جميع فصول : الفصل -الفصل 20

"Öyleyse bu polis kıyafetini neden giyiyorsun? Beni neden durdurdun?"Luca'nın yüzündeki şakacı ifade bir anda silindi. Yüzü ciddileşti. Göz hizama gelene kadar çömeldi ve bakışlarını gözlerime kilitledi. Sesi alçaldı; ciddi ve kararlıydı."Hadi ama, Ari," dedi. Yalnızca arkadaşlarımın ve ailemin kullandığı çocukluk lakabımı duymak içimde bir ürperti yarattı. "Sen de ben de seni neden durdurduğumu biliyoruz. Sen de ben de neden burada olduğumu biliyoruz."Luca'nın ne demeye çalıştığını biliyordum. Tabii ki bunun için buradaydı... Ama içimdeki bir parça, büyük bir parça, bunun sadece bir yanlış anlama olduğunu düşünmek istiyordu. Belki de işler düşündüğüm kadar kötü değildi.Başımı sallayıp yükselen paniği bastırmaya çalışarak sordum:"Anlamıyorum... Yani, ne istiyorsun?" Bu soru bana bile aptalca geliyordu.Yine şakacı hâline döndü ve eskiden her şeyin yolunda olduğunu hissettiren o tanıdık gülümsemeyi takındı. Ama artık bu, tanımadığım bir adamın maskesi gibi hissettiriyordu."Ah Ari,

Bunu söyleyiş şekli ve gözlerindeki o çılgın bakış, her kelimesinde ciddi olduğunu gösteriyordu. O anda anladım: Sadece kendim için değil, Leon için de savaşıyordum."Ne düşünüyordum ki? Arabayı sürüp gidebileceğimi, onun da peşime düşmeyeceğini mi? Bir şekilde ondan kaçabileceğimi mi sanıyordum?" diye düşündüm.İç çektim. Kaçınılmaz olana boyun eğdim.Luca gözlerimdeki teslimiyeti görmüş olmalıydı çünkü tavrı anında değişti. Çekiciliği geri gelmişti. İfadesi, hatırladığım o rahat hâline dönmüştü. "Ama onu gerçekten hiç tanımış mıydım? Ondan gerçekten hoşlanmış mıydım? Hiç baş başa vakit geçirmemiştik. Onunla birlikte olduğum her seferinde Asher da yanımızdaydı," diye düşündüm."Tamam, geliyorum," dedim sessizce.Luca gülümsedi, başını salladı: "Pekâlâ, seni arabada bekleyeceğim."Sonra dönüp uzaklaştı.Bir test gibiydi. Bilerek bana alan tanıyor, ne yapacağımı görmek istiyor gibiydi.Ama haklı olduğunu zaten biliyordum. Kaçacaksam, yeni bir plana ihtiyacım vardı.Derin bir nefes aldım

Çenemi sıktım. "Çocuğumun anılarını geride bırakmayacağım," diye çıkıştım.Kendimi engelleyemeden sözcükler ağzımdan döküldü. Hemen ardından Leon'un beni daha sıkı kavradığını hissettim. Bakışlarımı indirdiğimde onu bana yapışmış, küçük elleriyle ceketimi sımsıkı kavramış buldum. Gergindi. Kocaman, masum gözleri korkuyla doluydu.Gerçek, mideme bir yumruk gibi indi. Onu korkutmuştum.Bu yolculuk onun için kafa karıştırıcı olmuş olmalıydı. Neler olduğunu anlamıyordu. Tek bildiği, onu aniden yabancı bir adamla yolculuğa çıkardığım ve şimdi bir havaalanında tartıştığımızdı.Sakinleşmem gerekiyordu. Eğilip başının tepesine bir öpücük kondurdum."Leon," dedim yumuşak bir sesle. "Sadece arkadaşımla konuşacağım. Küçük bir anlaşmazlığımız var. Arabada kalıp beni bekleyebilir misin?"Tereddütle başını salladı ama Luca'ya hâlâ kuşkuyla bakıyordu. Yine de itaat etti ve arabaya geri tırmandı.Kapıyı kapattım ve Luca'ya döndüm."Çocuğumun anılarını geride bırakmayacağım. Elektronik cihazlarımı alab

Cebine uzanıp bir kart çıkardı ve avucuma bıraktı."Bu senin. İstediğin her şeyi satın alabilirsin. Evi yeniden dekore et, alışveriş yap, dilediğince harca."Elimdeki siyah karta baktım. Kelepçeden hiçbir farkı yoktu.Titrek bir nefes aldım: "Hepsi bu mu?"Luca sırıttı: "Sanırım özet bu. Ah, bekle..." Arkasına uzanıp katlanmış bir kâğıt çıkardı. "Bütün bunları nereden çıkarıyordu?" diye düşündüm"İşte evin kuralları," dedi ve kâğıdı elime tutuşturdu. "Hepsini oku, öğren ve uygula."Parmaklarım kâğıdın etrafında sıkılaştı ama tüm vücudum öfkeyle titriyordu."Yeni hayatına hoş geldin, Ariella. Altın kafesine hoş geldin," diye düşündüm."Şimdi," dedi Luca, sanki her şeyi bitirmiş gibi, "Evi gezdirmemi ister misin?"Kollarımı göğsümde kavuşturdum. "Gerek yok, sanırım. Kendim keşfederim.""Tabii," dedi ama beni tamamen görmezden gelip mutfağa doğru yönlendirdi.Çatı katını baştan sona gezdirdi; her detayı, bana kendi hapishanemi satmaya çalışan bir emlakçı gibi gösteriyordu. Mutfak şık ve m

İkna olmuş görünmüyordu ama yine de başını salladı.Derin bir nefes verip odadan çıktım. Tereddütle ön kapıya yöneldim. Kapı koluna uzanırken nabzım çılgınca atıyordu. Buna hazır değildim.Kendimi toparladım ve kapıyı açtım. Keskin bir nefes aldım.Asher değildi.Kapının diğer tarafında duran adam gülümsedi. Gözlerinde bir şeyler parlıyordu."Beni özledin mi, küçük Ari?"Tepki verebilmeme fırsat bulamadan beni kucakladı.Kaskatı kesilmiştim. Şok beni âdeta felç etmişti."Onu özlemiş miydim?" diye düşündüm.Hafifçe geri çekildi, başını yana eğdi: "Leon nerede? Onu görebilir miyim?"Yutkundum."Luca'nın burada ne işi vardı? Onu bir daha göreceğimi hiç düşünmemiştim. Üstelik neden eski dostlarmışız gibi davranıyordu? Biz öyle değildik," diye düşündüm.Hissedebiliyordum: Burada başka bir şeyler dönüyordu. Bir şeyler ters gidiyordu. Arkasına göz attım, Asher'ın herhangi bir izini aradım. Sonra bakışlarımı tekrar Luca'ya çevirdim."Asher nerede?" diye sordum, sesim temkinliydi."Burada değil