บททั้งหมดของ เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก: บทที่ 11 - บทที่ 20

เสียงหัวเราะดังขึ้นทันที ชายผู้นั้นหน้าแดงจัด“เจ้า… หญิงไร้ยางอาย!”เวินซูฉีเดินเข้าไปใกล้ สีหน้ายังคงสงบ “แล้วอย่างไร”ชายคนนั้นชะงัก เวินซูฉีมองเขาตรง ๆ“ข้าปีนเตียงราชครูแล้วไปหนักหัวเจ้าหรือ” คนทั้งตลาดเงียบกริบ ชิงเอ๋อร์แทบหยุดหายใจ คุณหนู! พูดออกมาตรง ๆ เช่นนี้เลยหรือ! เวินซูฉียกยิ้ม“หรือเจ้ากำลังอิจฉา เพราะแม้แต่ปีนเตียงยังไม่มีใครเอา”“เจ้า!” เสียงหัวเราะรอบด้านดังสนั่น ชายผู้นั้นอับอายจนหน้าเขียว รีบเดินหนีทันที เวินซูฉีสะบัดแขนเสื้ออย่างไม่ใส่ใจ“ไร้สาระ” นางหันกลับไปเลือกซื้อของต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่บนชั้นสองของโรงเตี๊ยมฝั่งตรงข้าม หยางเซียวหานที่เห็นทุกอย่างเต็มตา กลับนิ่งไปนานโม่เฉินอ้าปากค้าง “…นายท่าน คุณหนูสามนาง…”หยางเซียวหานมองหญิงสาวในชุดฟ้าเบื้องล่าง ท่ามกลางคำดูถูกและสายตาเหยียดหยาม นางกลับยืนตรง ไม่หลบ ไม่ร้องไห้ และไม่หวาดกลัวราวกับคำพูดของคนทั้งเมืองทำอะไรนางไม่ได้เลย บุรุษผู้เย็นชาหรี่ตาลงช้า ๆ เวินซูฉีผู้นี้…แตกต่างจากข่าวลือมากเกินไปแล้วจริง ๆตอนที่ 5 คุณหนูสามเปลี่ยนไปหลังจากเหตุการณ์กลางตลาดซีหลัว ชื่อของเวินซูฉีก็ยิ่งโด่งดังทั่วเมืองหลวง แต่

รอยยิ้มของหลิวซื่อแข็งค้าง บรรยากาศเริ่มกดดันขึ้นเรื่อย ๆ ชิงเอ๋อร์มองคุณหนูของตนด้วยสายตาเป็นประกาย เมื่อก่อนคุณหนูสามไม่มีวันกล้าพูดเช่นนี้ แต่ตอนนี้…นางกลับกดดันฮูหยินรองจนพูดไม่ออก เวินซูฉีปิดสมุดบัญชีช้า ๆ“ข้าไม่สนว่าเมื่อก่อนเป็นอย่างไร” นางลุกขึ้นยืน “แต่ต่อจากนี้ เงินของเรือนหลานเยว่ ห้ามขาดแม้แต่อีแปะเดียว”หลิวซื่อเริ่มหมดความอดทน “ซูฉี เจ้าเปลี่ยนไปมากจริง ๆ”เวินซูฉียิ้มบาง “ดีหรือไม่เจ้าคะ”หลิวซื่อจ้องนาง “บางครั้ง คนเปลี่ยนมากเกินไป… ก็ไม่น่าไว้ใจ”เวินซูฉีหัวเราะเบา ๆ “ข้าเองก็คิดเช่นนั้น” นางก้าวเข้าไปใกล้หลิวซื่อช้า ๆ “โดยเฉพาะคนที่แสร้งใจดีมาหลายปี”ดวงตาของทั้งสองปะทะกันกลางห้อง คนหนึ่งยิ้มอ่อนโยน อีกคนยิ้มเย็นชา แต่ใต้รอยยิ้มนั้น ต่างฝ่ายต่างรู้ดี เกมระหว่างพวกนาง เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น คืนนั้นเอง ภายในจวนราชครู โม่เฉินกำลังรายงานข่าวด้วยสีหน้าประหลาด“นายท่าน วันนี้คุณหนูสามไปตรวจบัญชีจวนเวินขอรับ”หยางเซียวหานเงยหน้าจากเอกสาร “ตรวจบัญชี?”“ขอรับ และนางยังจับได้ว่าฮูหยินรองยักยอกเงินเรือนของนางมาหลายปี”หยางเซียวหานหรี่ตาลง เวินซูฉีคนเดิมอ่านหนังสือบัญชีไม่แตกด้ว

“แต่คุณหนู”“วิ่งก่อน!” ทั้งสองรีบถอยเข้าห้อง ปัง! เวินซูฉีปิดประตูลงทันที แล้วใช้โต๊ะดันไว้ ด้านนอก เสียงฟันประตูดังสนั่น ชิงเอ๋อร์ร้องไห้ออกมาอย่างเสียสติ“คุณหนู… พวกเราจะตายหรือไม่เจ้าคะ”เวินซูฉีกัดฟัน “ยังไม่ตาย!” แต่มือของนางกลับเย็นเฉียบ แม้ในโลกเดิมนางจะเก่งเรื่องเอาตัวรอดแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้ นักฆ่าพร้อมดาบสามคน! เสียงประตูเริ่มแตกร้าวปัง! ปัง! ชิงเอ๋อร์ตัวสั่น เวินซูฉีกวาดตามองรอบห้อง ก่อนคว้ากรรไกรทองเหลืองอันหนึ่งขึ้นมา อย่างน้อยหากต้องตายนางก็จะลากสักคนลงนรกไปด้วย! ทันใดนั้นฟิ้ว! เสียงแหวกอากาศดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนด้านนอก“อ๊าก!” เสียงดาบตกกระทบพื้นดังเคร้ง เวินซูฉีชะงัก เกิดอะไรขึ้น? เสียงต่อสู้ดังขึ้นเพียงชั่วครู่ ก่อนทุกอย่างจะเงียบลง จากนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นด้านนอกประตู“คุณหนูสาม” เวินซูฉีจำได้ทันที โม่เฉิน นางรีบเปิดประตูออก ภาพแรกที่เห็นคือชายชุดดำทั้งสามนอนจมกองเลือดอยู่กลางลาน ส่วนโม่เฉินยืนถือดาบอยู่ใต้แสงจันทร์ ชิงเอ๋อแทบทรุด“พวก… พวกเรารอดแล้ว…”เวินซูฉีขมวดคิ้ว “เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่”โม่เฉินเก็บดาบเข้าฝัก “นายท่านให้ข้าม

“ท่านเคยเฉียดตายหรือไม่” หยางเซียวหานชะงักเล็กน้อย เวินซูฉีมองออกไปนอกหน้าต่าง “ตอนที่คนคนหนึ่งเกือบตาย เขาจะคิดได้หลายอย่าง” น้ำเสียงของนางสงบมาก “ข้าเคยโง่ เคยเชื่อคนผิด และเกือบตายเพราะมัน”นางหันกลับมามองเขา “เช่นนั้นการเปลี่ยนไป… มันแปลกมากหรือ”หยางเซียวหานเงียบ เพราะในชั่วขณะหนึ่ง เขากลับรู้สึกว่าแววตาของนางดูโดดเดี่ยวอย่างประหลาด เหมือนคนที่ผ่านบางอย่างมามากเกินอายุ เขาไม่ชอบความรู้สึกนี้ มันทำให้เขาเผลออยากเชื่อนางและเขาเกลียดการเชื่อใจใครที่สุด หยางเซียวหานเบือนสายตา“ต่อให้เจ้าเปลี่ยนไป ข้าก็ยังไม่เชื่อเจ้าง่าย ๆ”เวินซูฉีหัวเราะ “ดี”เขาขมวดคิ้ว “ดีเช่นนั้นรึ?”“เพราะข้าก็ไม่ได้คิดจะให้ท่านเชื่อ” นางยักไหล่ “คนอย่างท่าน หากเชื่อใจใครง่าย ๆ คงตายไปนานแล้ว”หยางเซียวหานมองนางนิ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนพูดกับเขาเช่นนี้ ไม่มีการประจบ ไม่มีความกลัว เหมือนนางกำลังคุยกับคนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่ราชครูผู้กุมอำนาจครึ่งราชสำนัก ทันใดนั้น หมอหลวงก็มาถึง หลังตรวจแผลเสร็จ เขาก็กล่าว“โชคดีที่แผลไม่ลึก และไม่มีพิษขอรับ”ชิงเอ๋อร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ดีเหลือเกิน…”หมอหลวงจัดยาเสร็จก็รีบกลับ ภ

“ตอนเจ้ารังแกชิงเอ๋อ เจ้าคิดหรือไม่ว่านางก็เจ็บ ตอนเจ้าดูถูกข้า เจ้าคิดหรือไม่ว่าวันหนึ่งข้าอาจเอาคืน”ชิวผิงร้องไห้หนักกว่าเดิม “บ่าวรู้ผิดแล้วเจ้าค่ะ!”เวินซูฉีเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “เฆี่ยนนางยี่สิบที”ทุกคนสูดหายใจเฮือก ชิวผิงเบิกตากว้าง “คุณหนู!”“แล้วขายออกจากจวน” เวินซูฉีลั่นเสียง ร่างของชิวผิงแทบทรุดลงกับพื้น“ไม่! คุณหนู! ขอร้อง! บ่าวไม่อยากถูกขาย!”เวินซูฉีมองนางอย่างไร้อารมณ์ “แต่ข้าอยากขาย ...ลากนางออกไป”ทันทีที่องครักษ์เข้ามาจับตัว ชิวผิงก็เริ่มดิ้นรน “เวินซูฉี! ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้!”เวินซูฉีเลิกคิ้ว “เมื่อครู่เจ้ายังเรียกข้าว่าคุณหนูอยู่เลย”ชิวผิงร้องไห้จนเสียสติ “เพราะท่านเปลี่ยนไปแล้ว! ท่านไม่ใช่คุณหนูสามคนเดิม!”ทั้งลานเงียบกริบ แม้แต่ชิงเอ๋อยังชะงัก เวินซูฉีหรี่ตาลงช้า ๆ ชิวผิงเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป นางหน้าซีดทันที แต่เวินซูฉีกลับหัวเราะเบา ๆ“ใช่” ทุกคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน เวินซูฉียิ้มบาง “ข้าไม่ใช่เวินซูฉีคนเดิมอีกแล้ว” เสียงของนางไม่ดัง แต่ชัดเจนจนทุกคนรู้สึกหนาวไปถึงกระดูก“ดังนั้น…” ดวงตาของนางกวาดมองบ่าวทุกคนทีละคน “หากต่อจากนี้ยังมีใครคิ