ต้าหวางอย่ามารักข้าเลย의 모든 챕터: 챕터 231 - 챕터 240

ประตูพระราชวังหลวงแห่งแคว้นหานเปิดออกกว้าง ขบวนทัพเกราะดำแห่งซีอวี้เคลื่อนผ่านประตูวังเข้ามาอย่างเกรียงไกรท่ามกลางควันไฟที่เริ่มมลายหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดและร่องรอยของชัยชนะอันยิ่งใหญ่ หยางเจิ้นเทียนประทับยืนสง่าบนหลังม้าศึกสีดำสนิท โดยมีเสิ่นเยว่หลันควบขี่ม้าสีขาวบริสุทธิ์ประทับยืนเคี

บานประตูหยกแกะสลักถูกปิดลงอย่างแน่นหนา สลัดทิ้งเสียงโห่ร้องยินดีในงานเลี้ยงไว้เบื้องหลัง ภายในตำหนักหยางหัว กลิ่นหอมอบอวนของไม้ยวนจางผสมผสานกับไอร้อนฉ่ำน้ำที่ลอยคลุ้งขึ้นมาจากสระน้ำหยกขาวขนาดใหญ่กลางห้อง ท่ามกลางหมอกควันสีขาวที่โอบล้อม หยางเจิ้นเทียนปลดเปลื้องชุดเกราะเหล็กกล้าและอาภรณ์สีทมิฬออกจนหม

ขบวนทัพหลวงอันเกรียงไกรแห่งแคว้นซีอวี้เคลื่อนตัวออกจากเมืองหลวงแคว้นหานอย่างสง่างาม มุ่งหน้ากลับสู่เมืองหลวงซีอวี้ท่ามกลางทิวทัศน์ธรรมชาติอันสบายตา ทหารองครักษ์เกราะดำตั้งแถวอารักขาอย่างแน่นหนารอบรถม้าหลวงสีทองคำแกะสลักลวดลายมังกรหงส์อันหรูหรา ภายในรถม้าบุด้วยผ้านุ่มชั้นดีและพรมขนสัตว์หนานุ่ม ปรุงปร

เสียงกลองชัยและเสียงสังข์แตรดังกระหึ่มก้องไปทั่วทิศทาง สะท้อนข้ามกำแพงเมืองหลวงซีอวี้อันเกรียงไกร ขบวนทัพหลวงธงทิวสะบัดพริ้วตามแรงลม เคลื่อนผ่านประตูเมืองทิศเหนือท่ามกลางฝูงชนนับหมื่นนับแสนที่ล้นทะลักออกมาสองข้างทางเพื่อรอต้อนรับจอมทัพผู้เกรียงไกรและชัยชนะอันยิ่งใหญ่เหนือแคว้นหาน พรมแดงปูทอดยาวตั้ง

หยางเจิ้นเทียนรวบมือเรียวนั้นเข้ามากุมไว้แน่น ฝ่ามือหนาหยาบกร้านจากการจับกระบี่พลิกขึ้นสัมผัสความนุ่มนวล เขาคลี่ยิ้มอ่อนโยนที่หาดูได้ยากยิ่งจากองค์จักรพรรดิผู้ดุดัน ดวงตาคมเข้มมองลึกลงไปในนัยน์ตาของสตรีตรงหน้า "หากไม่มีเจ้าคอยดึงบังเหียนม้าและตะโกนเตือนในวินาทีเป็นตายนั้น ป่านนี้วิญญาณของข้าคงล่องล