LOGINShare
บทที่ 217
Latest chapter
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 328
เวินหร่านขมวดคิ้วแน่นเขายังมีหน้ามาส่งข้อความหาเธออีกหรือ?อย่าบอกนะว่าฟู่ตานฉิงปรนนิบัติเขาไม่ถึงอารมณ์ ถึงได้หันกลับมารำลึกถึงเธอขึ้นมาอีก?เวินหร่านตอบกลับไปอย่างเย็นชา【ฉันไม่ค่อยสบาย ไม่ไปแล้ว!】ซางเลี่ยรุ่ยส่งข้อความกลับมาอย่างรวดเร็ว【ไม่สบายตรงไหน?】เขาคิดว่าเธอไม่สบายกายทว่าไหนเลยจะรู้ว่าแท้จริงแล้วยามนี้เวินหร่านกำลังไม่สบายใจต่างหากเพียงแต่ไม่สะดวกที่จะเอ่ยปากบอกออกไปเท่านั้นเวินหร่าน 【ไม่มีอะไร แค่นอนพักสักตื่นก็หายแล้วค่ะ】ซางเลี่ยรุ่ย 【พักผ่อนดี ๆ ล่ะ ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่หาย เดี๋ยวผมพาไปตรวจที่โรงพยาบาล】เวินหร่านไม่ได้ตอบข้อความเขาอีกเธอโยนโทรศัพท์ไปไว้อีกทาง...“ติ๊งต่อง”หลีลี่เพิ่งจะต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเสร็จไปชามหนึ่ง ยังไม่ทันจะได้ลงมือกิน เสียงออดหน้าประตูพลันดังขึ้นเธอเดินตรงไปเปิดประตูคนที่ยืนอยู่ภายนอกประตูกลับกลายเป็นเวินหร่านไปเสียได้“หร่านหร่าน ทำไมแกถึงมาหาดึกดื่นป่านนี้ล่ะ?”หลีลี่เห็นเธอเข้า ก็อดไม่ได้ที่จะร้องอุทานขึ้นมาอย่างประหลาดใจเวินหร่าน “ฉันนอนคนเดียวไม่หลับ เลยมาหาแกคุยเล่นด้วยน่ะ”หลีลี่ชะงักไป “คุยเล่น?”ดึกดื่นค่อนคืน
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 327
เวินหร่านเดาความคิดของเขาในยามนี้ไม่ออก จึงเลือกตอบปฏิเสธไปเสีย “ไม่แล้ว!”สีหน้าของฟู่จิ่งเฉิงพลันหม่นหมองลงทันตาเขาปล่อยมือหลุดออกช้า ๆ ลู่ไหล่ลงอย่างหมดแรงก่อนจะเดินจากไปด้วยสีหน้ามืดมนเคร่งเครียดเขาไม่ได้เอ่ยปากทวงถามผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นกับเวินหร่านอีกเลยทันทีที่ก้าวพ้นประตู เขาก็ดึงโทรศัพท์มือถือออกมา กดโทรออกหาปลายสายทันที“หาทางสืบหาตัวเพื่อนร่วมชั้นหญิงรอบตัวเวินหร่านดูสิว่า มีใครที่นามสกุลเฉิงบ้างไหม”“ครับ คุณชายรอง!”ฟ่านเจิ้งรับคำสั่ง ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยรายงานต่อ “ทางด้านคุณชายใหญ่ อาการป่วยกำเริบหนักมากครับ ช่วงสองสามวันมานี้คุณท่านกับคุณนายต่างปักหลักเฝ้าอยู่ข้างเตียงตลอด ดูท่าคงจะยื้อไว้ได้อีกไม่นานแล้ว”แววตาของฟู่จิ่งเฉิงพาดผ่านรังสีอำมหิตลึกล้ำ “อืม เข้าใจแล้ว”ขอเพียงพี่ชายคนโตตายไป เขาก็จะสามารถก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งผู้สืบทอดแห่งตระกูลฟู่ได้อย่างราบรื่นถึงเวลานั้น มีสิ่งใดบ้างเล่าที่เขาจะไขว่คว้ามาครอบครองไม่ได้?...เวินหร่านขนย้ายกล่องพัสดุหลายใบที่จัดเก็บมาจากบ้านหลังเก่า กลับมายังบ้านหลังใหม่หลังจากง่วนกับการปัดกวาดเช็ดถูอยู่พักใหญ่ ข้อความให
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 326
ฟู่จิ่งเฉิงราวกับปักใจเชื่อไปแล้วว่าเธอกำลังพูดโกหกเขาแค่นหัวเราะทีหนึ่ง “เรื่องนี้มีแค่ตัวคุณเองเท่านั้นที่รู้แก่ใจ”เวินหร่านเห็นเขาไม่เชื่อใจตนเองถึงเพียงนี้ จึงขี้เกียจที่จะอธิบายถกเถียงกับเขาอีก“คุณอยากจะคิดแบบนั้นก็คิดไปเถอะ”เธอไม่อยากจะถกเถียงกับเขาอีกแล้วบรรยากาศพลันตึงเครียดขึ้นมาชั่วขณะฟู่จิ่งเฉิงยังคงรังควานไม่ยอมเลิกรา “ตกลงว่าผ้าเช็ดหน้าจะคืนเมื่อไร?”เวินหร่านรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อยเขาไม่ยอมเชื่อเธอ ทั้งยังคอยบีบบังคับให้เธอคืนของอยู่นั่นแหละ“ผ้าเช็ดหน้าฉันส่งคืนให้เจ้าของเดิมไปแล้ว!”เวินหร่านเลียริมฝีปากอิ่มสีแดงสด สายตาและสีหน้าเรียบเฉยเย็นชา“คืนให้เจ้าของเดิม?”ฟู่จิ่งเฉิงลังเลไปชั่วขณะ “ทำไมคุณถึงได้ปักใจนักว่าผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นไม่ใช่ของเวินฉี?”เวินหร่านสบตาเขาโดยตรง “เพราะฉันรู้ดีว่าผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น แท้จริงแล้วเป็นของใคร”ฟู่จิ่งเฉิงชะงักไปสายตาจดจ้องดวงตาของเธอแน่นนิ่งเมื่อพิจารณาจากท่าทางของเธอแล้ว กลับดูไม่เหมือนคนที่กำลังพูดโกหกเลยสักนิดความเงียบอันชวนอึดอัดเข้าครอบงำอีกครั้งเขายื่นมือไปคว้าข้อมือของเวินหร่านไว้หมับ “คุณอย่า
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 325
เวินหร่านสะท้านเฮือกในใจ “สิ่งแทนใจเหรอ?”ผ้าเช็ดหน้าของเธอไปกลายเป็นสิ่งแทนใจระหว่างเวินฉีกับฟู่จิ่งเฉิงไปได้อย่างไรกัน?ฟู่จิ่งเฉิงเหลือบมองเธอแวบหนึ่งแล้วเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำ “ตอนที่ผมเพิ่งย้ายเข้าไปเรียนในโรงเรียนไฮโซแล้วโดนกลั่นแกล้ง มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เคยโดนพวกเด็กตระกูลใหญ่รุมรังแกจนล้มลงไปนอนกองกับพื้นและใกล้จะหมดสติ ตอนนั้นคนที่ช่วยผมเอาไว้คือเวินฉี... และผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นก็คือสิ่งที่เธอใช้เช็ดหน้าให้ผมในตอนนั้น...”ในหัวของเวินหร่านดังอื้อขึ้นมาวูบใหญ่ร่างทั้งร่างแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดไม่นึกเลยว่าฟู่จิ่งเฉิงจะยังคงจดจำเรื่องในช่วงเวลานั้นได้...เพียงแต่เขากลับจำคนสลับกัน และเข้าใจผิดคิดว่าเธอคนนั้นคือเวินฉีไปเสียสนิท!“แล้วคุณแน่ใจได้ยังไงว่าคนที่ช่วยคุณไว้ในตอนนั้นคือเวินฉี?” เวินหร่านหรี่ตามองเขาแล้วเอ่ยถามขึ้นหรือว่าตอนนั้นฟู่จิ่งเฉิงใกล้จะหมดสติจนมองหน้าคนผิดไปกันแน่?ฟู่จิ่งเฉิงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราวกับเป็นเรื่องที่ถูกต้องชอบธรรมอยู่แล้ว “ก็ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นเป็นของฉีฉี ดังนั้นคนที่ช่วยผมก็ต้องเป็นเธออยู่แล้วสิ”คำพูดของเขาเป็นเครื่องยืนยัน
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 324
เช้าวันรุ่งขึ้น เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์พอดีเวินหร่านจึงไม่ต้องไปบริษัทเพื่อเจอหน้าซางเลี่ยรุ่ยคนที่เธอรู้สึกกลัวที่จะต้องเจอหน้ามากที่สุดในตอนนี้ก็คือเขาเพราะกลัวเหลือเกินว่าเขาจะหาเรื่องมาฟัดเธอใหม่อีกรอบเดิมทีตอนที่ยังไม่ได้ตกลงสถานะคู่นอนกัน เขายังพอมีความเกรงอกเกรงใจอยู่บ้างแต่พอเธอตอบตกลง เขาก็มีข้ออ้างอันชอบธรรมในการลากเธอขึ้นเตียงได้ตลอดเวลาเวินหร่านแค่อยากพักผ่อนให้เต็มที่สักระยะ ไม่อยากปวดเอวปวดหลังไปมากกว่านี้แล้วอาศัยจังหวะช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์นี้ เธอกลับไปที่เรือนหอหลังที่เคยอยู่ร่วมกับฟู่จิ่งเฉิงและก็เป็นไปตามคาด ฟู่จิ่งเฉิงเก็บข้าวของในห้องของเขาออกไปจนเกลี้ยงและย้ายออกไปหมดแล้วเธอจึงเริ่มลงมือจัดการเก็บกวาดข้าวของตั้งใจว่าอีกสักครู่จะติดต่อหาบริษัทนายหน้าให้มาช่วยปล่อยขายบ้านหลังนี้เสียทีข้าวของที่ต้องขนย้ายออกไปนั้นมีไม่มากนัก เพราะของใช้ส่วนตัวของเวินหร่านเองก็ถูกขนย้ายออกไปก่อนหน้านี้แล้วส่วนเฟอร์นิเจอร์หลายชิ้นอย่างเช่นตู้เสื้อผ้า ก็เป็นแบบบิวท์อินติดผนังที่มากับตัวบ้านสิ่งที่สามารถขนย้ายไปได้ก็จะมีพวกโซฟา โต๊ะ เก้าอี้ และข้าวของทำนองนั้นแต่
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 323
พวกเขาก็ตกลงกันไว้แล้วแต่แรกว่าจะเป็นแค่คู่นอนกันเท่านั้นเขาก็ไม่ใช่แฟนของเธอเสียหน่อย แถมยังไม่ได้เป็นสามีของเธอด้วยซ้ำเธอจะติดต่อกับใคร หรือคุยแชตอยู่กับใคร มันจะไปเกี่ยวอะไรกับเขาด้วยล่ะ?เธอช่วยเลิกนิสัยเวลาเผลอตัวนอนกับเขาแล้วก็พลอยเผลอคิดไปเองโดยสัญชาตญาณว่าเขาเป็นผู้ชายของเธอสักทีได้ไหมนะเวินหร่านคอยเตือนสติและบอกกล่าวตัวเองอยู่ในใจเงียบ ๆ ว่าเธอจำเป็นต้องเว้นระยะห่างจากซางเลี่ยรุ่ยให้ดีเสียแล้วซางเลี่ยรุ่ยมองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอประกายประหลาดไหววับพาดผ่านก้นบึ้งนัยน์ตาเขามองออกว่าตอนที่เวินหร่านพูดประโยคนี้ออกมา เธอกำลังมีความประหม่าและตื่นเต้นจนเห็นได้ชัดนั่นเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าเธอไม่ได้พูดความจริงเมื่อครู่เธอกำลังคุยแชตอยู่กับคนอื่นจริง ๆ แถมคน ๆ นั้นก็มีเปอร์เซ็นต์ว่าจะเป็นผู้ชายซึ่งก็มีความเป็นไปได้สูงมากว่าเป็นฟู่จิ่งเฉิง สามีของเธอนั่นเองความรู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านพลันก่อตัวขึ้นในใจของซางเลี่ยรุ่ยโดยไร้สาเหตุความรู้สึกหึงหวงพรั่งพรูขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่เขานึกมาตลอดว่าในเมื่อเขาเคยหลับนอนกับเวินหร่านมาตั้งหลายครั้งแล้ว เธอก็ควรจะเป็นผู้หญ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 7
เห็นได้ชัดว่าเขาคาดไม่ถึงว่าจะเป็นสถานการณ์แบบนี้แต่ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เรื่องบางอย่างสามารถเข้าใจได้โดยไม่ต้องพูดออกมานอกจากนี้ เขายังรู้ว่าเวินหร่านเป็นโรคนั้น“ท่าน... ท่านประธานคะ...”เวินหร่านพลันตัวแข็งทื่อ สมองเหมือนเครื่องจักรที่หยุดทำงานเสียงจากปลายสาย ทำไมฟังแล้วเหมือนบอสใหญ่ส
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 6
เวินหร่านเปลือกตากระตุกเขา...เลื่อนตำแหน่งให้เธอเป็นผู้ช่วยเลยเนี่ยนะ?คงไม่ใช่ความหวังดีที่ประสงค์ร้ายหรอกนะ?“ประธานซางคะ ฉันไม่เคยทำงานผู้ช่วยมาก่อน เกรงว่ายากจะรับตำแหน่งนี้...” การตอบสนองตามสัญชาตญาณของเวินหร่านคือการปฏิเสธตอนนี้ในหัวเธอมีแต่ความคิดอยากขึ้นเตียงกับเขาถ้าเลื่อนตำแหน่งขึ้
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 5
หวงอี้อันจ้องเธออย่างเข้มงวด “เธอไปทำผิดอะไรมา?”บอสใหญ่เจาะจงเรียกเธอไปพบ อย่าว่าแต่ตัวเวินหร่านเลย คนอื่น ๆ รวมถึงหวงอี้อันหัวหน้าของเธอ ต่างก็คิดไม่ถึงเวินหร่านกะพริบตาปริบ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ!”ฝ่ามือเธอชื้นเหงื่อหัวใจกระดอนขึ้นมาจุกที่คอหอยด้วยความกระวนกระวายใจยิ่งอยากหนีก็ยิ่งหนีไ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 1
“ถอดออกแล้วนอนลงไปครับ!”ตามมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของชายหนุ่มหัวใจของเวินหร่านกระตุกวูบเธอไม่รู้เลยว่าตัวเองไปติดโรคที่น่าอับอายจนพูดไม่ออกแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่พออาการกำเริบก็จะรู้สึกต้องการอย่างมากจนถึงขั้นไม่เลือกเวลาและสถานที่ ทำให้ชีวิตและหน้าที่การงานได้รับผลกระทบอย่างหนัก
You may also like
ม่านหมอก
นิยายของเนม81.6K viewsหย่ารักทวงใจ
เหยียนอี่เฟย255.5K viewsเกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย66.4K viewsในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ68.6K viewsหวนรักซาตานร้าย Are you Sheik or Mafia?
ท้องฟ้าและทุ่งหญ้า49 viewsInbox ร้อนรัก [PWP] + [NC30+]
ณ ธารา354 viewsพี่โรมคลั่งรัก #พี่โรมเถื่อนมาก
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง68 viewsคู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา!
cutie jub61 views
