Se connecterPartager
บทที่ 26
Dernier chapitre
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 440
ตอนที่เวินหร่านมาถึงบริษัท ก็สังเกตเห็นว่าเพื่อนร่วมงานทุกคนต่างพากันมองมาที่เธอด้วยสายตาแปลก ๆ เธอเดินเข้าห้องทำงานของตัวเองด้วยความงุนงงก่อนจะพบว่าบนโต๊ะทำงานของเธอมีช่อดอกกุหลาบสีแดงสดช่อใหญ่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นวางอยู่“ดอกกุหลาบช่อนี้ของใครกัน?”จังหวะที่เฉินเฉียนเฉียนเดินผ่านมาพอดี เวินหร่านจึงรีบเอ่ยปากเรียกเพื่อซักถาม“ก็ต้องเป็นของพี่เวินอยู่แล้วสิคะ” เฉินเฉียนเฉียนพูดด้วยรอยยิ้ม “เมื่อครู่พนักงานจัดส่งพิเศษของร้าน onlylove เอามาส่งค่ะ ฉันช่วยบอกทางไปห้องทำงานของพี่ให้ เขาเลยวางดอกไม้ไว้แล้วก็รีบกลับไปเลยน่ะค่ะ”เวินหร่านชะงักไปส่งให้เธออย่างนั้นเหรอ?เธอเดินกลับไปสำรวจช่อกุหลาบนั้นอย่างละเอียดอีกรอบไม่มีการ์ดอวยพรใบเล็ก ๆ และไม่มีการลงชื่อผู้ส่งใด ๆ ทั้งสิ้นเดาไม่ออกเลยสักนิดว่าใครเป็นคนส่งมาเฉินเฉียนเฉียนทำหน้าตาอิจฉาริษยา “onlylove เชียวนะคะเนี่ย! ทั้งเปย์ทั้งโรแมนติกสุด ๆ ไปเลย สามีของพี่เวินนี่ดีกับพี่จริง ๆ เลยนะคะ!”เวินหร่านรู้จักร้านดอกไม้ onlylove ดีร้านขายดอกไม้ที่แพงที่สุดในเมืองเหล่ามหาเศรษฐีและคุณชายไฮโซในแวดวงสังคมชั้นสูงต่างเลือกใช้บริการร้านนี
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 439
เมื่อเวินฉีเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มสนใจ ก็รู้ทันทีว่าเธอมาถูกทางแล้วในโลกนี้ไม่มีแม่สามีลูกสะใภ้คู่ไหนที่ไม่เคยมีปัญหาคาใจกันหรอกโจวลี่จวนย่อมไม่ชอบหน้าเวินหร่านเป็นทุนเดิมอยู่แล้วตามคำโบราณที่ว่า ศัตรูของศัตรูก็คือมิตรในเมื่อตอนนี้เวินหร่านคือศัตรูตัวฉกาจทั้งของเธอและโจวลี่จวนเช่นนั้นเธอกับโจวลี่จวนก็ย่อมกลายเป็นพวกเดียวกันโดยปริยายเวินฉีแกล้งทำเล่นตัวดึงเชิง “คุณช่วยพาฉันออกไปก่อน แล้วฉันค่อยบอกคุณ”โจวลี่จวนจับไต๋ความตั้งใจของอีกฝ่ายได้ทันทีในเสี้ยววินาที“เธอลงทุนลงแรงซะขนาดนี้เพื่อเชิญฉันมา ที่แท้ก็เพื่อจะให้ฉันช่วยพาเธอออกไปนี่เองสินะ?”เวินฉี “ฉันมีความลับเกี่ยวกับเวินหร่านที่คุณอยากรู้ รับรองว่าคุ้มค่าแน่นอนค่ะ การที่คุณช่วยพาฉันออกไปจึงถือว่าสมเหตุสมผลแล้วไม่ใช่เหรอคะ”โจวลี่จวนกวาดสายตาสำรวจมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าสภาพของเวินฉีในตอนนี้ทั้งเสื้อผ้าหน้าผมยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงไม่หลงเหลือเค้าลางความเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์เหมือนเมื่อก่อนอยู่เลยสักนิดราวกับนักโทษที่น่าเวทนาคนหนึ่ง“ก่อนหน้านี้ลูกชายฉันไม่ได้ชอบเธอมากหรอกเหรอ? ทำไมตอนนี้ถึงได้เอาเธอมาขังไว้ที่นี่ล่ะ?”
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 438
เปลือกตาของเวินหร่านกระตุกวูบคาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะตีความไปในทิศทางนั้นได้เพื่อป้องกันไม่ให้เขาเข้าใจผิด เธอยื่นมือหมายจะแย่งคืนทันที “เอาคืนมาค่ะ!”“ของที่ให้แล้ว มีเหตุผลอะไรต้องเอาคืนล่ะ” แววตาของซางเลี่ยรุ่ยมีรอยยิ้มเจือจางพาดผ่านเวินหร่านถลึงตาใส่เขาอย่างขัดเคือง “ใครบอกว่าเข็มขัดเส้นนี้ซื้อให้คุณกันล่ะ?”เมื่อคืนเธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะยื่นมันให้เขากับมือเสียด้วยซ้ำต้องเป็นตอนที่เธอหลับแล้วเขาแอบหยิบไปเองแน่ ๆ ซางเลี่ยรุ่ยหรี่ตามองเธอ “ไม่ให้ผมแล้ว หรือว่าคุณคิดจะเอาไปให้ผู้ชายคนอื่น?”เวินหร่าน “ยังไงก็ไม่ได้ให้คุณก็แล้วกัน”ซางเลี่ยรุ่ย “งั้นของขวัญวันเกิดของผมล่ะ?”เวินหร่านส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ “คุณเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอคะว่าฉันคือของขวัญวันเกิดของคุณน่ะ!”เมื่อคืนเขากินเธอทั้งคืนเลยไม่ใช่หรือไงของขวัญวันเกิดชิ้นนี้ เขาคงจะพอใจแล้วสินะ?ซางเลี่ยรุ่ยมองจ้องนัยน์ตาของเธอ “นอกเหนือจากนี้ล่ะ?”เวินหร่านเบะริมฝีปากสีแดงระเรื่อผู้ชายคนนี้นี่โลภมากจริง ๆ เลยนะเธออดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นยืน แล้วโน้มตัวไปประทับริมฝีปากเบา ๆ บนกลีบปากบางของเขา สัมผัสแผ่วเบาราวกับแมลงปอแตะ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 437
เธอคิดว่าพวกเขาจะได้กินเค้กด้วยกัน จุดเทียนเป่าเค้กอะไรทำนองนั้นเสียอีกใครจะไปคิดว่าซางเลี่ยรุ่ยจะกักขังเธอไว้บนเตียง แล้วเอาแต่ทำเรื่องอย่างว่ากับเธอตลอดทั้งคืน!ทำไมเขาถึงได้หมกมุ่นกับเรื่องบนเตียงจนไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยกันนะ?ทำราวกับว่าไม่ได้ทำมานานหลายชาติอย่างนั้นแหละ?หรือว่าบอสใหญ่คนนี้จะมีเธอนอนด้วยแค่คนเดียวเป็นคู่นอนคนโปรดกัน?นอกจากเธอแล้ว เขาไม่มีผู้หญิงอื่นเลยหรือยังไง?“ถึงอย่างนั้นคุณก็ไม่ควรบ้าบิ่นขนาดนั้นนี่นา” เวินหร่านประท้วงอย่างไม่พอใจเมื่อคืนเขาดุร้ายราวกับเสือหิวโหยไม่มีผิดจะเพลา ๆ มือลงหน่อยไม่ได้หรือไงกัน?ซางเลี่ยรุ่ยกลับฟ้องร้องกล่าวหาเธอบ้าง “คุณล่ะปล่อยให้ผมอดอยากปากแห้งไปนานแค่ไหนแล้ว?”เวินหร่านพูดไม่ออกไปชั่วขณะ “จะนานสักแค่ไหนกันเชียว? ก็ไม่ได้นานขนาดนั้นเสียหน่อย?”เธอยอมรับว่าพวกเขาไม่ได้ทำกันถี่ขนาดนั้นแต่การรักษาระยะห่างที่เหมาะสม และให้พื้นที่ส่วนตัวแก่กันและกัน มันไม่ใช่เรื่องปกติที่ควรทำหรอกเหรอ?สายตาของซางเลี่ยรุ่ยร้อนแรงขึ้นมาทันที “งั้นเอาอย่างนี้ดีไหม วันคี่คุณพักที่บ้านคุณ วันคู่มาค้างที่บ้านผม!”เวินหร่านชะงักงันไปทั้งร่
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 436
ตอนที่เธอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาเที่ยงวันเข้าไปแล้วเวินหร่านรู้สึกราวกับว่าร่างกายทั้งร่างเพิ่งถูกรถบรรทุกทับมาอย่างไรอย่างนั้น ทั้งระบมทั้งปวดร้าวไปหมดเธอพยุงตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างยากลำบาก ใช้มือประคองเอวที่ปวดเมื่อยเดินลงจากเตียงจากนั้นก็หยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวที่วางอยู่ข้างเตียงมาสวมใส่ แล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟันตอนที่ซางเลี่ยรุ่ยเดินเข้ามา ก็เห็นเวินหร่านสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขายืนแปรงฟันอยู่ข้างอ่างล้างหน้าพอดีมุมปากของเขาอดไม่ได้ที่จะกระตุกยิ้มขึ้น ก้าวขายาว ๆ ตรงเข้าไปหาเธอโอบกอดรอบเอวบางที่บอบบางจนแทบจะกำรอบได้จากด้านหลัง กลิ่นอายความเป็นชายที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขาโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทางเวินหร่านสะดุ้งสุดตัวการกระทำในการแปรงฟันชะงักงันลงทันทีเขาทำแบบนี้แล้วเธอจะแปรงฟันต่อได้ยังไงกันเล่า?“ให้ช่วยแปรงให้ไหม?”ซางเลี่ยรุ่ยใช้มือซ้อนทับมือข้างที่ถือแปรงสีฟันของเธอจากด้านหลัง แล้วเอ่ยถามเบา ๆ ที่ข้างหูใบหน้าสวยของเวินหร่านขึ้นสีแดงก่ำส่ายหัวปฏิเสธทันที “ไม่ต้องค่ะ ฉันทำเองได้!”ซางเลี่ยรุ่ยไม่ได้ยอมปล่อยมือ ซ้ำยังช่วยเธอแปรงฟันต่อจากด้า
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 435
ธาตุแท้ของเขาถูกเปิดเผยต่อหน้าเธอจนหมดเปลือกแล้ว“นายไม่กลัวว่าถ้าทำฉันตาย แล้วนายจะไม่มีวันหาตัวเธอเจออีกตลอดไปเหรอ?” เวินฉีเม้มหมัดแน่น เอ่ยข่มขู่ลอดไรฟันฟู่จิ่งเฉิงแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา “เธอคิดว่าฉันรู้ได้จากปากเธอคนเดียวเท่านั้นหรือไง?”เขาส่งคนออกไปสืบเรื่องนี้ตั้งนานแล้วผลลัพธ์น่าจะรู้ได้ในเร็ว ๆ นี้หัวใจของเวินฉีกระตุกวูบ “ในเมื่อนายมีช่องทางอื่นในการสืบรู้อยู่แล้ว แล้วทำไมถึงต้องมาบีบให้ฉันพูดด้วยล่ะ?”แววตาของฟู่จิ่งเฉิงฉายแววดุร้ายอำมหิต “ฉันกำลังให้โอกาสเธอยังไงล่ะ มองไม่ออกหรือไง?”เวินฉี “...”นี่มันโอกาสบ้าบออะไรกัน?เห็นชัด ๆ ว่าหาข้อทรมานเธออ้อม ๆ ต่างหาก...พริบตาเดียวก็ถึงวันเกิดของซางเลี่ยรุ่ยฉินเยว่เชาจงใจเรียกตัวเขาออกมา นัดหมายเพื่อนสนิทในวัยเด็กกลุ่มหนึ่งมารับประทานอาหารร่วมกันบรรดาผู้ชายพวกนี้ไม่ค่อยถือสาเรื่องพิธีรีตอง และต่างก็ไม่ได้เตรียมของขวัญวันเกิดอะไรมาเลยโชคดีที่ซางเลี่ยรุ่ยก็ไม่ได้คาดหวังอะไรอยู่แล้วเช่นกันที่จริงการที่เขายอมมาปรากฏตัวที่นี่ ก็ถือว่าให้เกียรติฉินเยว่เชามากพอแล้วในหัวของเขายามนี้มีแต่เรื่องของเวินหร่านเต็มไปหมด
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 7
เห็นได้ชัดว่าเขาคาดไม่ถึงว่าจะเป็นสถานการณ์แบบนี้แต่ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เรื่องบางอย่างสามารถเข้าใจได้โดยไม่ต้องพูดออกมานอกจากนี้ เขายังรู้ว่าเวินหร่านเป็นโรคนั้น“ท่าน... ท่านประธานคะ...”เวินหร่านพลันตัวแข็งทื่อ สมองเหมือนเครื่องจักรที่หยุดทำงานเสียงจากปลายสาย ทำไมฟังแล้วเหมือนบอสใหญ่ส
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 6
เวินหร่านเปลือกตากระตุกเขา...เลื่อนตำแหน่งให้เธอเป็นผู้ช่วยเลยเนี่ยนะ?คงไม่ใช่ความหวังดีที่ประสงค์ร้ายหรอกนะ?“ประธานซางคะ ฉันไม่เคยทำงานผู้ช่วยมาก่อน เกรงว่ายากจะรับตำแหน่งนี้...” การตอบสนองตามสัญชาตญาณของเวินหร่านคือการปฏิเสธตอนนี้ในหัวเธอมีแต่ความคิดอยากขึ้นเตียงกับเขาถ้าเลื่อนตำแหน่งขึ้
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 5
หวงอี้อันจ้องเธออย่างเข้มงวด “เธอไปทำผิดอะไรมา?”บอสใหญ่เจาะจงเรียกเธอไปพบ อย่าว่าแต่ตัวเวินหร่านเลย คนอื่น ๆ รวมถึงหวงอี้อันหัวหน้าของเธอ ต่างก็คิดไม่ถึงเวินหร่านกะพริบตาปริบ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ!”ฝ่ามือเธอชื้นเหงื่อหัวใจกระดอนขึ้นมาจุกที่คอหอยด้วยความกระวนกระวายใจยิ่งอยากหนีก็ยิ่งหนีไ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 4
เวินหร่านไม่ได้นอนทั้งคืนความว่างเปล่าทางกายและจิตใจที่บอบช้ำทำให้เธอไม่อาจข่มตาหลับได้เลยโชคดีที่เช้าวันรุ่งขึ้นเธอไม่ได้ไปทำงานสายแต่ตอนที่เวินหร่านเดินหาวเข้าไปในบริษัทกลับพบว่าบรรยากาศวันนี้แปลกชอบกล“อยู่ดี ๆ วันนี้ก็มีท่านประธานคนใหม่มารับตำแหน่งล่ะ...” หลีลี่เพื่อนสนิทบอกข่าวใหญ่นี้กับ
Vous vous intéresseriez aussi à
หลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย318.2K Vuesคลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์228.4K Vuesรวมเรื่องแซ่บ (9) NC20+
Beefy Cat121.7K Vuesเกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย66.6K Vuesราตรีสีเทา
ผัดบวบ13 Vuesวิวาห์แค้นใต้เงาเงิน
Nuan4545245 Vuesหวนรัก คืนปรารถนา
โมรียา1.5K Vuesสถานะเมียอุ้มบุญ
หินม่วง159 Vues
