로그인공유
บทที่ 30
최신 챕터
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 572
ราวกับถูกจี้ใจดำเข้าอย่างจังฟู่จิ่งเฉิงโกรธเคืองเป็นอย่างมากทว่าเขากลับไม่ได้แสดงอาการออกมาแต่กลับโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้ แล้วปลอบโยนด้วยท่าทีที่ดูราวกับมีความอดทนสูง “อย่าคิดมากเลย บริษัทมีงานต้องให้ผมไปจัดการจริง ๆ ”เสิ่นปิงเจี๋ยยังคงเคลือบแคลงสงสัย “จริงเหรอ?”“แน่นอนสิ!”ฟู่จิ่งเฉิงเอ่ยปลอบเธอต่อ เพียงแต่แววตาทอประกายยิ้มแย้มกลับไปไม่ถึงก้นบึ้งของดวงตาเขาต่อสายเรียกคนขับรถอย่างรวดเร็วเพื่อให้มารับเสิ่นปิงเจี๋ยกลับไปจากนั้นก็หมุนตัวกลับแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เมื่อครู่เวินหร่านกับซางเลี่ยรุ่ยเพิ่งเดินจากไป......เวินหร่านกับซางเลี่ยรุ่ยทิ้งตัวลงนั่งในห้องส่วนตัวห้องหนึ่งผนังด้านหนึ่งของห้องส่วนตัวนี้เป็นหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่จรดเพดานมองออกไปนอกกระจกใสบานนั้นจะเห็นผืนทะเลสาบอยู่เบื้องหน้าผืนน้ำยามค่ำคืนสะท้อนประกายระยิบระยับ ทิวทัศน์งดงามยิ่งนักทว่าเวินหร่านกลับไม่มีอารมณ์จะมาชื่นชมมันเลยเธอคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะมาบังเอิญเจอเข้ากับฟู่จิ่งเฉิงที่นี่เช่นนี้แล้วความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับซางเลี่ยรุ่ยก็คงกระจ่างชัดโดยไม่ต้องเอ่ยคำใดต่อให้เธออยากจะอธิบาย
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 571
ทว่าในเวลานี้ สายตากลับจับจ้องติดหนึบอยู่กับผู้หญิงคนอื่นราวกับว่าไม่มีตัวตนของเธออยู่ในสายตาเลยสักนิดเธอรู้สึกผิดหวังเหลือเกินในใจรู้สึกเคว้งคว้างว่างเปล่าซางเลี่ยรุ่ยสังเกตเห็นฟู่จิ่งเฉิงเข้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เช่นกันในขณะนี้ เขากวาดตามองสีหน้าท่าทางของฟู่จิ่งเฉิงกับผู้หญิงที่อยู่ข้างกายอีกฝ่ายจนถี่ถ้วนพลันเกิดความรู้สึกขึ้นมาว่าตนเองมีโอกาสที่จะได้เลื่อนสถานะแล้วฟู่จิ่งเฉิงคงคาดไม่ถึงสินะว่าเขาจะมาอยู่กับเวินหร่านแม้ว่าในตอนนี้เขายังไม่มีสถานะที่เป็นทางการ แต่อีกไม่นานก็คงจะมี“เฉิง นั่นอดีตภรรยาของคุณไม่ใช่เหรอ?”เสิ่นปิงเจี๋ยเห็นว่าฟู่จิ่งเฉิงเอาแต่เมินเฉยไม่สนใจเธอ จึงอดไม่ได้ที่จะเขย่าแขนเขาด้วยความร้อนรนพยายามดึงความสนใจของเขากลับมาฟู่จิ่งเฉิงเม้มริมฝีปากบางแน่น ใบหน้าหล่อเหลาดำทะมึนเวลานี้สายตาทั้งหมดของเขาจับจ้องอยู่บนมือของฟู่จิ่งเฉิงและเวินหร่านที่กุมประสานเข้าหากันยามที่เห็นเวินหร่านยืนอยู่อย่างแนบชิดกับผู้ชายอีกคนที่ดีทั้งรูปร่างหน้าตา ชาติตระกูล และเบื้องหลังเหนือกว่าตนทุกอย่างความเจ็บปวดเสียดแทงหัวใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนก็พุ่งเข้าจู่โจ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 570
ช่วงเวลาหลังจากนั้นขอเพียงซางเลี่ยรุ่ยพอมีเวลาว่าง เขาก็จะมารับเธอเลิกงานอยู่เสมอในตอนแรกเวินหร่านก็เอ่ยปากปฏิเสธอย่างชัดเจนแล้วทว่าซางเลี่ยรุ่ยก็ยังคงดึงดันไม่ยอมถอยจนกระทั่งต่อมา เวินหร่านก็ขี้เกียจจะคอยเอ่ยปฏิเสธเขาอีกต่อไปถือเสียว่าตนเองมีสารถีคอยขับรถให้ฟรีเพิ่มมาอีกคนก็แล้วกันเขาอยากจะมารับเธอเลิกงานก็มาอย่างไรเสีย ตอนนี้เรื่องที่เธอหย่าร้างกับฟู่จิ่งเฉิงก็เปิดเผยออกไปแล้วการที่มีคนตามจีบ ย่อมไม่มีใครเอาไปนินทาให้เสียหายได้อีกเพียงแต่เวินหร่านนึกไม่ถึงเลยว่า จะมีวันที่ซางเลี่ยรุ่ยเป็นฝ่ายมาตามจีบเธอจริง ๆ และในวันนี้ ซางเลี่ยรุ่ยก็มารับเธออีกเช่นเคยเวินหร่านไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป เพียงแต่ก้าวขึ้นรถของเขาไปโดยตรง“มื้อเย็นอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม?” เขาเอ่ยถามขึ้นมาดื้อ ๆ เวินหร่านหันไปมองหน้าเขาด้วยสีหน้าฉงนฉงายสงสัยโดยปกติแล้ว ยามที่ซางเลี่ยรุ่ยมารับเธอเลิกงาน เขาก็แค่ขับรถไปส่งเธอถึงบ้านเท่านั้นวันนี้กลับนึกคึกเอ่ยปากชวนกินมื้อเย็นด้วยกันเสียอย่างนั้นเขาคงไม่ได้คิดจะพาเธอไปร้านอาหารแถบชานเมืองอันห่างไกลลึกลับเหมือนเมื่อครั้งก่อนหรอกนะ?แม้เธอจะยอมรับว
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 569
ไม่มีท่าทีว่าจะยอมปล่อยเธอลงจากรถเลยแม้แต่น้อยเวินหร่านรู้ดีว่าคัดค้านไปก็ไร้ประโยชน์ จึงขี้เกียจจะต่อความยาวสาวความยืดกับเขาอีกต่อไปทว่าซางเลี่ยรุ่ยก็ยังคงชวนเธอคุยอยู่อย่างนั้นโดยไม่สนใจสิ่งใด“ช่วงนี้อยู่ที่ฉินซื่อเป็นยังไงบ้าง? มีเรื่องอะไรที่อยากให้ผมช่วยไหม?”“ไม่มีค่ะ!”“สุดสัปดาห์นี้ว่างไหม? ผมขอชวนคุณออกไปข้างนอกได้หรือเปล่า?”“ไม่ว่างค่ะ!”“ผมส่งข้อความหาคุณ ทำไมคุณถึงไม่ยอมตอบเลยล่ะ?”“อืม”“...”เวินหร่านคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าซางเลี่ยรุ่ยจะมีวันที่เจื้อยแจ้วพูดมากได้ถึงขนาดนี้เขาเอาแต่ชวนเธอคุยไม่หยุดหย่อนเธอรู้สึกรำคาญใจจนทนแทบไม่ไหวทำได้เพียงตอบรับคำว่า อืม ชุ่ย ๆ คลายความหงุดหงิดส่งเดชไปเรื่อย ๆ ท้ายที่สุดแล้วแม้กระทั่งการตอบส่งเดชเธอก็ยังไม่อยากจะทำอีกต่อไป“พอได้แล้วค่ะ! คุณช่วยหยุดพูดเยอะขนาดนี้กับฉันสักทีได้ไหม?”เธอยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความปวดหัวหมอนี่เมื่อก่อนไม่ใช่คนที่เงียบขรึมและเข้าถึงยากไม่ใช่หรอกเหรอ?ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่กลายเป็นคนพูดมากเจื้อยแจ้วขนาดนี้?โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า ซางเลี่ยรุ่ยจะพูดเยอะขนาดนี้แค่กับคนที่เขาชอบเท่านั้น“
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 568
ฉินเยว่เชายังคงพ่นคำพูดพร่ำเพรื่อไม่หยุดอยู่ตรงนั้นคนขับรถก็เหยียบเบรกจอดลงเสียก่อน“คุณชายฉิน ถึงแล้วครับ!”ฉินเยว่เชาชะงักไปครู่หนึ่งทำไมถึงได้เร็วขนาดนี้?ทว่าคฤหาสน์ของเขาอยู่ห่างจากโรงแรมที่เพิ่งไปร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ตั้งไกลไม่ใช่หรือไงผลปรากฏว่าพอเขาหันหน้าออกไปมองนอกกระจกหน้าต่างกลับกลายเป็นฉินซื่อไปเสียอย่างนั้น?“คืนนี้ฉันจะกลับไปนอนบ้าน ไม่ได้จะนอนที่บริษัทสักหน่อย”ความหมายแฝงของฉินเยว่เชาก็คือ ต้องการให้คนขับรถไปส่งเขาที่คฤหาสน์ตระกูลฉินสายตาขอความเห็นของคนขับรถตวัดกลับไปมองซางเลี่ยรุ่ยอีกครั้งซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยขึ้นมาเพียงสองคำเบา ๆ “ลงรถ!”น้ำเสียงแฝงอำนาจอันน่าเกรงขามโดยไม่ต้องแสดงความโกรธเกรี้ยว“อารุ่ย นายคงไม่ได้มามุกนี้จริงใช่มั้ย?” ฉินเยว่เชากำลังจะเอ่ยปากบ่นบ่นโวยวายแต่ซางเลี่ยรุ่ยกลับเพิ่มน้ำเสียงหนักแน่นขึ้นอีกระดับ “อย่าให้ฉันต้องพูดเป็นครั้งที่สอง”มุมปากของฉินเยว่เชากระตุกกัก ๆ อย่างแรงด้วยความอับจนปัญญา จึงจำต้องเปิดประตูและก้าวลงจากรถไป“ใจกล้าดีนี่ วันหน้าอย่าได้...”คำขู่คาดโทษยังไม่ทันไร ซางเลี่ยรุ่ยก็สั่งให้คนขับรถบึ่งรถออกไปทันที
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 567
สีหน้าอธิบดีหวังตื่นตะลึงงัน “เธอเป็นแฟนของคุณเหรอ? ไม่ใช่ว่าเธอเป็นผู้ช่วยของคุณหรอกหรือไง?”ฉินเยว่เชายกยิ้มมุมปากแฝงความหมายคลุมเครือ “กลางวันเธอเป็นผู้ช่วยสาวของผม แต่ตอนกลางคืน แน่นอนว่าต้องเป็นแฟนของผมสิครับ”อธิบดีหวังฟังความหมายแฝงออกพลันเข้าใจในทันทีเดิมทีหากเวินหร่านเป็นเพียงผู้ใต้บังคับบัญชาหญิงธรรมดา ๆ ของฉินเยว่เชาเขาก็คงจะเอ่ยปากขอตัวเธอจากฉินเยว่เชาได้เพื่อเปิดโอกาสให้เธอมาคอยปรนนิบัติเขาเป็นอย่างดีในคืนนี้ทว่ายามนี้เวินหร่านกลับกลายเป็นคนของฉินเยว่เชาไปเสียแล้วเขาย่อมไม่สะดวกใจที่จะยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวอีกอธิบดีหวังยิ้มเจื่อน ๆ พลางเอ่ยแก้เกี้ยว “แฟนของประธานฉินสวยเปร่งประกายจริง ๆ เป็นผมเองที่เสียมารยาทแล้ว”เวินหร่านพอได้ยินเขาพูดเช่นนั้น ถึงได้ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกฉินเยว่เชาเอ่ยทักทายร่ำลาอธิบดีหวังตามมารยาทก่อนจะเดินออกจากโรงแรมไปพร้อมกับเธอรถหรูคันหนึ่งเลื่อนมาจอดตรงหน้าพวกเขาทั้งสองเวินหร่านนึกว่าเป็นรถของฉินเยว่เชาทว่าพอเขม้นมองลงไป ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในรถหรูคันนั้นกลับกลายเป็นซางเลี่ยรุ่ยไปเสียได้?นี่เป็นรถของซางเลี่ยรุ่ยงั้นเหรอ?
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 7
เห็นได้ชัดว่าเขาคาดไม่ถึงว่าจะเป็นสถานการณ์แบบนี้แต่ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เรื่องบางอย่างสามารถเข้าใจได้โดยไม่ต้องพูดออกมานอกจากนี้ เขายังรู้ว่าเวินหร่านเป็นโรคนั้น“ท่าน... ท่านประธานคะ...”เวินหร่านพลันตัวแข็งทื่อ สมองเหมือนเครื่องจักรที่หยุดทำงานเสียงจากปลายสาย ทำไมฟังแล้วเหมือนบอสใหญ่ส
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 6
เวินหร่านเปลือกตากระตุกเขา...เลื่อนตำแหน่งให้เธอเป็นผู้ช่วยเลยเนี่ยนะ?คงไม่ใช่ความหวังดีที่ประสงค์ร้ายหรอกนะ?“ประธานซางคะ ฉันไม่เคยทำงานผู้ช่วยมาก่อน เกรงว่ายากจะรับตำแหน่งนี้...” การตอบสนองตามสัญชาตญาณของเวินหร่านคือการปฏิเสธตอนนี้ในหัวเธอมีแต่ความคิดอยากขึ้นเตียงกับเขาถ้าเลื่อนตำแหน่งขึ้
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 5
หวงอี้อันจ้องเธออย่างเข้มงวด “เธอไปทำผิดอะไรมา?”บอสใหญ่เจาะจงเรียกเธอไปพบ อย่าว่าแต่ตัวเวินหร่านเลย คนอื่น ๆ รวมถึงหวงอี้อันหัวหน้าของเธอ ต่างก็คิดไม่ถึงเวินหร่านกะพริบตาปริบ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ!”ฝ่ามือเธอชื้นเหงื่อหัวใจกระดอนขึ้นมาจุกที่คอหอยด้วยความกระวนกระวายใจยิ่งอยากหนีก็ยิ่งหนีไ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 4
เวินหร่านไม่ได้นอนทั้งคืนความว่างเปล่าทางกายและจิตใจที่บอบช้ำทำให้เธอไม่อาจข่มตาหลับได้เลยโชคดีที่เช้าวันรุ่งขึ้นเธอไม่ได้ไปทำงานสายแต่ตอนที่เวินหร่านเดินหาวเข้าไปในบริษัทกลับพบว่าบรรยากาศวันนี้แปลกชอบกล“อยู่ดี ๆ วันนี้ก็มีท่านประธานคนใหม่มารับตำแหน่งล่ะ...” หลีลี่เพื่อนสนิทบอกข่าวใหญ่นี้กับ
다른 추천
