LOGINShare
บทที่ 23
Latest chapter
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 432
“เวินหร่าน เดี๋ยวนี้กล้าคิดจะลงมือกับฉันแล้วงั้นเหรอ?”เสิ่นอ้าวหลันถลึงตามองเธอด้วยแววตาดุดันมุมปากของเวินหร่านยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา “ฉันกลัวมือตัวเองจะเปื้อนต่างหาก!”เสิ่นอ้าวหลันโมโหจนแทบจะช็อกคาที่เวินฉีฉวยโอกาสก้าวขึ้นมาทำทีเป็นปกป้องอยู่หน้าเสิ่นอ้าวหลัน“เวินหร่าน แกพูดจากับแม่ฉันแบบนี้ได้ยังไง?”เวินหร่านเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “ที่นี่ไม่ใช่บ้านตระกูลเวิน! ไม่ใช่ที่ที่พวกเธอจะมากร่างได้!”พูดจบเธอก็หันไปมองผู้จัดการที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พร้อมกับยื่นบัตรธนาคารของตัวเองออกไป “คุณผู้จัดการจ้วงใช่ไหมคะ? ชุดนี้ฉันเอาค่ะ!”ผู้จัดการรีบพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มเอาอกเอาใจ “ครับ ท่านประธาน!”เวินหร่านสะบัดผมยาวของตัวเองเบา ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองสองแม่ลูกเสิ่นอ้าวหลันและเวินฉี “ต่อไปร้านของเราไม่ต้อนรับสองคนนี้!”“ค่ะ!”“เวินหร่าน กล้านักนะ!”เวินฉีโกรธจนใบหน้าบิดเบี้ยวส่งเสียงตะคอกออกมาเสียงดังเสิ่นอ้าวหลันโกรธแค้นเสียจนแทบจะใช้สายตาคว้านเนื้อเธอลึกเป็นรูทว่าผู้จัดการจ้วงกลับเรียก รปภ. มาเชิญสองแม่ลูกออกไปจากร้านของพวกเขาเรียบร้อยแล้วหลังจากนั้นไม่นานเวินหร่านก็เ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 431
มิฉะนั้นเธอก็คงจะแจ้งความแล้ว“รับทราบครับ!”ผู้จัดการจ้วงพยักหน้า ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาเวินหร่านอย่างฉับพลันสิ่งที่ทำให้ทุกคนคาดไม่ถึงก็คือ...เขากลับโค้งคำนับให้เวินหร่าน“ขออภัยด้วยครับ สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ ผมต้องขอโทษคุณอย่างเป็นทางการด้วยครับ”เสิ่นอ้าวหลันและเวินฉีสองแม่ลูกถึงกับมึนงงไปชั่วขณะผู้จัดการคนนี้เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า?เขากลับขอโทษเวินหร่านเนี่ยนะ?เวินหร่านเองก็ตกตะลึงอยู่บ้างเช่นกันคาดไม่ถึงว่าผู้จัดการร้านแห่งนี้จะให้ความเคารพเธอขนาดนี้?ปฏิกิริยาแรกในใจคือ เขาจำคนผิดหรือเปล่า?ผู้จัดการร้านเองก็คิดเช่นนั้นเช่นกันเธอรีบก้าวขึ้นไปเตือนสติ “ผู้จัดการคะ สองท่านนี้ต่างหากที่เป็นคุณหนูใหญ่เวินและคุณนายเวิน!”ผลปรากฏว่าผู้จัดการจ้วงกลับชี้หน้าเธออย่างไร้เยื่อใย “เธอถูกไล่ออกแล้ว!”ผู้จัดการร้านตกใจจนสะดุ้ง แทบไม่เชื่อหูตัวเอง “อะไรนะคะ? ผู้จัดการคะ ฉัน... ทำอะไรผิดคะ?”ผู้จัดการจ้วง “ประพฤติตัวล่วงเกินผู้มีอำนาจเหนือกว่า!”ผู้จัดการร้านทำหน้าฉงน “ฉันไปล่วงเกินผู้มีอำนาจตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะ?”ผู้จัดการจ้วง “เธอแสดงท่าทีไม่เคารพเจ้าของร
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 430
เสิ่นอ้าวหลันทิ่มแทงสายตามาที่เธอในทันใดราวกับเข็มพิษก็ไม่ปาน“ยังไม่รีบถอดออกอีก ถ้าทำมันเสียหายขึ้นมา แกไม่มีปัญญาชดใช้หรอกนะ!”เวินหร่านจะมีเงินสักเท่าไร เรื่องนี้เธอรู้ดีที่สุดราคาของชุดกระโปรงตัวนี้ เกินกว่าระดับการจับจ่ายในชีวิตประจำวันของเวินหร่านไปไกลอย่างแน่นอนยิ่งไปกว่านั้น ที่ผ่านมาในตระกูลเวิน ก็เป็นเวินหร่านที่คอยยอมอ่อนข้อให้เวินฉีมาโดยตลอดยามนี้เธอถึงขั้นออกหน้าสั่งให้ถอดออกเองกับปาก วัดใจดูว่าอีกฝ่ายจะกล้าขัดคำสั่งหรือไม่ทว่านึกไม่ถึงเลยว่าเวินหร่านเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองเสิ่นอ้าวหลันแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีทระนง ไม่ทอดตัวต่ำและไม่ยอมก้มหัวให้ “แม่ใหญ่คะ ชุดกระโปรงตัวนี้หนูเป็นคนเห็นก่อน ตราบใดที่หนูยังไม่บอกว่าไม่เอา พี่ก็ไม่ควรมาแย่งค่ะ”เสิ่นอ้าวหลันได้ยินดังนั้นก็แทบจะตะลึงลานจนตาค้างยามนี้เวินหร่านถึงขั้นไม่ไว้หน้าเธอเลยแม้แต่น้อยถึงกับกล้า “แย่งของ” กับเวินฉีอย่างเปิดเผยใครสั่งใครสอนให้เธออวดดีถึงเพียงนี้?“เวินหร่าน นับวันแกยิ่งกำเริบเสิบซาบใหญ่แล้วนะ!”เสิ่นอ้าวหลันเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชาเวินหร่านเชิดหน้าขึ้น เอ่ยย้อนถามด้วยน้ำเ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 429
ในตอนนั้นเอง เสียงหญิงสาวที่แสนคุ้นเคยพลันดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของพวกเธอ“ชุดกระโปรงตัวที่อยู่บนตัวเธอนั่น ฉันเอาค่ะ”เวินหร่านหันกลับไปมอง...เป็นเวินฉีนั่นเองเธอยื่นมือออกไปชี้ตามจุดต่าง ๆ ในร้านอีกครั้ง “แล้วก็ตัวนี้ ตัวนี้ ตัวนี้... ห่อใส่ถุงให้ฉันทั้งหมดเลยค่ะ”เวินฉีเลือกชุดกระโปรงรวดเดียวสิบกว่าชุด ออกคำสั่งให้พนักงานขายจัดการห่อให้เธอ“คุณหนูเวินคะ คือว่า...”พนักงานขายหญิงจำได้ว่าเธอคือคุณหนูใหญ่ตระกูลเวิน สีหน้าพลันแสดงความลำบากใจออกมาหากเป็นลูกค้าคนอื่น เธอคงก้าวเข้าไปเอ่ยเตือนแล้วว่าชุดกระโปรงตัวนี้มีลูกค้าลองสวมอยู่ก่อนแล้ว ต้องรอจนกว่าลูกค้าคนนั้นจะบอกว่าไม่รับ ถึงจะถึงคิวซื้อได้ทว่าเธอรู้จักนิสัยใจคอของคุณหนูใหญ่เวินดี หากเอ่ยออกไปเช่นนั้น มีหวังโดนด่าเปิงอย่างแน่นอนยิ่งไปกว่านั้น ตัวเธอก็ไม่อาจเอื้อมไปล่วงเกินคุณหนูใหญ่เวินได้เลยสักนิด“อะไรกัน? ฉันบอกให้ห่อใส่ถุงให้ฉัน ยังจะยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นทำไมอีก?”เวินฉีถลึงตาใส่เธอทีหนึ่ง ไม่พอใจในท่าทางเชื่องช้านั้นพนักงานขายหญิงทำได้เพียงเดินมาตรงหน้าเวินหร่าน แล้วเอ่ยขอโทษขอโพยเป็นอย่างยิ่ง “ขอโทษด้วยนะคะ ชุ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 428
สีหน้าของเวินหร่านชะงักไปเล็กน้อย “ฉันไม่ได้ไม่อยาก...”เพียงแต่รู้สึกว่าตนเองไม่มีสิทธิ์ต่างหากริมฝีปากบางของซางเลี่ยรุ่ยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง “งั้นก็ดีแล้ว! วันเกิดของผม ผมจะรอคุณอยู่ที่บ้าน”“...”เวินหร่านนึกอยากจะปฏิเสธทว่าเธอกลับเอ่ยคำปฏิเสธไม่ออกเสียอย่างนั้นอย่างไรเสียเมื่อคืนพวกเขาก็ไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่ากัน เธอยังคงติดค้างเขาอยู่อีกหนึ่งครั้ง...ณ ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่แห่งหนึ่งเวินหร่านนัดหลีลี่เพื่อนสนิทออกมาเดินเที่ยวด้วยกันจุดประสงค์หลักก็เพื่อคัดสรรของขวัญวันเกิดให้ซางเลี่ยรุ่ยพูดกันตามตรง เรื่องการเลือกของขวัญวันเกิดให้ผู้ชาย เธอไม่มีประสบการณ์เลยแม้แต่น้อยเมื่อคืนเวินหร่านลองค้นหาข้อมูลทางอินเทอร์เน็ตดู ปกติแล้วของขวัญวันเกิดที่คนนิยมมอบให้ผู้ชาย หากไม่ใช่เนกไทก็คงจะเป็นเข็มขัดเธอควงแขนเพื่อนสนิท มุ่งตรงไปยังโซนสินค้าสุภาพบุรุษของห้างทันทีตั้งใจว่าจะเลือกเข็มขัดสักเส้นเพื่อมอบให้เขาหลีลี่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเย้า “แกกับฟู่จิ่งเฉิงก็หย่ากันไปแล้ว ยังคิดจะซื้อเข็มขัดไปล่ามตัวเขาไว้อีกเหรอจ๊ะ?”เวินหร่านรีบส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “ไม่ได
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 427
เขาโน้มตัวลงโอบอุ้มเธอขึ้นมาในท่าช้อนตัวจังหวะนั้น เกือบจะทำเอาเธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาทว่าพอเวินหร่านได้กลิ่นอายอันคุ้นเคยบนเรือนกายของเขา คล้ายกับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกปลอดภัยบางอย่างเพียงไม่นานก็ปิดตาลง แล้วผล็อยหลับไปอีกครั้งซางเลี่ยรุ่ยมองดูท่าทางว่าง่ายของเธอ มุมปากพลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว...วันรุ่งขึ้นยามที่เวินหร่านตื่นขึ้นมา กลับพบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงใหญ่ของซางเลี่ยรุ่ยเสียอย่างนั้นภาพเหตุการณ์เมื่อคืนผุดซ้อนขึ้นมาในหัวเป็นฉาก ๆ เธอผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงในทันทีทั้งที่เมื่อคืนเธอนอนหลับไปบนโซฟาชั้นล่างแท้ ๆ ทำไมตื่นขึ้นมาอีกทีถึงมาอยู่บนเตียงของเขาได้?หรือว่าเป็นซางเลี่ยรุ่ยที่อุ้มเธอขึ้นมา?มีความเป็นไปได้สูงมาก!ขณะกำลังคิดอยู่นั้น ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกเงาร่างสูงใหญ่ของซางเลี่ยรุ่ยปรากฏขึ้นตรงหน้าประตูห้อง“ตื่นแล้วเหรอ? ลงไปทานอาหารเช้าสิ”ต่อข้อเรียกร้องนี้ของเขา เวินหร่านไม่อาจปฏิเสธได้เพราะเธอหิวแล้วจริง ๆ เพียงแต่...บนเรือนร่างของเธอยังคงสวมชุดนอนวาบหวามตัวนั้นอยู่นี่สิหากปรากฏตัวต่อหน้าเขาอย่างโจ่งแจ้งในสภาพนี้ เกิดถูกเขาเข้าใ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 7
เห็นได้ชัดว่าเขาคาดไม่ถึงว่าจะเป็นสถานการณ์แบบนี้แต่ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เรื่องบางอย่างสามารถเข้าใจได้โดยไม่ต้องพูดออกมานอกจากนี้ เขายังรู้ว่าเวินหร่านเป็นโรคนั้น“ท่าน... ท่านประธานคะ...”เวินหร่านพลันตัวแข็งทื่อ สมองเหมือนเครื่องจักรที่หยุดทำงานเสียงจากปลายสาย ทำไมฟังแล้วเหมือนบอสใหญ่ส
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 6
เวินหร่านเปลือกตากระตุกเขา...เลื่อนตำแหน่งให้เธอเป็นผู้ช่วยเลยเนี่ยนะ?คงไม่ใช่ความหวังดีที่ประสงค์ร้ายหรอกนะ?“ประธานซางคะ ฉันไม่เคยทำงานผู้ช่วยมาก่อน เกรงว่ายากจะรับตำแหน่งนี้...” การตอบสนองตามสัญชาตญาณของเวินหร่านคือการปฏิเสธตอนนี้ในหัวเธอมีแต่ความคิดอยากขึ้นเตียงกับเขาถ้าเลื่อนตำแหน่งขึ้
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 5
หวงอี้อันจ้องเธออย่างเข้มงวด “เธอไปทำผิดอะไรมา?”บอสใหญ่เจาะจงเรียกเธอไปพบ อย่าว่าแต่ตัวเวินหร่านเลย คนอื่น ๆ รวมถึงหวงอี้อันหัวหน้าของเธอ ต่างก็คิดไม่ถึงเวินหร่านกะพริบตาปริบ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ!”ฝ่ามือเธอชื้นเหงื่อหัวใจกระดอนขึ้นมาจุกที่คอหอยด้วยความกระวนกระวายใจยิ่งอยากหนีก็ยิ่งหนีไ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 1
“ถอดออกแล้วนอนลงไปครับ!”ตามมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของชายหนุ่มหัวใจของเวินหร่านกระตุกวูบเธอไม่รู้เลยว่าตัวเองไปติดโรคที่น่าอับอายจนพูดไม่ออกแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่พออาการกำเริบก็จะรู้สึกต้องการอย่างมากจนถึงขั้นไม่เลือกเวลาและสถานที่ ทำให้ชีวิตและหน้าที่การงานได้รับผลกระทบอย่างหนัก
You May Also Like
รอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด321.8K viewsปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน
ปลาคาร์ปตัวน้อย158.8K viewsขย้ำรักเลขา NC-20
C556.0K viewsพี่เขยจัดหนัก
กาสะลอง88.3K viewsท่านรองคลั่งรัก
จินต์พิชา233 viewsคุณหนูคับมารับความเสียว
ภัสสพิชชา367 viewsบอดี้การ์ดร้อนสวาท NC35+
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง138 viewsผู้หญิงอีกคนของเขา... คือแฟนของฉัน
Selenex82 views
