Semua Bab พระชายาสารพัดพิษ: Bab 81 - Bab 90

เสียงหวานที่เคยเรียกนามเขาด้วยความรัก บัดนี้กลับกระแทกกระทั้นเข้ามาในแก้วหูด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเหินห่าง คำว่า "ท่านเป็นใคร..." วนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่าในห้วงคะนึง ดุจคมมีดน้ำแข็งแทงทะลวงขั้วหัวใจ ​ร่างของหนานกงจิ่งสั่นสะท้าน ลมปราณมังกรสุริยันในกายปั่นป่วนจนเส้นเลือดปูดโปนตามลำคอ นัยน์ตาคู่คมเคยมุ่งมั่นบัดนี้เริ่มฉายแววสับสนและสิ้นหวัง ค่ายกลม่านหมอกลืมตื่นกำลังกัดกินจิตวิญญาณ ดึงเอาความกลัวอันใหญ่หลวงที่สุดในชีวิตของเทพสงคราม ออกมาบดขยี้ความกลัวที่จะถูกนางลืมเลือนไปตลอดกาล ​"เหยาเอ๋อร์...อย่าไปนะ..." หนานกงจิ่งพึมพำเสียงพร่า คุกเข่าลงกับพื้นหินท่ามกลางสายหมอกสีม่วง สติเริ่มพร่ามัว ​"น้องเขย ตั้งสติหน่อย นั่นคือภาพมายาของค่ายกล..." มู๋ชิงเย่ตะโกนลั่น พยายามจะโผเข้าไปดึงร่างน้องเขย แต่กลับถูกกระแสลมปราณสะกดวิญญาณต้านไว้จนก้าวขาไม่ออก ​"อาเย่ หยุดก่อน หากเข้าไปยามนี้ จิตวิญญาณของเขาจะแตกสลาย...ด่านนี้เป็นด่านจิตวิญญาณเฉพาะ มีเพียงความเด็ดเดี่ยวในใจของเขาเท่านั้นที่จะทลายมันได้..." อัลทราย่าร้องเตือนสามี ​เบื้องหน้าของหนานกงจิ่ง ภาพนิมิตแปรเปลี่ยนเป็นมู๋ชิงเหยากำลังจูงมือเสี่ยวหย

หนานกงจิ่งค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบกำไลหยกคู่ ของแทนใจที่มู๋ชิงเหยาเคยมอบให้ขึ้นมากำไว้แน่น ความเย็นของหยกซึมลึกเข้าถึงขั้วหัวใจ นัยน์ตาที่เคยว่างเปล่า พลันทอประกายความมุ่งมั่นอันบ้าคลั่งขึ้นมาอย่างลึกล้ำ ​"หากยามนี้พลังของมนุษย์ธรรมดาไม่อาจทลายประตูสวรรค์ได้...เปิ่นหวางก็จะฝึกบำเพ็ญเพียรจนถึงขั้นสูงสุด ต่อให้ต้องใช้เวลาสิบปี ร้อยปี หรือต้องตัดเซียนฆ่าเทพ...เปิ่นหวางก็จะหาทางบุกขึ้นไปดินแดนโอสถเทพ เพื่อทวงคืนภรรยาและลูกกลับคืนมาให้จงได้..." รังสีมังกรสุริยันในกายหนานกงจิ่งพุ่งทะยานขึ้นอย่างดุดัน แม้ร่างกายจะบาดเจ็บสาหัส แต่จิตวิญญาณแห่งเทพสงคราม กลับตื่นขึ้นมาใหม่ด้วยเปลวเพลิงแห่งความรักที่ไม่ยอมจำนนต่อสวรรค์ ความเจ็บปวดที่บีบคั้นขั้วหัวใจ ถูกแปรรูปเป็นเปลวเพลิงแห่งความบ้าคลั่ง หนานกงจิ่งไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่เค่อเดียว เขาละทิ้งตำแหน่งท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ ก้าวออกจากจวนจิ่งอ๋อง มุ่งหน้าสู่ถ้ำมังกรซ่อนเร้น บนยอดเขาที่สูงที่สุดและหนาวเย็นที่สุดของแคว้น สถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยไอเซียนบริสุทธิ์และปราณหยางเข้มข้น ฮ่องเต้ ไทเฮา และฮองเฮา พอได้รู้ความจริงที่เกิดขึ้น ก็ได้แต่ทำใจ ปล่อยให้หนานกงจิ

​หมิงเหยาก้มลงมองลูกชายตัวน้อย ที่ยามนี้แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็น จิตวิญญาณสวรรค์ของนางที่ควรจะไร้ซึ่งพันธนาการและความรู้สึกใดๆ กลับผูกพันและอ่อนโยนต่อเด็กคนนี้เพียงผู้เดียว ยามที่เห็นหมิงหยวนเป่าเอ่ยปกป้องชายแปลกหน้า หัวใจของนางก็ยิ่งรู้สึกแปลกประหลาด ​"เฮ้ออ....หยวนเป่า...ลูกอย่าได้ถูกวาจาล่อลวงของเซียนใหม่ตนนั้นหลอกเอาได้เชียว ทางที่ดีลูกควรอยู่ให้ห่างจากเขา เข้าใจหรือไม่...? หมิงเหยาถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะหันกลับมาทอดสายตามองหนานกงจิ่งด้วยแววตาเย็นชาประดุจน้ำแข็งพันปี "ลูกรู้แล้วขอรับท่านแม่..." ​"ก็ได้...ในเมื่อเจ้าอ้างกฎโบราณกาลแห่งสามภพ ข้าในฐานะเจ้าแห่งดินแดนโอสถเทพสวรรค์ ย่อมมอบโอกาสให้เซียนไร้สังกัดทุกตน ทว่าการจะเป็นเซียนในสังกัดแห่งดินแดนโอสถเทพได้นั้น มิใช่เพียงมีกำลังอิทธิฤทธิ์บำเพ็ญ แต่ต้องผ่านด่านทดสอบสามสวรรค์ให้ได้เสียก่อน..." หมิงเหยายกฝ่ามือขึ้น สะบัดชายเสื้อเบาๆ ม่านอาคมสวรรค์หน้าประตูพลันเปิดออกเป็นช่องทางแคบๆ ​แววตาเยือกเย็นมองหนานกงจิ่งด้วยความกดดันมหาศาล "ด่านแรกคือ ลานต้มโอสถไร้ใจ เจ้าต้องทนรับไอพิษทดสอบจิตวิญญาณเจ็ดวันเจ็ดคืน หา

​ยามนั้นเอง หมิงเหยารีบพุ่งตัวเข้าไปยืนข้างกายหนานกงจิ่ง นัยน์ตาหยกสวรรค์มองแผ่นหลังกว้างในชุดสีดำ มุมปากแอบยกยิ้ม ภาพที่เซียนใหม่ไร้สังกัดพุ่งตัวเข้าไปบังหอกมารให้หมิงหยวนเป่าโดยไม่คำนึงถึงชีวิต...ทำให้นางเปลี่ยนมุมมองเขาใหม่ ​"เจ้า...เจ้าทะลวงผ่านไอพิษออกมาได้แล้วหรือ...? หมิงเหยาแสร้งเค้นเสียงถาม นางรู้ดีอยู่เต็มอก หมิงหยวนเปากรอกตามองบน พร้อมแอบส่งกระแสจิตต่อว่ามารดา (ท่านแม่ใช้หยวนเป่าลองใจเซียนใหม่ตนนี้ ท่านแม่ช่างโหดร้ายกับลูกชายยิ่งนัก...ฮึ...) (ลูกรัก ลูกมีเกราะกายาคุ้มกัน มดปลวกพวกนั้นจะทำอะไรลูกได้กันเล่า ลูกเองก็แสดงละครได้สมบทบาทดีเยี่ยม เหมือนกันนั้นแหละ..) ​หนานกงจิ่งหันไปมองสองแม่ลูก รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมกริบ "ข้าบอกเจ้าแล้วอย่างไร...ต่อให้ต้องลุยไฟสวรรค์ฝ่านรก ข้าก็ไม่มีวันปล่อยให้เจ้ากับลูกต้องเป็นอันตรายเด็ดขาด..." ​เอ่ยจบ หนานกงจิ่งพลันสะบัดกระบี่ครามไร้พ่ายในมือขวา ตัวกระบี่ทอประกายแสงสีม่วงทองสว่างไสวเจิดจ้า ​"คุ้มครองลูกให้ดี..." หนานกงจิ่งส่งหมิงหยวนเป่าเข้าสู่อ้อมกอดของหมิงเหยาอย่างนุ่มนวล ฝ่ามือของทั้งสองแตะประสานกันชั่วครู่ กระแสความ

หนานกงจิ่งยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาทอประกายลึกล้ำดุจมหาสมุทร เขากำกำไลหยกคู่แนบกับอกเสื้อตรงตำแหน่งหัวใจ ​"ในเมื่อนางต้องอยู่ที่นี่ตลอดไป...พ่อก็จะอยู่ที่นี่เคียงข้างนางไปตลอดกาล ไม่ว่าจะในฐานะเทพเซียนไร้สังกัด ข้ารับใช้ หรือองครักษ์คู่กาย...หากนางกลับไปยังโลกมนุษย์กับพ่อไม่ได้ พ่อก็นำโลกของพวกเราขึ้นมาสร้างไว้บนดินแดนโอสถเทพสวรรค์แห่งนี้ก็สิ้นเรื่อง..." ​เด็กน้อยฟังคำตอบของบิดาแล้ว นัยน์ตากลมโตพลันทอแสงประกายสดใส รอยยิ้มไร้เดียงสากระจายเต็มใบหน้า "ท่านพ่อพูดจริงหรือ ท่านพ่อจะไม่ทิ้งพวกเราไปไหนแล้วใช่ไหม...? ​"แน่นอน รีบนอนได้แล้วลูกรัก แม่เจ้ากำลังแอบมองดูพวกเราสองคนอยู่แน่ๆ..." "ขอรับท่านพ่อ.." "เหยาเอ๋อร์...ด่านที่สองในวันพรุ่งนี้...เตรียมตัวรับมือสามีผู้นี้ไว้ให้ดีเถิด.." หนานกงจิ่งพึมพำกับสายลมยามค่ำคืน รอยยิ้มลึกล้ำปรากฏขึ้นที่มุมปาก รุ่งอรุณแห่งดินแดนโอสถเทพมาเยือนพร้อมกับแสงทองสว่างไสว หมอกเซียนเจือกลิ่นหอมของสมุนไพรโบราณลอยฟุ้งกระจายไปทั่วระเบียงหยก เสียงสกุณาสวรรค์ส่งเสียงร้องก้องกังวานต้อนรับเช้าวันใหม่ ​หนานกงจิ่งก้าวออกจากเรือนรับรองด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย เสื้อ