29

เพลิงมองเพื่อนรัก ที่กำลังมองเขาอย่างซาบซึ้งเช่นกัน ก่อนจะมองไปรอบๆ ร้านเสริมสวยของภาสวินี ด้วยความพอใจแกมภูมิใจ กับเพื่อนรักของเขา ภาสวินีไปประกวดแชมป์ผมนานาชาติที่จัดขึ้นที่กรุงเทพฯ มา และเพื่อนของเขาก็ได้รางวัลรองชนะเลิศอันดับสาม ทำให้เขาภูมิใจกับเพื่อนสนิทยิ่งนัก ถึงแม้ตอนนี้ภาสวินีจะไม่ใช่ภาสกรเพื่อนคนเดิมของเขา ที่เคยกินเที่ยว เล่นกีฬาด้วยกัน และคบกันแบบชายแท้ แต่มิตรภาพของเพลิงและเพื่อนคนนี้ก็จะคงอยู่ตลอดไป ไม่ว่าภาสวินีจะกลายเป็นอะไรก็ตาม หากแต่เพื่อนก็คือเพื่อน ที่ไม่มีวันเปลี่ยนความหมาย

​“ขอบใจมากนะเพลิง ที่ช่วยออกทุนเปิดร้าน เงินรางวัลที่ได้มา แพนเค้กตั้งใจจะผ่อนคืนให้บางส่วน คงจะรับนะยะ ไม่รับโกรธตายเลย”

​“เก็บไว้ก่อนก็ได้ ฉันยังไม่รีบหรอกน่า พวกนายย้ายออกมาแบบนี้ฉันคงจะคิดถึงพวกนายแย่เลยวะ”

เพลิงว่ายิ้มๆ แล้วมองถ้วยรางวัลที่ภาสวินีได้มาอย่างปลาบปลื้มดีใจไปกับความสำเร็จของเพื่อนสนิท

“นายจะไม่โทรบอกพ่อกับแม่นายหน่อยเหรอ เรื่องร้าน เรื่องรางวัล” 

​“ยังหรอก เก็บไว้ก่อนน่ะ”

ภาสวินีหัวเราะแบบแกนๆ พลางทรุดนั่งลงกับโซฟาตัวสวยที่เขาตั้งไว้เพื่อรับรองแขกในร้านเสริมสวยของเขา

“บางอย่างมันก็ยังยอมรับกันยากนะเพลิง ฉันเป็นแบบนี้ ต่อให้ทำตัวแบบไหน พวกท่านก็คงจะภูมิใจในตัวฉันยาก”

​“ไม่หรอก ไม่ลองก็ไม่รู้หรอกจริงไหม?”

เพลิงว่า ก่อนจะทรุดนั่งลงข้างเพื่อนสนิทของเขา เขามองกวาดร่างสูงใหญ่ หากแต่เพรียวลง และแต่งกายด้วยเครื่องแต่งกายบอกเพศของตัวเองว่าสมัครใจจะเป็นเพศนี้ เพลิงยิ้มอย่างให้กำลังใจ พลางตบบ่าภาสวินีเบาๆ

​“ไม่อยากได้ยินคำด่า พึ่งได้ข่าวดี บางทีนะ ฉันก็อยากจะไม่มีพ่อมีแม่ไปเลย เหมือนกับนังอั้มกับนังชมพู่ มันอดน้อยใจไม่ได้นะเพลิง คนอื่นยังเข้าใจเรา แต่ทำไมท่านไม่เข้าใจกันนะ”

​“ท่านตั้งความหวังกับนายไว้สูงล่ะมั้ง ไอ้แพนเค้ก ถึงทำใจยากนิดหน่อย แต่ฉันก็ขอให้ท่านเข้าใจนายเร็วๆ ว่ะ สายใยของพ่อแม่ตัดขาดกันลำบากนะ”

​“อืม...” ภาสวินีแอบเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา แล้วฝืนยิ้มให้กับเพื่อนสนิท

“ว่าแต่วันนี้ฉลองเปิดร้านใหม่ของแพนเค้ก นังอั้มกับนังชมพู่ มันอาสาทำอาหารเลี้ยงมื้อใหญ่เลย เดี๋ยวยังไงกินด้วยกันนะเพลิง มันทำสุดฝีมือเลยสิ” 

​“ได้สิ ไม่มีพวกนายก็อย่างว่า สวนส้มตะวันฉายคงจะเงียบๆ ไปเยี่ยมกันบ้างนะโว้ย”

​“ไม่ไปได้ยังไงกันยะ เพลิงขาเป็นเจ้าหนี้ของพวกเรานี่นา จะว่าไปเพลิงขาน่าจะส่งคนมาเก็บดอกพวกแพนเค้กด้วยนะฮ้า อิๆ “

ภาสวินีว่า น้ำเสียงของเขาเริ่มสดใสขึ้นบ้าง เมื่อไม่ได้พูดถึงเรื่องครอบครัว เพลิงหัวเราะเบาๆ แล้วย่นคิ้วอย่างสงสัย

​“ทำไมต้องส่งมาเก็บดอกด้วยวะ ก็บอกแล้วว่าไม่เอา”

​“แหม...น่าจะส่งพี่เอกมาเก็บดอก พวกเราจะได้เอาตัวขัดดอกไง”

ภาสวินีเฉลย ทำเอาเพลิงหัวเราะก๊าก สักพักอั้มละชมพู่ก็หอบหิ้วของสดเข้ามาในร้านของเพื่อนรัก แล้วตะโกนบอกเสียงแจ๋วว่า

​“เดี๋ยวจะทำอาหารอร่อยๆ เลี้ยงนะฮ้า เพลิงขา อุ๊ย ขอโทษฮ้า เพลิงไม่ให้เรียกเพลิงขา”

อั้มว่า แล้วปิดปาก เพลิงอมยิ้ม ทำให้ใบหน้าคมสันนั้นดูหล่อเหลาน่ามองขึ้นอีกเท่าตัว ชายหนุ่มโบกมือแล้วหัวเราะเบาๆ

​“เรียกไปเถอะ อนุญาต ไหนๆ ก็เลี้ยงส่งกันแล้วนี่ หึ หึ”

​“แหมๆ งั้นนอกจากเรียกเพลิงขาได้แล้ว ขอชมพู่หอมแก้มส่งท้ายอีกทีได้ไหมฮ้า จะไม่ได้ทำกับข้าวให้เพลิงขากินแล้ว”

​“อยากโดนเตะก็เข้ามา”

นั่น...น้ำเสียงดุดันกลับมาอีกรอบ เล่นเอาชมพู่ที่กะอาศัยช่วงเพลิงเผลอ ขอลวนลามสักหน่อยยิ้มแหย

​“ล้อเล่นนะฮ้า ดุเหมือนเดิม ไปเข้าครัวกันนังอั้ม สุดฝีมือกันเลยวันนี้ เพลิงขาเต็มที่เลยนะฮ้า เมาเดี๋ยวนอนที่นี่ก็แล้วกัน ห้องชมพู่ก็ได้ หึ หึ”

เพลิงส่ายหน้าช้าๆ พยายามกลั้นยิ้ม แล้วแสร้งทำหน้าดุๆ ใส่สองสาวที่กำลังทำหน้าทะเล้นมองเขาอยู่

​“ไม่ดีกว่านะสุดสวย ผมยังไม่อยากเสียตัวโดยไม่จำเป็น กลับไปนอนที่สวนส้มตะวันฉายดีกว่า วันนี้เปิดร้านวันแรก ฉันเป็นลูกค้ารายแรกให้นายเองว่ะ ไอ้แพนเค้กดีไหม?”

เพลิงหันมาหาเพื่อนรัก ภาสวินีถึงกับทำตาโต แล้วรีบดึงแขนเขาให้ลุกขึ้นอย่างกระตือรือร้น

​“ได้เลยเพลิงขา จะเนรมิตให้หล่อ เริ่ดไปเลย แพนเค้กเจ้าของรางวัลออกแบบทรงผมนานาชาติ รองอันดับสามการันตีเลย”

​“เอายังไงก็ได้ ไอ้แพนเค้ก เอาแค่ธรรมดาๆ ก็ได้ ไม่อยากหล่อว่ะ”

เพลิงว่ากระเซ้า ก่อนจะทำเสียงขรึมๆ

“เพราะว่าฉันหล่ออยู่แล้ว” 

​“แหม...” ภาสวินีลากเสียงยาว ขณะที่เปิดน้ำอุ่น เตรียมสระผมให้ชายหนุ่ม

“ย่ะ หล่อมาก แต่หล่อมากอันตรายนะเพลิงขา นังสองคนนั่นมันแพ้คนหล่อด้วยสิ เอากำลังดีก็พอแล้ว เพราะเพลิงขาหล่อกระชากใจอยู่แล้ว อิๆ”