ตอนที่ 3 แบบที่ไม่ใช่เธอ

สามเดือนผ่านไป

ช่วงเวลาที่ผ่านมา วีว่าได้เตรียมความพร้อมและเตรียมใจไว้พอสมควรสำหรับการเริ่มต้นใหม่ในชั้นปีหนึ่ง เนื่องจากหลักสูตรและโครงสร้างของรายวิชาแต่ละมหาวิทยาลัยแตกต่างกัน เธอจึงจำเป็นต้องเริ่มเรียนใหม่ทั้งหมด

คนตัวเล็กนอนเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนเตียงขนาดใหญ่ภายในคอนโดหรูย่านมหาวิทยาลัยชื่อดังด้วยความเบื่อหน่าย เพราะเธอย้ายมาอยู่ที่นี่ได้สองวันแล้ว แต่เธอก็ยังไม่เคยเจอคนที่อยู่ห้องตรงข้ามเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เมื่อทั้งเบื่อและหิว วีว่าจึงตัดสินใจลงไปซื้อของกินที่มินิมาร์ทใต้ตึก

หลังจากเลือกของจนเต็มตะกร้า เธอก็เดินไปชำระเงินหน้าเคาน์เตอร์

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็นสายวิดีโอคอลจากลภัสแม่ของเธอ ไม่รอช้า นิ้วเรียวกดรับอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตวัดมือรวบถือถุงของกิน ก่อนจะค่อยๆ เดินออกจากร้าน

“ค่ะคุณแม่” วีว่าเอ่ยขึ้น พร้อมยกมือถือขึ้นมาส่องหน้าตัวเอง ขณะที่อีกมือก็ถือถุงของกินเดินไปทางลิฟต์

(อยู่ไหนลูก ไม่ได้อยู่ห้องหรอกเหรอ?” ปลายสายเอ่ยถาม

“หนูลงมาซื้อของมินิมาร์ทข้างล่างคอนโดค่ะ”

เมื่อเดินไปถึงหน้าลิฟต์ เธอพยายามจะยกแขนข้างที่ถือถุงของเพื่อกดปุ่มลิฟต์ แต่ของมันหนักเกินไป ท่าทางเลยดูเก้ๆ กังๆ

จากนั้นก็มีใครบางคนยื่นมือมาช่วยกดปุ่มให้ เธอจึงก้มศีรษะขอบคุณเล็กน้อย

(แล้วเป็นยังไง ลูกได้เจอกับพี่เอเดนหรือยัง?) ลภัสเอ่ยถาม

ซึ่งคำถามนี้ ทำเอาคนตัวเล็กยู่หน้าขึ้นทันที ก่อนจะตอบกลับอย่างน้อยอกน้อยใจ

“เจอที่ไหนกันล่ะคะ ตั้งแต่ย้ายมา หนูยังไม่เห็นแม้แต่เงาพี่เขาเลย”

(สงสัยพี่เอเดนยังไม่ไปนอนคอนโดแน่ๆ เลย) 

วีว่าถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้น

“พรุ่งนี้ก็เปิดเทอมแล้วนะคะ ถ้าไม่มานอนที่นี่แล้วจะไปนอนที่ไหนล่ะ? แต่ก็ช่างเถอะค่ะ มีก็เหมือนไม่มี หนูดูแลตัวเองได้ สบายมาก”

ติ๊ง!!

ประตูลิฟต์เปิดออก เธอจึงรีบก้าวเข้าไปทันที

(จ้า ลูกแม่เก่งที่สุดเลย) ลภัสพูดอย่างเอ็นดู

วีว่าจึงเอ่ยตัดบท เพราะตอนนี้เธอยืนอยู่ตรงหน้าปุ่มกดลิฟต์ แต่ไม่มีมือว่างจะกดเลขชั้น

“งั้นแค่นี้ก่อนนะคะคุณแม่ หนูจะถึงห้องแล้ว”

(จ้ะลูก ไว้แม่โทรหาใหม่นะ)

“ค่ะแม่”

เมื่อกดวางสาย เธอก็เก็บโทรศัพท์มือถือยัดใส่กระเป๋ากางเกงยีนขาสั้น ก่อนจะหันไปถามคนข้างๆ

“ชั้นไหนคะ…”

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างอย่างตกใจ หลังจากที่หันไปมองอีกฝ่าย ซึ่งเขายืนกอดอกพิงผนังลิฟต์จ้องมองเธออยู่เช่นกัน

แววตาคมกริบภายใต้ผ้าแมสสีดำ เธอสามารถรับรู้ทันทีได้ว่าเขาคือใคร 

“เก้า” เขาตอบสั้นๆ

“….” วีว่าได้แต่ยืนนิ่ง จ้องมองเขาโดยไม่กดปุ่มชั้นใดๆ

“กดดิ ยื่นบื้อทำไมครับ” เอเดนเอ่ยขึ้น ก่อนจะขยับก้าวเข้าไปใกล้เธอ พลางโน้มตัวลงไปกดปุ่มลิฟต์

“เอ่อ…พี่เอเดน เพิ่งมาถึงเหรอคะ?”

“มาถึงนานพอ ที่จะได้ยินทุกคำพูดที่ออกมาจากปากเธอ”

“อุ๊ย!”

ทันใดนั้น ลิฟต์ก็ขึ้นมาถึงยังชั้นเก้าพอดี

ติ๊ง!!

เมื่อประตูเปิดออกกว้าง เอเดนก็รีบสาวเท้าเดินออกจากลิฟต์ทันที 

ไม่นานทั้งคู่ก็ยืนอยู่หน้าห้องของตัวเอง วีว่ายืนมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังจะแตะคีย์การ์ดลงบนบานประตู พลางเอ่ยถามออกไป

“พี่เอเดน กินบะหมี่ด้วยกันไหมคะ” 

สิ้นเสียงของเธอ เอเดนชะงักมือลงทันที ก่อนจะหมุนตัวหันมามองกัน

“ฉันเคยบอกเธอไปแล้วใช่ไหม ว่าอย่าทำตัวเหมือนเราสนิทกัน”

คนตัวเล็กกะพริบตาเล็กน้อย พลางเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะส่งยิ้มจางๆ ออกมา

“แต่เราเคยสนิทกันไม่ใช่เหรอคะ...”

“ก็แค่ เคย หลังจากวันนั้น ฉันก็ไม่คิดจะเป็นเหมือนเดิมกับเธออีก”

อึก! 

คำพูดของเขาเหมือนมีดแหลมคมกรีดลงกลางใจของเธอ วีว่ากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ แล้วพยายามฝืนยืนนิ่งเอาไว้

“เค้าขอโทษ ตอนนั้นที่พี่ได้ยิน เค้ายังพูด...”

“ถ้ายังดื้อดึงไม่เลิก เธอเองนั่นแหละที่จะเสียใจ รู้ไว้ซะ” น้ำเสียงของเขาเย็นชาและแน่นิ่งจนเธอไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่

วีว่าหลุบตาลงต่ำ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตอบกลับไป

“ไม่เป็นไรค่ะ เพราะความสุขกับความเสียใจ เป็นสิ่งที่คนเราเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว”

คำพูดนั้นทำเอาเอเดนชะงักไปเล็กน้อย 

เธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง พลางยิ้มบางๆ ให้กับเขา

“พี่พาวีไปกินข้าวหน่อยได้ไหมคะ”

เขายืนมองสบตาเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง พลางถอนหายใจออกมาเบาๆ สุดท้ายเขาก็พ่ายแพ้สายตาออดอ้อนของเธอ และยอมพาเธอไปในที่สุด

ไม่นาน เขาก็ขับรถพาเธอมาถึงร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโดมากนัก

“พี่ไม่กินเหรอ?” เธอเอ่ยถามออกไป เมื่อเขาเอาแต่นั่งมองหน้ากันอยู่อย่างนั้น

“กินมาแล้ว” เขาตอบเสียงเรียบ แต่สายตายังคงจับจ้องเธอไม่วางตา

“หน้าวีมีอะไรติดหรือเปล่า ทำไมพี่มองแบบนั้น...” เธอยกมือแตะหน้าตัวเองเบาๆ อย่างไม่มั่นใจ

เอเดนสบตากับเธอ ก่อนจะเบือนหน้าไปอีกทาง

“เปล่า…แค่ไม่เคยเห็นใครขี้เหร่ขนาดนี้มาก่อน” เขาว่า

ซึ่งคำพูดนั้น ทำเอาวีว่าเบิกตากว้าง ก่อนจะวางช้อนที่ถือลงอย่างรวดเร็ว

“ห๊าา ขี้เหร่เหรอ? เมื่อคืนก็ไม่ได้นอนดึกสักหน่อย” พูดไม่ทันจบ เธอก็รีบหยิบกระจกพกพาจากกระเป๋าขึ้นมาส่องหน้าตัวเองด้วยสีหน้าร้อนรนทันที

เอเดนได้แต่นั่งเงียบ มองการกระทำของเธออยู่แบบนั้น รอยยิ้มผุดตรงมุมปากโดยไม่รู้ตัว

“ขี้เหร่จริงด้วยแฮะ…” เธอบ่นกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะวางกระจกลง แล้วหยิบเงินออกมาจากกระเป๋า

“งั้นเรากลับกันเลยดีกว่าค่ะ วีจะไปมาส์กหน้า แล้วจะได้รีบเข้านอน ตื่นมาจะได้สวยๆ”

พูดจบ เธอก็ยกมือเรียกป้าคนขายอย่างสุภาพ

“ป้าคะ…”

แต่ยังพูดไม่ทันจบ คนตรงหน้าก็เอื้อมมือมาจับแขนของเธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“กินข้าวให้หมดก่อน”

“พอแล้วค่ะ เดี๋ยวอ้วน…จะไม่สวย”

เขานั่งเงียบ จ้องมองเธอนิ่ง โดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ 

“วีอยากเป็นคนสวยในสายตาพี่นะ” เธอพูดพลางมองสบตากับเขา ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่พูดอะไรเลย

“....”

“พี่เอเดนชอบผู้หญิงแบบไหนเหรอคะ?” เธอเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา

“แบบที่ไม่ใช่เธอ” เขาตอบเสียงเรียบ

วีว่ายิ้มบางๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

“ไม่เป็นไรค่ะ สเปคของคนเราเปลี่ยนกันได้”

พูดจบ คนตัวเล็กก็ลุกเดินเอาเงินไปให้ป้าคนขายทันที

“ป้าคะ ไม่ต้องทอนนะคะ อาหารอร่อยมาก แต่หนูอิ่มแล้ว ขอโทษที่กินไม่หมดนะคะ”

ป้าคนขายชำเลืองมองไปยังโต๊ะเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

“จ้ะลูก แค่หนูบอกว่าอร่อย ป้าก็ดีใจแล้ว”

“ค่ะ ไว้หนูมาอุดหนุนใหม่นะคะ”

“จ้ะ โชคดีนะลูก”

เธอก้มศีรษะลงเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกจากร้านไป