บททั้งหมดของ ภารกิจนาทีชีวิต แพทย์เวหา : บทที่ 121 - บทที่ 130

หลังวางสายจากไป๋เหวินซี จ้าวจวินอวี่ก็เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกงด้วยรอยยิ้มบางที่ยังคงประดับอยู่บนใบหน้า โดยหารู้ไม่ว่า... ทุกการกระทำและทุกคำพูดของเขา... ได้ตกอยู่ภายใต้สายตาของพยัคฆ์เฒ่าแห่งตระกูลจ้าวมาโดยตลอด“เฮ้อ...” เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังขึ้นจากโซฟาหนังมุมห้อง “บ้านช่องก็ออกจะใหญ่โต... แต่

การกระทำที่รู้ความและใส่ใจในรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอ ทำให้จ้าวไห่เทาชะงักไป ท่านมองเนื้อปลาในจานแล้วเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาวด้วยความประทับใจที่เพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ“ขอบใจมากนะหนูซีซี...” ท่านยิ้มกว้างจนตาหยี ความรู้สึกน้อยใจเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง “ช่างรู้ใจคนแก่เหลือเกินผิดกับเจ้าหลานชายทึ่ม

“ใช่ค่ะ”“งั้นระหว่างนี้... ปู่ขออาสาเป็นไกด์กิตติมศักดิ์พาพวกหนูและครอบครัวเที่ยวชมเมืองจิงตูเอง!” ท่านประกาศอย่างกระตือรือร้น “ปู่รู้แหล่งของกินอร่อย ๆ เพียบเลย รับรองว่าถูกใจแม่หนูซือซือแน่นอน” เด็กสาวทั้งสองคนต่างยิ้มให้กันดังนั้นเมื่อไม่สามารถปฏิเสธได้ เช้าวันต่อมา... ครอบครัวไป๋กับครอบครัวหลิ

เสียงเรียกเบา ๆ ทำให้ไป๋เหวินซีที่กำลังยืนคุยกับหลิวซือซือ อยู่หันกลับมามอง เมื่อเห็นน้องชายกวักมือเรียก เธอจึงขอตัวเดินตามออกไปที่ระเบียงสายลมเย็นยามค่ำปะทะเข้าใบหน้า แต่ความอบอุ่นในใจกลับแผ่ซ่าน“มีอะไรหรือเปล่าหยางหยาง” เธอถามไป๋เหวินหยางหยิบเสื้อทีมชาติสำรองออกมาส่งให้คนเป็นพี่“ตอนนี้ผมยังไม่

“น้องคะ... คืนนี้มันอาจจะยาวนาน แต่พี่สัญญาว่าพระอาทิตย์จะขึ้นเสมอ... น้องลองสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พร้อมพี่นะหนึ่ง... สอง... สาม...” ไป๋เหวินซีพูดพร้อมกับมองไปทางหลิวซือซือ ที่เขียนข้อความตอบมาว่า “เจ้าหน้าที่กำลังไป”ในตอนนั้นเองเสียงปลายสายก็เริ่มสงบลงพร้อมกับเสียงสะอื้นก็เริ่มเบาบางลงเช่นกัน“ขอบค