บทที่ 1

แต่ระหว่างทางกลับถูกโจรดักปล้น เด็กที่ร่วมทางมากับนางล้วนตายกันหมด มีเพียงนางคนเดียวที่หนีรอดมาในสภาพบาดแผลทั่วร่าง หมดแรงล้มลงไปนอนรอความตายท่ามกลางหิมะ

เป็นรถม้าของเซียวหลิ่นที่แล่นมาจอดตรงหน้านาง

ปีนั้นเซียวหลิ่นเพิ่งจะอายุสิบหกปีเท่านั้น แต่กลับมีอำนาจสั่นสะเทือนราชสำนักแล้ว

เขาก้มต่ำมองนางที่นอนหายใจรวยรินบนพื้น เสื้อคลุมตัวยาวสีนิลสะบัดพึ่บพั่บตามแรงลม

“อยากรอดไหม?” เสียงเด็กหนุ่มเย็นเยือกดุจน้ำแข็ง

นางพยักหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย

“นับจากนี้เป็นต้นไป ชีวิตของเจ้าเป็นของข้า”

เขามอบโจ๊กร้อน ๆ ให้นางหนึ่งชาม ชุดกันหนาวบุฝ้ายหนึ่งตัว และกริชหนึ่งเล่ม

เก้าปีมานี้ เขาลงมือฝึกฝนนางด้วยตัวเองจนนางกลายเป็นดาบที่แหลมคมที่สุด เป็นองครักษ์เงาที่ฆ่าคนได้อย่างเลือดเย็น

เจียงเยี่ยถังไม่รู้ตัวเลยว่าความรู้สึกที่นางมีต่อเซียวหลิ่น มันเริ่มเปลี่ยนแปลงไปตั้งแต่เมื่อใด

บางทีอาจเป็นตอนที่นางทำภารกิจและได้รับบาดเจ็บหนัก เขาเฝ้าดูแลอยู่ข้างกายสามวันสามคืน หรือบางทีอาจเป็นตอนที่เขาสอนนางให้คัดอักษรอย่างใกล้ชิด จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่าผ่านข้างหู หรืออาจจะเป็นงานเลี้ยงไหว้พระจันทร์เมื่อปีก่อน ตอนที่เขาถูกวางยาแล้วกดนางไว้ด้านหลังม่านกั้นในห้องหนังสือ จนกระทั่งเกิดค่ำคืนที่แสนจะเหลวไหลขึ้นมา...

หลังจากคืนนั้นจบลง เซียวหลิ่นก็ไม่เคยเอ่ยถึงมันอีก นางจึงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นด้วยเช่นกัน

เพียงแต่ทุก ๆ สองสามวัน เขาจะแวะมาที่ห้องของนาง บางครั้งก็อ่อนโยนราวกับสายน้ำ บางครั้งก็ดุดันราวกับสัตว์ป่า

เขาไม่เคยให้คำมั่นสัญญาอะไร นางเองก็ไม่เคยร้องขอ

เพราะเขาเป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการที่โหดเหี้ยมเด็ดขาด ไม่เคยปรานีใคร ถึงเขาจะไม่เคยมอบสถานะให้นาง แต่ก็ไม่เคยหวั่นไหวต่อสตรีนางใดเหมือนกัน

จนกระทั่งวันนั้น ที่เซียวหลิ่นอุ้มหญิงสาวคนหนึ่งกลับจวน

เจียงเยี่ยถังยืนอยู่ใต้ชายระเบียง เสี้ยวพริบตาที่มองเห็นใบหน้าของอีกฝ่าย เลือดในกายก็พลันเย็นเฉียบ

เป็นน้องสาวของนาง

น้องสาวที่นางคิดว่าตายไปตั้งแต่ภัยอดอยากในครานั้นแล้ว

ที่แท้เงินห้าตำลึงในตอนนั้นก็ช่วยให้น้องสาวมีชีวิตรอดได้ครึ่งปี ต่อมาก็มีครอบครัวพ่อค้าเศรษฐีรับอุปการะนาง แต่เมื่อไม่กี่วันก่อน ครอบครัวเศรษฐีดังกล่าวถูกกองโจรซุ่มโจมตี มีเพียงน้องสาวคนเดียวที่รอดชีวิต

เซียวหลิ่นเป็นคนช่วยนางไว้

เด็กน้อยขี้แยในตอนนั้น บัดนี้เติบโตเป็นหญิงสาวผู้งดงามเพียบพร้อม นางโผเข้ากอดนางแล้วร้องไห้งอแงเหมือนเด็ก ๆ “พี่สาว เจียวเจียวคิดถึงท่านเหลือเกิน...”

วินาทีนั้น เจียงเยี่ยถังคิดว่าในที่สุดสวรรค์ก็เมตตานางเสียที

แต่เพียงไม่นานนางก็สังเกตเห็นว่า สายตาที่เซียวหลิ่นมองเจียงเยว่เจียวนั้นแตกต่างออกไป

เขาไม่เคยสอนเจียงเยว่เจียวให้ฆ่าคน หนำซ้ำยังเชิญอาจารย์ที่ดีที่สุดมาสอนศาสตร์แห่งสตรีทั้งสี่ให้นาง ดีดพิณ หมากล้อม คัดอักษรและวาดภาพ เจียงเยว่เจียวกลัวความมืด เขาก็สั่งให้แขวนโคมไฟจนเต็มเรือนที่พักของนาง เจียงเยว่เจียวบอกว่านางชอบดอกสาลี่ เขาก็สั่งให้คนขนต้นสาลี่นับสิบมาจากหนานเจียง...

ต่อมา เจียงเยว่เจียวถูกจิ่วเชียนซุ่ยวางยาพิษ

จิ่วเชียนซุ่ยประกาศกร้าวว่าหากต้องการยาถอนพิษ ก็ใช่ว่าจะไม่มีทาง ขอแค่เซียวหลิ่นส่งตัวเจียงเยี่ยถังที่เป็นองครักษ์เงามือดีไปให้เขาเล่นสนุกสักเดือน

ใครบ้างไม่รู้ว่าจิ่วเชียนซุ่ยเป็นพวกวิปริตผิดมนุษย์? ศพที่ถูกหามออกมาจากตำหนักของเขา ไม่มีศพไหนสภาพปกติดีเลย

เจียงเยี่ยถังหันมองเซียวหลิ่น หวังว่าเขาจะบอกกับอีกฝ่ายว่า “ไม่ได้”

“พอครบหนึ่งเดือนแล้ว ข้าจะไปรับเจ้ากลับมา” เขากลับเอ่ยประโยคนี้ออกมาแทน

หนึ่งเดือนนั้น เป็นช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดในชีวิตของเจียงเยี่ยถัง

ถึงแม้จิ่วเชียนซุ่ยจะไร้สมรรถภาพทางเพศ แต่กลับมีวิธีการทรมานคนสารพัด

เขาใช้เข็มเหล็กแทงเส้นเอ็นข้อมือของนางจนขาด แล้วสั่งให้หมอหลวงต่อกลับเหมือนเดิม เพียงเพื่อฟังเสียงกรีดร้องของนาง

เขาจับนางไปแขวนในคุกน้ำแข็งสามวันสามคืน มองดูเธอดิ้นรนพล่านราวกับปลาที่ใกล้ตาย

วันที่ทุกข์ทรมานที่สุด เขาสั่งให้คนไปจับมดคันไฟมาหนึ่งไห เอามือของนางจุ่มลงไปในน้ำผึ้งแล้วค่อยจับยัดลงไปในไห ความเจ็บปวดทรมานจากการถูกมดนับพันนับหมื่นรุมกัดกินเลือดเนื้อ ทำให้นางแทบกัดฟันตัวเองจนแหลกละเอียด

ยามที่นางลืมตาขึ้นมาอย่างพร่ามัว ก็มองเห็นกระดูกสีขาวบนนิ้วทั้งสิบ ข้อนิ้วที่มีเลือดแดงสดและเนื้อแหลกเละยังมีมดเกาะอยู่หลายตัว

คืนก่อนจะถูกส่งตัวกลับมา จิ่วเชียนซุ่ยบีบคางของนางแล้วหัวเราะอย่างเย็นชา “เซียวหลิ่นถึงขั้นยอมส่งตัวองครักษ์เงาที่ฝีมือยอดเยี่ยมของตัวเองมาให้ข้า เพียงเพื่อสตรีนางหนึ่ง เจ้าลองว่ามาสิ เขาต้องรักสตรีนางนั้นมากขนาดไหนกัน?”

เจียงเยี่ยถังไม่ได้ตอบ

นางรู้เพียงว่า เพลิงรักในใจนางที่เผาไหม้เพื่อเซียวหลิ่นมาตลอดเก้าปี มันกำลังมอดดับลงทีละน้อยภายในระยะเวลาหนึ่งเดือนนั้น

นางลงนามในสัญญาขายตัวเป็นทาส ชั่วชีวิตนี้นางต้องเป็นคมดาบของเซียวหลิ่น ไม่อาจหลุดพ้นเป็นอิสระได้

เว้นเสียแต่นางตาย

แกล้งตาย นั่นเป็นวิธีเดียวที่นางจะหลุดพ้นจากเขาได้

ยามที่เจียงเยี่ยถังลากสังขารอันสะบักสะบอมกลับไปถึงจวนอ๋อง ท้องฟ้าก็ย่ำสนธยาแล้ว

นางเพิ่งจะก้าวขาผ่านประตูจวน เจียงเยว่เจียวก็นำสาวใช้จำนวนหนึ่งมาขวางหน้านางไว้ นางสวมชุดกระโปรงผ้าแพรโปร่งสีไข่ไก่ งดงามจับใจจนไม่อาจละสายตา

“ลำบากพี่สาวแล้ว” เจียงเยว่เจียวยิ้มหวานหยาดเยิ้ม “เพื่อเอายาถอนพิษมาให้ข้า เจ้าต้องถูกจิ่วเชียนซุ่ย ‘เล่นสนุก’ นานถึงเพียงนี้ ร่างกายคงจะสกปรกน่าดู”

นางปรบมือเบาๆ “พวกเจ้า ช่วยล้างเนื้อตัวให้พี่สาวทีสิ!”

สิ้นเสียงของนาง สาวใช้ที่ยืนข้างๆ ก็สาดน้ำร้อนจัดในอ่างใส่นางอย่างรุนแรง

“ซ่า!”

น้ำร้อนราดรดลงบนร่างกาย ลวกจนผิวหนังของนางแดงเถือกในชั่วพริบตา เจียงเยี่ยถังยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วด้วยซ้ำไป

ถามว่าเจ็บไหม?

ย่อมต้องเจ็บอยู่แล้ว

แต่หากเทียบกับความเจ็บปวดตอนที่นางถูกจิ่วเชียนซุ่ยใช้เข็มเงินแทงซอกเล็บซ้ำ ๆ ทีละนิ้ว ความเจ็บปวดแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้?

เจียงเยว่เจียวเห็นว่านางถูกลวกจนแดงเถือกไปทั้งตัวแต่กลับไม่ส่งเสียงร้องสักแอะ ก็เบะปากเล็กน้อย “ล้างสะอาดแล้ว เข้าไปสิ”

เจียงเยี่ยถังพาร่างกายที่ปวดแสบปวดร้อนของตัวเองกลับมาถึงเรือนเล็กอันห่างไกล เพิ่งจะปลดเปลื้องอาภรณ์ออกเตรียมจะใส่ยา ประตูเรือนก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง

ร่างสูงของเซียวหลิ่นยืนบดบังแสง ชุดคลุมยาวสีนิลยิ่งเสริมให้เขาดูสง่างาม

เก้าปีแล้ว ใบหน้านี้ยังทำให้นางใจเต้นรัวเหมือนในวันวาน ต่อให้หัวใจของนางจะตายด้านไปแล้วก็ตาม

“กลับมาแล้วหรือ?” เขาก้าวยาว ๆ เข้ามาใกล้ “ขอข้าดูบาดแผลของเจ้าหน่อย”

เจียงเยี่ยถังหมุนตัวกลับเงียบ ๆ เผยรอยแผลที่เต็มแผ่นหลังให้เขาเห็น

เซียวหลิ่นใช้ปลายนิ้วไล้ผ่านรอยแผลอันน่าสยดสยองเบา ๆ “โดนอะไรมาล่ะ?”

“แส้อสรพิษของจิ่วเชียนซุ่ยเพคะ” เจียงเยี่ยถังตอบเสียงเรียบ

เซียวหลิ่นชี้ไปที่รอยถูกเหล็กร้อนนาบ “แล้วอันนี้ล่ะ?”

“เหล็กนาบเผาไฟเพคะ”

ทุกบาดแผลที่เอ่ยออกไป กลับทำให้คิ้วของเซียวหลิ่นขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

จนกระทั่งเขาเห็นบาดแผลถูกน้ำร้อนลวก “แล้วแผลนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไร?”

“เจียวเจียวให้คนสาดน้ำร้อนใส่ บอกว่าข้าสกปรกเพคะ”

สายตาเซียวหลิ่นมืดมนลง “เจ้าว่าอย่างไรนะ?”

“เจียวเจียวสั่งให้คนสาดน้ำร้อนให้ข้าเพคะ” เจียงเยี่ยถังมองสบตาเขา “นางบอกว่าข้าสกปรก”

สิ้นเสียงของนาง สีหน้าของเซียวหลิ่นก็มืดครึ้มทันที “เจียวเจียวจิตใจงดงามที่สุดแล้ว ได้ยินว่าเจ้ายอมเอาตัวเข้าไปเสี่ยงอันตรายเพื่อช่วยนาง ก็เอาแต่เก็บตัวร้องไห้อยู่ในห้องทั้งวัน อยากจะไปรับโทษทัณฑ์แทนเจ้าใจแทบขาด แล้วจะทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร?”

“เจียงเยี่ยถัง เจ้าหัดเป็นพวกโกหกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

เจียงเยี่ยถังจ้องตาเขาแน่นิ่ง “ผู้น้อยไม่ได้โกหก”

“ยังจะแก้ตัวอีก!” เซียวหลิ่นสะบัดตัวนางออกอย่างแรง “ทหาร! ลากตัวออกไปโบยยี่สิบครั้ง!”

ทหารองครักษ์พากันมองหน้ากันอย่างอึดอัด แต่ไม่อาจขัดคำสั่งของผู้เป็นนายได้

เจียงเยี่ยถังถูกกดให้นอนลงบนตั่งตัวยาวภายในเรือน แส้ฟาดลงมาครั้งแรก ผิวเนื้อก็ปริแตก

เซียวหลิ่นมองดูด้วยสายตาเย็นชาอยู่ข้าง ๆ “วันนี้เป็นแค่การลงโทษสถานเบาให้หลาบจำ หากยังมีใครกล้าพูดจาใส่ร้ายเจียวเจียวอีก นี่คือราคาที่ต้องจ่าย!”

แส้ที่สอง แส้ที่สาม...เจียงเยี่ยถังกัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนได้รสชาติคาวเลือด

นางนึกถึงตอนอายุสิบขวบที่ลงมือฆ่าคนเป็นครั้งแรก นางหวาดกลัวจนตัวสั่น เซียวหลิ่นเป็นคนโอบกอดนางไว้แล้วเอ่ยปลอบเสียงนุ่มนวล “ไม่ต้องกลัว มีข้าอยู่ตรงนี้ทั้งคน”

ทว่าบัดนี้ คนที่ทำให้นางเจ็บปวดเจียนตาย กลับกลายเป็นเขา

หลังจากเฆี่ยนครบยี่สิบครั้ง เจียงเยี่ยถังก็เลือดอาบทั่วร่าง

นางแหงนหน้าอย่างยากลำบาก คิดจะมองหน้าเซียวหลิ่นสักแวบหนึ่ง แต่กลับกะอักเลือดออกมาอย่างหนัก ก่อนจะสลบเหมือดไปทันที

ขณะสติกำลังเลื่อนลอย นางได้ยินหมอหลวงพูดด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว “ท่านอ๋อง ชีพจรของแม่นางเจียงอ่อนแอมาก เกรงว่า...จะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานแล้วพ่ะย่ะค่ะ...”