตียงกับเธอเองหรอกนะ?

คิดถึงตรงนี้ แก้มเวินหร่านก็ร้อนลวกกว่าเดิมอย่างอดไม่อยู่ กระทั่งใบหูก็ยังแดงก่ำ

หมดความสนใจในแท่งหรรษาไปในทันที

ถ้าได้ทำกับซางเลี่ยรุ่ย...

โรคของเธอคงหายดีได้โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งยาเลยล่ะ

อย่างไรเสียที่เธอเป็นโรคนี้ก็มีสาเหตุมาจากการที่สามีไม่เคยจะแตะต้องเธอ

เธอเปล่าเปลี่ยวเกินไป เหงาเกินไป ถึงได้เก็บกดทางเพศ

ถ้ามีผู้ชายสักคน ทั้งยังเป็นชายหนุ่มแสนเพอร์เฟกต์ที่มีรูปร่างสูงใหญ่แถมยังหล่อสามร้อยหกสิบองศาชนิดไร้ที่ติแบบซางเลี่ยรุ่ยมาช่วยเติมเต็มให้เธอ...

ดวงตาเวินหร่านฉายแววเคลิบเคลิ้ม

แต่เสียงตู๊ด ๆ เย็นชาที่ดังมาจากโทรศัพท์มือถือเรียกสติเธอกลับมาอย่างรวดเร็ว

เวินหร่านอยากบ้องหูเรียกสติตัวเองสักหลายที

บ้าไปแล้วหรือไง เธอคิดอะไรอยู่?

ถึงขั้นกล้าคิดไม่ซื่อกับร่างกายของบอสใหญ่!

แต่ซางเลี่ยรุ่ยโทรหาเธอด้วยตัวเองเพื่อเรียกเธอกลับไปทำงาน

เธอจำเป็นต้องให้เกียรติเขา!

เธอไม่อยากจ่ายค่าผิดสัญญาให้บริษัทหรอกนะ!

ได้แต่ทำตามขั้นตอน ยื่นหนังสือลาออกไปก่อน รอหนึ่งเดือนให้หลังค่อยออก

……

ตอนที่เวินหร่านรีบไปถึงบริษัทก็สายเสียแล้ว

เธอเตรียมใจมาแล้วว่าจะถูกหวงอี้อันจับผิดพร้อมกับเทศนายกใหญ่

นับประสาอะไรกับที่เมื่อคืน เธอยังปฏิเสธคำสั่งให้ทำโอทีของเขาตรง ๆ

แต่สิ่งที่อยู่เหนือความคาดหมายของเธอก็คือ หวงอี้อันกลับไม่ได้หาเรื่องเธอ

สายตาเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ก็แปลกพิกลเหมือนกัน

“อะไรกัน? เกิดอะไรขึ้น?” เวินหร่านมองไปทางหลีลี่เพื่อนสนิทอย่างสงสัย

หลีลี่กำลังจะเอ่ยปาก ตอนนั้นหวงอี้อันก็เดินมาทางนี้พอดี

“อิจฉาเธอจริง ๆ เวินหร่าน คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะมีความสามารถขนาดนี้”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการเหน็บแนมและความอิจฉาโดยไม่ปิดบัง

เวินหร่านไม่เข้าใจ “หมายความว่าอะไรคะ? ผู้จัดการหวงคุณช่วยอธิบายด้วย!”

หวงอี้อันแค่นเสียง “ยังจะแกล้งโง่อีก? ฝ่ายทรัพยากรบุคคลเพิ่งส่งคำสั่งมา ย้ายเธอไปเป็นผู้ช่วยส่วนตัวที่ออฟฟิศท่านประธาน”

ความประหลาดใจวาบผ่านดวงตาเวินหร่าน “หา?”

คิดไม่ถึงว่าบอสใหญ่จะเอาจริง?

เมื่อวานเพิ่งบอกว่าจะเลื่อนตำแหน่งให้เธอเป็นผู้ช่วย วันนี้ก็ให้ฝ่ายทรัพยากรบุคคลส่งเรื่องมาแล้ว

ตอนนี้แผนกของพวกเขารวมถึงคนทั้งบริษัทคงรู้กันหมดแล้ว

“คนอื่นตั้งหน้าตั้งตาทำงาน อย่างมากก็ได้เลื่อนตำแหน่งแค่สองขั้น...” น้ำเสียงหวงอี้อันเต็มไปด้วยความอิจฉา “เธอโชคดีจริง ๆ เลื่อนทีเดียวเหมือนติดจรวด ได้เลื่อนไปอยู่ใกล้ชิดท่านประธาน ไม่รู้ว่าใช้วิธีการแบบไหน”

คำพูดเหน็บแนมของเขาทำให้เวินหร่านอดขมวดคิ้วไม่ได้

ผู้จัดการหวงพูดราวกับว่าเธอไม่ตั้งใจทำงานอย่างนั้นแหละ

หารู้ไม่ว่าทั้งแผนก คนที่ขยันที่สุดก็คือเธอ

ปกติงานเกินครึ่ง ผู้จัดการหวงมักจัดให้เธอรับผิดชอบคนเดียว

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เธอมักได้ทำโอทีบ่อย ๆ วันหยุดก็ยังไม่ได้พักผ่อน

“เรื่องนี้ต้องขอบคุณผู้จัดการหวงที่ช่วยบ่มเพาะยังไงล่ะคะ? ถ้าไม่ใช่เพราะคุณมัก ‘ดูแล’ ฉันเป็นพิเศษ บอสก็คงไม่สนใจฉันหรอกค่ะ! ตอนนี้ฉันได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้ช่วยใกล้ชิดบอส จะไม่ลืม ‘บุญคุณ’ สองปีนี้ของผู้จัดการหวงแน่นอน” เวินหร่านตอบกลับอย่างมีนัยลึกซึ้ง

หวงอี้อันหน้าซีด “เธอ!”

ถ้าเมื่อก่อนเวินหร่านกล้าพูดแบบนี้กับเขา เขาคงชี้หน้าด่าเธอไปแล้ว

ตอนนี้เขาถลึงตามองเธออยู่นาน แต่กลับพ่นคำหยาบไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ตอนนี้เวินหร่านเป็นคนที่บอสใหญ่เลือกเองกับมือ ถ้าเขาสั่งสอนเธอก็เท่ากับตบหน้าบอสใหญ่น่ะสิ?

มิหนำซ้ำ ตอนนี้เธอเลื่อนตำแหน่งหลายขั้น มีตำแหน่งสูงกว่าเขาแล้ว เขาไม่สามารถล่วงเกินเธอตรง ๆ ได้

“ในเมื่อบอสใหญ่เห็นคุณค่าเธอ เธอเลื่อนตำแหน่งแล้วก็ตั้งใจทำงาน! ไม่อย่างนั้นเลื่อนตำแหน่งเร็วเกินไป ระวังร่วงลงมาจะเจ็บหนัก!”

หวงอี้อันข่มโทสะเตือนเธอด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง สุดท้ายก็ทำได้แค่จากไปพร้อมสีหน้าบูดบึ้ง

หลีลี่มาถึงตรงหน้าเธอ ปลอบใจว่า “ไม่ต้องไปสนใจผู้จัดการหวงหรอก เขาเป็นพวกคนใจแคบ กลัวเธอเอาความผิดเขาไปฟ้องบอส เธอรีบเก็บข้าวของขึ้นไปรายงานตัวที่ออฟฟิศท่านประธานดีกว่า”

เวินหร่านอมยิ้ม ในใจขมขื่น

ความจริง เธอยอมถูกหวงอี้อัน ‘ใช้งานเยี่ยงทาส’ ดีกว่าได้เลื่อนตำแหน่งไปเป็นผู้ช่วยอะไรนั่นในออฟฟิศประธานบริษัทซะอีก

สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าถ้าต่อไปเธอต้องเจอผู้ชายแสนเพอร์เฟกต์อย่างซางเลี่ยรุ่ยทุกวัน มองเห็นแต่กินไม่ได้ โรคฮิสทีเรียจะหนักข้อกว่าเดิมหรือเปล่า?

ถึงจะไม่ยินยอมแค่ไหน แต่หนึ่งชั่วโมงต่อมา เวินหร่านก็ยังไปเคาะประตูออฟฟิศประธานบริษัทอยู่ดี

“เข้ามาได้!”

น้ำเสียงเย็นชาทุ้มลึกของชายหนุ่มดังมาจากข้างใน

“ท่านประธาน...”

เวินหร่านปรับอารมณ์แล้วผลักประตูเข้าไป เดินไปถึงหน้าโต๊ะทำงาน

ซางเลี่ยรุ่ยกำลังก้มหน้าตรวจเอกสาร ไม่เงยหน้าขึ้นมาสักนิด

“ผู้ช่วยเวิน วันนี้คุณมาสาย!”

น้ำเสียงเขาทุ้มลึก แฝงไว้ซึ่งความเข้มงวด

“ฉัน...” เวินหร่านอยากหาข้ออ้างมาอธิบาย

ซางเลี่ยรุ่ยกลับตัดบทเธอโดยไม่เกรงใจ “หักเบี้ยขยันของเดือนนี้”

เวินหร่าน “...”

เธอเพิ่งมาสายวันแรกก็เสียเบี้ยขยันของเดือนนี้ไปแล้ว?

เขาแย่กว่าหวงอี้อันอีกเหรอเนี่ย?

แต่เธอยังไม่ทันได้ถามก็ได้ยินซางเลี่ยรุ่ยออกคำสั่งอีกครั้ง “ภารกิจสำคัญในวันนี้ของคุณคือช่วยผมทำความสะอาดห้องรับรอง!”