จันทราซ่อนแค้น のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

ข้ายกสุราพิษออกมาอีกครา มุ่งหน้าไปคิดบัญชีกับเขาราวกับคนเสียสติทว่ากลับได้ยินอนุภรรยาของเขาหัวเราะต่อกระซิกออดอ้อนอยู่ในอ้อมอกว่า“พี่อาจิ่ง ท่านว่าหากนางรู้เข้าว่าบุตรที่ตัวเองยอมแลกชีวิตคลอดออกมา ถูกท่านอุดปากอุดจมูกจนตายด้วยน้ำมือของตนเองซ้ำยังต้องมาช่วยเลี้ยงดูบุตรของพวกเราสองคนแทนมาตลอดหกปี นางจะไม่เสียสติจนบ้าคลั่งไปเลยหรือเจ้าคะ?”วาจาเย้ยหยันหลังบานประตูสิ้นสุดลง แต่สิ่งที่ดังแว่วตามมากลับเป็นเสียงครวญครางระเริงรักอันเย้ายวนใจข้าตัวแข็งทื่อก้าวขาไม่ออก ได้แต่จ้องมองสุราพิษในมือตาค้างด้วยความโง่งมรับรู้ได้เพียงความหนาวเหน็บที่กัดกินไปทั่วทั้งร่างตลอดระยะเวลาหกปี ข้าเคยคิดที่จะสังหารถูจิ่งแล้วพาเด็กคนนั้นหนีไปนับครั้งไม่ถ้วนทว่าที่แท้แล้ว ทั้งความพยายาม ทั้งความแค้นของข้า กลับเป็นเพียงเรื่องตลกสิ้นดีเรื่องหนึ่งตั้งแต่ต้นจนจบบุตรของข้า ความหวังทั้งหมดในการมีชีวิตอยู่ต่อไปของข้า แท้จริงแล้วถูกบิดาบังเกิดเกล้าของเขาเข่นฆ่าจนตายไปตั้งแต่เมื่อหกปีก่อนแล้ว...เสียงครางกระเส่าและถ้อยคำหยาบโลนสารพัดรูปแบบ ลอดผ่านประตูหน้าต่างแว่วเข้ามาในโสตประสาทของข้าจนหมดสิ้นมือที่ปร

ถูจิ่งยื่นมือออกมาหมายจะขวางข้าไว้ แต่ถูกฉีซวี่ที่อยู่ด้านหลังร้องเรียกเอาไว้เสียก่อน“พี่อาจิ่ง…”“ออกไป”ทันทีที่เขาตวาดขึ้นมา ข้าก็เดินออกจากห้องไปแล้วสีหน้าของถูจิ่งดูย่ำแย่กว่าเดิม ฉีซวี่มองดูสีหน้าของเขาในตอนนี้ แล้วไม่กล้าเอ่ยปากถามอะไรเลยสักคำ จึงได้แต่พาถูซูหยางเดินออกไปอย่างเจียมตนบุรุษหนุ่มผู้มีสีหน้าเย็นชาทอดสายตามองเศษหยกที่เกลื่อนพื้น เขาค่อยๆ ย่อตัวลงนั่ง เก็บชิ้นส่วนขึ้นมาหนึ่งชิ้น แล้วกำไว้ในอุ้งมือแน่นองครักษ์ที่อยู่ด้านหลังเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ“ใต้เท้า ไฉนท่านจึงไม่บอกฮูหยินไปเล่าว่า ในตอนนั้น...”“พอได้แล้ว!”ถูจิ่งหลุบตาลง เพื่อซ่อนหางตาที่แดงก่ำ“หุบปากของเจ้าซะ”ตอนที่ข้าเดินย้อนกลับมา ก็ได้ยินประโยคนั้นเข้าพอดีเมื่อเขาเห็นข้า สีหน้าก็ดูทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ แต่เพียงพริบตาก็กลับไปร้ายกาจเหมือนทุกวันที่เผชิญหน้ากับข้าดังเดิม“กลับมาทำไมอีก?”ข้ามิได้ตอบคำถามเขา เพียงแต่ก้มลงเก็บเศษหยกที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นขึ้นมาจนหมดสิ้นทว่าตอนที่ข้ากำลังจะเก็บชิ้นสุดท้าย ถูจิ่งกลับไวทีกว่าข้าก้าวหนึ่ง เขาใช้เท้าเหยียบลงไปบนนั้นมุมปากของเขาประดับด้วยรอ

เมื่อนานมามากแล้ว เขามักจะกระซิบเรียกข้าด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนข้างหูเช่นนี้จริงๆเขากล่าวว่าชาตินี้ คำเรียกขานนี้จะเป็นของข้าเพียงผู้เดียวแต่ทว่าในเวลาต่อมา เขากลับโอบกอดฉีซวี่ พร้อมกับพร่ำเรียกนางว่า “ชิงชิง”ข้าแค่นยิ้มเยาะตนเองยิ้มให้กับคำเรียกขานที่ไม่ได้ยินมานาน เมื่อมันถูกพึมพำออกมาจากปากของถูจิ่ง กลับยังคงทำให้หัวใจที่แห้งเหือดของข้าเกิดแรงกระเพื่อมขึ้นมาได้เล็กน้อยในชั่วพริบตานั้น ความทรงจำบางอย่างที่ข้าเคยจงใจปิดตายเอาไว้ ก็หวนกลับมาท่วมท้นอีกครั้งข้าจำได้ถึงคืนฝนตกในวัยเยาว์ ข้าเล่นเพลินจนหลงทางในหุบเขา เขาถอดเสื้อของตนออกมาคลุมให้ข้าแล้วแบกข้าเดินทีละก้าวออกจากหุบเขาลึกยามนั้นข้าแนบหน้าลงบนแผ่นหลังของเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นรัวจนผิดจังหวะไม่รู้ว่าเป็นของเขา หรือเป็นของข้ากันแน่แม้แต่ในยามที่แต่งงานกันแล้ว เราก็เคยมีช่วงเวลาที่มีความสุขอยู่ช่วงหนึ่งเขาเคยวิ่งผ่านถนนสามสายอยู่ทุกวี่วัน เพื่อไปหาพ่อครัวที่เหลาอาหาร ฝึกทำขนมที่ข้าชอบที่สุดและเคยมีวันที่เขารู้ว่าข้าตั้งครรภ์ แววตาของเขานั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความยินดีที่ไม่อาจเสแสร้งได้เขาเด็ดดอกกุ้ยฮวาในฤดูใบไม้

ผู้ใดก็ตามที่เกี่ยวข้องกับอ๋องจิ้ง ให้ประหารชีวิตโดยไม่ต้องไต่สวนตอนที่เขาจากไป เขาหันมามองข้าอย่างลึกซึ้งคราหนึ่ง ในแววตาเต็มไปด้วยอารมณ์ซับซ้อนที่ข้าไม่อาจเข้าใจหลังจากข้ากลับถึงบ้าน ก็เห็นท่านพ่อยืนรออยู่ที่หน้าห้องของข้า ราวกับว่าท่านดูแก่ชราลงไปถึงสิบปีในชั่วพริบตา“เขาไปแล้วหรือ?”“เจ้าค่ะ”เวลาล่วงเลยไปหลายปีอย่างรวดเร็ว หลังพิธีปักปิ่นข้าจบลง ทางบ้านก็เริ่มมองหาคู่ครองให้ข้าทว่าเงาร่างของเด็กหนุ่มที่ควบม้าผ่านไปในปีนั้น กลับไม่อาจเลือนหายไปจากใจข้าได้เลยกลับกัน มันยิ่งแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆในวันที่การแต่งงานกับคุณชายตระกูลหลี่ถูกกำหนดขึ้น ข้าจึงขุดไหสุรานารีแดงที่ฝังไว้ใต้ต้นหลีฮวานั่นขึ้นมาข้าดื่มเพียงลำพังจนเมามายไม่ได้สติข้าอาศัยความเมามาย บุกไปถึงหน้าจวนตระกูลหลี่แล้วทำลายงานมงคลของตนเองลงกับมือนั่นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ข้ากระทำตัวนอกรีตและแหกกฎจารีตท่านพ่อท่านแม่มองดูข้าพลางถอนหายใจด้วยความจนใจ ทว่ากลับไม่กล่าววาจาใดๆ ออกมาเลยในวันที่ได้พบถูจิ่งอีกครั้ง ข้าถูกบีบให้มองดูญาติพี่น้องถูกตัดศีรษะทีละคนๆ จนร้องไห้ออกมาสุดเสียงสุดท้ายเหลือเพียงข้ากับท่านพ่อท

“ท่านแม่ หยางเอ๋อร์จะไม่ดื้อรั้นกับท่านแล้ว”“ท่านแม่ ท่านอย่าตายเลยได้หรือไม่…”“ทั้งหมดเป็นความผิดของหยางเอ๋อร์เอง...”เขาพูดไปสะอื้นไป พลางแจกแจงความผิดที่เคยทำไว้ในอดีตออกมาทีละข้อเขาสารภาพว่าเมื่อก่อนตนไร้เดียงสาเกินไป จึงเอาแต่ชอบท่านน้าซวี่ โดยที่เขาไม่เคยนึกฝันเลยว่าจะมีวันที่ข้าจะต้องจากเขาไปจริงๆดวงตาดำขลับกระจ่างใสของถูซูหยางเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา เขามองตรงมาที่ข้าราวกับต้องการคำมั่นสัญญาข้ามองดูเขา ความรู้สึกในใจวูบไหวไปชั่วขณะหากตอนนั้นบุตรของข้าไม่ตายจากไป ยามที่เขาดื้อรั้นแล้วกลับมาสำนึกผิดเช่นนี้ จะมีหน้าตาไม่ต่างไปจากถูซูหยางที่อยู่ตรงหน้าใช่หรือไม่?หรือว่า เขาจะรู้จักความมากกว่านี้กันนะ?หัวใจเหมือนถูกบีบอย่างแรงวูบหนึ่ง แล้วเริ่มปวดแปลบขึ้นมาข้าไอออกมาอย่างหนักสองสามครั้ง“รู้แล้ว เจ้าออกไปเล่นเถิด”“ท่านแม่...”“ออกไปเถิด”สำหรับถูซูหยาง ข้ายังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เลยว่าควรจะเผชิญหน้ากับเขาด้วยความรู้สึกเช่นไรเขาวิ่งสะอื้นไห้ออกไป โดยไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่าเบื้องหลังนั้น ข้าไม่สามารถประคองตัวไหวอีกต่อไป จึงไอออกมาเป็นเลือดคำโต......วันถัด