บททั้งหมดของ ภารกิจนาทีชีวิต แพทย์เวหา : บทที่ 211 - บทที่ 220

ภายในคอนโดมิเนียมหรูใจกลางจิงตู เวลา 00.15 น. ท่ามกลางความเงียบสงัดยามค่ำคืนได้ถูกทำลายลงด้วยเสียงสั่นสะเทือนของโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนหัวเตียง ไป๋เหวินซีที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จและกำลังนั่งเช็ดผมอยู่ที่ปลายเตียง ชะงักมือที่กำลังถือผ้าขนหนู ดวงตาคู่สวยเหลือบมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืด ชื่อที

ภายในเครื่องบินส่วนตัว ท่ามกลางความเงียบ“พี่จวินอวี่” เสียงของไป๋เหวินซีเอ่ยขึ้น... น้ำเสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือ หยดน้ำตาไหลอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจกลั้น“ฉันน่าจะตื้อให้พ่อออกจากโรงงานนั้นตั้งนานแล้ว ไม่อย่างนั้น...”ความรู้สึกผิดเกาะกุมหัวใจของเธอ เธอคิดวนเวียนว่าถ้าเธอไม่ใจอ่อนฟังพวกเขาแล้วพ

ไป๋เหวินซีเองก็รู้ไม่ใช่ไม่รู้... เธอจึงหลับตาลงเสี้ยววินาทีโดยที่ในหัวของเธอตอนนี้ระบบเองก็กำลังคำนวณวิถีการดึงเหล็กออกอย่างเร่งด่วน[แนะนำให้ตัดกระดูกซี่โครงซี่ที่ 7 และ 8 เพิ่มเติม... องศาในการดึงคือ 35 องศาเฉียงขึ้นด้านบน... หมุนทวนเข็มนาฬิกาเล็กน้อยเพื่อปลดตะขอ...]“ขอเลื่อยตัดกระดูก!” ไป๋เหวิน

“คุณตำรวจคะ... ถ้าคุณบอกว่ามันดูเจาะจงที่พ่อฉัน... งั้นขอถามหน่อยค่ะว่ามีใครเห็นหน้าคนร้ายไหมคะ?”“พยานบอกว่าคนร้ายสวมชุดดำปิดบังใบหน้าครับ แต่...” นายตำรวจพลิกสมุดบันทึกไปอีกหน้า “พยานได้ยินหนึ่งในกลุ่มคนร้ายพูดสบถออกมาตอนที่หัวหน้าไป๋พยายามจะขัดขวางพวกมัน... สำเนียงไม่ใช่คนท้องถิ่นแถบนี้ครับ พยานบ

หลังจากคืนนั้น ไป๋เหวินซีกับไป๋เหวินหยางก็ขอลางาน เพื่อที่จะได้มาเฝ้าพ่อและคอยดูแลแม่กับย่าได้อย่างเต็มที่ หลายวันต่อมาในขณะที่แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้ากำลังสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างเข้าขับไล่ความมืดมิดและหนาวเหน็บของค่ำคืนวิปโยคให้จางหายไป เสียงเครื่องมอนิเตอร์สัญญาณชีพที่เคยดัง ถี่รัวด้วยความวิกฤต บัดนี