Alle Kapitel von Ang Inosenteng Maid ni Lord Master: Kapitel 331 – Kapitel 340

Jessy Ladiza's Point of ViewNagmadali akong pumasok sa aming kotse dahil sa totoo lang, late na talaga ako saaming Fun run. Usapan ay dapat alas sais pa lang ng umaga, nasa meeting place na ang lahat. Bwesit kasi na Cole. Nakipag-away pa kahapon kaya ang ending, badtrip akong natulog kagabi at lagpas alas singko na ako natulog. Malilintikan talaga saakin 'yon mamaya."Manong, diretso na ho tayo sa gymnasium," I instruct Manong. I checked everything I was carrying to make sure I had everything. I finally relaxed when I saw that nothing was missing.Biglaan ang gagawin namin ngayon. Kahapon lang ipinaalam ng mga staff sa school. Kasali ito sa activity namin ngayong finals bilang pamalit sa hindi natuloy na Intramurals. Hindi naman kalayuan ang tatakbuhin namin. We’re going to start at our school’s gymnasium, which is located outside the campus. The main campus of our school will be our finish line, which is 1.5 kilometers away from the starting point. Hindi naman hassle para sa akin

Habang papalayo kami sa school ay unti-unting nawawala ang kaninang ayos ng linya. Medyo bumibilis na rin ang lakad ng lahat habang ako ay gano'n pa rin, walang planong tumakbo. Hindi rin naman ako mananalo sa mga kalalakihan. Bahala silang mag-unahan mamaya. Ego kung ego ang puhunan. Tuloy lang ako sa paglalakad, nang may naramdaman akong tumabi sa akin. Hindi na ako nabigla nang malingunan kong si Cole na naman. Sinimangutan ko siya nang kusa niyang pinunasan ang kaunti kong pawis sa noo gamit ang kaniyang puting towel. "Baka makita tayo ni Jinah," pigil ko sa kaniyang ginagawa.Inismiran niya lang ako at nagpatuloy lang sa pagpunas saakin. Napabuga ako nang malalim na hangin sa kadahilanang wala talaga siyang balak na mag-ingat. "Jinah is my best friend but her brother is my boyfriend, Cole," buntong-hininga kong paliwanag na kaniyang ipinagwalang-bahala ulit. Hindi pa siya nakontento at kumuha siya ng mineral water galing sa aking bag saka niya ito binuksan bago niya sa akin

Saglit niya akong tinawanan bago siya muling sumimsim sa kaniyang kape. Napatayo ako nang tumayo siya. "Aalis ka na?" "Sabi ko nga hindi ako magtatagal, eh," usal niya. "I just came here to see you. Magkikita naman siguro tayo pagbalik ko, diba?" "Oo naman, ano ka ba. Hindi ba't magkaibigan na tayo?" I reminded him.“Hey,” he greeted as he stood beside me.“Well,” he shrugged. “If there’s a will, there’s a way,” he said mockingly.“So, goodbye for now?” he asked, extending his hand.I shook his hand and gave him a sincere smile. “Ingat ka do’n.”“I will,” he said with a wink.Hinatid ko siya sa labas pagkatapos nang maikli naming pamamaalam sa isa't isa. Hindi ko maiwasang mapangiti habang tinatanaw ko ang papaalis niyang kotse. Hindi naging matagal ang pagkakakilala ko sa kaniya at wala rin kaming masyadong memories na magkasama, pero hindi ko pa rin maiwasang malungkot. Wala man akong masyadong alam sa kaniya, subalit itinuring ko na din siya bilang kaibigan. Nakakalungkot lang

"Ba't ang positive mo mag-isip?" tugon ko sa mababang tono. "Palibhasa kasi ang tataas ng grado mo. Hindi mo ako ramdam," bigo kong dugtong na kaniyang tinawanan lang. "Alam mo kasi, Jinah," ngisi niya saka inakbay ang braso saaking balikat. "Walang taong perfect, okay?" diretso niyang titig saaking mata."Anong konek na naman niyan sa grado ko?" kunot-noo kong sinuklian ang kaniyang tingin.Saglit niya akong nginisian bago inayos ang pagkakaakbay ng braso niya sa aking balikat. "Ganito kasi 'yan," aniya. "Walang taong perfect. Katulad mo," turo ng kaniyang isang kamay saakin. "Maganda ka at sexy, kaso medyo simplang sa Math," pagpapatuloy niya sa kaniyang sinabi. Iiwas ko na sana ang mata ko sa kaniya, kaso mukhang may sasabihin pa siya. Muli siyang nagpakawala nang pilyong ngisi bago iniwas ang tingin saakin. Sa harapan namin siya nakatingin habang ako'y tutok na tutok sa kaniya, naghihintay sa kaniyang sasabihin. "Hindi lahat ng tao katulad ko, Jinah," seryoso niyang usal sabay

Jinah Salazar's Point of ViewNapatakip ako ng bibig habang namimilog ang aking mata sa sobrang gulat. Holy God! Did I hear it wrong, right?Nilipat ko ang aking tingin kay Midenna na ngayon ay hindi na kumukurap. Nakatitig lang siya sa kaniyang ama na tila hindi pa nagproseso sa kaniya ang nabalitaan. Maski ang kaniyang ama ay ganoon din."Paanong..." hindi niya matuloy-tuloy na bigkas sa kaniyang ama na ngayon ay nakaupo sa kama. Pakiramdam ko, natutop na ako sa aking kinatatayuan. Ayaw at hindi matanggap ng aking tainga ang narinig. Paanong natagpuang patay si Pablo, eh, kagagaling lang niya saakin kahapon? D*mn. "Hindi pa matukoy ng mga pulis ang dahilan. Walang bahid ng gasgas o ano pa man ang kaniyang kotse at imposible naman daw na nabangga siya… Hindi ko na alam, anak," bigong-bigong iling ng tatay ni Midenna. Oh, My God!Lahat sila ay napatingin sa akin sa biglaan kong pag-upo sa sahig. Nilapitan ako ni Midenna, ngunit hindi ko siya magawang lingunin. Malakas ang pakiram