บทที่ 3

ถูจิ่งยื่นมือออกมาหมายจะขวางข้าไว้ แต่ถูกฉีซวี่ที่อยู่ด้านหลังร้องเรียกเอาไว้เสียก่อน

“พี่อาจิ่ง…”

“ออกไป”

ทันทีที่เขาตวาดขึ้นมา ข้าก็เดินออกจากห้องไปแล้ว

สีหน้าของถูจิ่งดูย่ำแย่กว่าเดิม ฉีซวี่มองดูสีหน้าของเขาในตอนนี้ แล้วไม่กล้าเอ่ยปากถามอะไรเลยสักคำ จึงได้แต่พาถูซูหยางเดินออกไปอย่างเจียมตน

บุรุษหนุ่มผู้มีสีหน้าเย็นชาทอดสายตามองเศษหยกที่เกลื่อนพื้น เขาค่อยๆ ย่อตัวลงนั่ง เก็บชิ้นส่วนขึ้นมาหนึ่งชิ้น แล้วกำไว้ในอุ้งมือแน่น

องครักษ์ที่อยู่ด้านหลังเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ

“ใต้เท้า ไฉนท่านจึงไม่บอกฮูหยินไปเล่าว่า ในตอนนั้น...”

“พอได้แล้ว!”

ถูจิ่งหลุบตาลง เพื่อซ่อนหางตาที่แดงก่ำ

“หุบปากของเจ้าซะ”

ตอนที่ข้าเดินย้อนกลับมา ก็ได้ยินประโยคนั้นเข้าพอดี

เมื่อเขาเห็นข้า สีหน้าก็ดูทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ แต่เพียงพริบตาก็กลับไปร้ายกาจเหมือนทุกวันที่เผชิญหน้ากับข้าดังเดิม

“กลับมาทำไมอีก?”

ข้ามิได้ตอบคำถามเขา เพียงแต่ก้มลงเก็บเศษหยกที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นขึ้นมาจนหมดสิ้น

ทว่าตอนที่ข้ากำลังจะเก็บชิ้นสุดท้าย ถูจิ่งกลับไวทีกว่าข้าก้าวหนึ่ง เขาใช้เท้าเหยียบลงไปบนนั้น

มุมปากของเขาประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน สายตากวาดมองข้าตั้งแต่หัวจรดเท้า

“อะไรกัน ไม่ชอบบุตรคนนี้แล้วหรือ อยากจะกลับมาหาข้าเพื่อผลิตใหม่อีกสักคนหรือไรกัน?”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความประชดประชัน หลังจากนั้นเขาก็เหยียบลงบนเศษหยกที่แตกละเอียด แล้วขยี้มันแรงๆ ทีหนึ่ง

“แต่ดูสภาพเจ้าในตอนนี้สิ...”

“ที่หยางเอ๋อร์พูดมาก็ไม่ผิดเลย”

“น่าเกลียดจริงๆ นั่นแหละ...”

ท่ามกลางแสงเทียนริบหรี่ ข้าเห็นเขายืนประสานมือไว้เบื้องหลัง แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบออกมาจนถึงขีดสุด

หยาดเลือดสีแดงเข้มหลายหยดร่วงหล่นจากอุ้งมือที่เขากำไว้แน่นอยู่เบื้องหลัง หยดลงบนแผ่นหินเย็นเยียบจนแตกกระจายกลายเป็นบุปผาสีชาดอันงดงาม

ข้าขมวดคิ้วจ้องมองรอยเลือดที่นองอยู่เพียงเล็กน้อยนั้นแล้วนิ่งงันไปชั่วขณะ ทว่าภายในใจกลับเหนื่อยล้าเกินกว่าจะใส่ใจหาเหตุผลถึงพฤติกรรมอันผิดแปลกของเขา

เพราะเหลือเวลาอีกเพียงสองวันเท่านั้น ข้าก็จะเป็นอิสระจากที่นี่ และจากเขาไปตลอดกาล

ข้ามองถูจิ่งที่ยังคงเหยียบเศษหยกชิ้นเล็กๆ นั้นไว้โดยไม่มีทีท่าว่าจะขยับเท้าออก

ข้าจึงเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบ “ท่านยังไม่ไปอีกหรือ?”

ข้าหาได้มีความปรารถนาที่จะมีบุตรกับเขาอีกไม่

แต่ที่นี่คือห้องนอนของข้า หากเขายังไม่จากไป ข้าก็คงไม่อาจพักผ่อนได้

เมื่อได้ยินถ้อยคำราบเรียบไร้ความรู้สึกของข้า ถูจิ่งก็ชะงักไปเล็กน้อย

“เสิ่นชิงอวิ๋น ความดื้อรั้นเอาชนะที่เจ้าเคยใช้รับมือกับข้านั้นหายไปไหนเสียเล่า?”

“ไฉนเลยถึงได้ยอมจำนนง่ายดายเช่นนี้ ช่างดูไม่เหมือนเจ้าเอาเสียเลย”

แววตาของเขายังคงเปี่ยมด้วยความเย้ยหยัน ก่อนจะกระชากข้อมือข้าอย่างแรง บีบบังคับให้ข้าต้องจ้องมองเขาตรงๆ

ข้าเพียงยิ้มบางๆ ก่อนจะค่อยๆ แกะนิ้วมือของเขาออกทีละนิ้วจากข้อมือของข้า

“ใต้เท้า ท่านคงมิได้นึกอยากจะมีบุตรกับข้าอีกสักคนจริงๆ หรอกกระมัง?”

ข้าแสร้งทำท่าทางออดอ้อนเย้ายวนเลียนแบบฉีซวี่ในยามปกติ แล้วลูบไล้ไปตามแขนของเขา

เขารีบผละตัวออกทันที ราวกับถูกสิ่งสกปรกโสมม พร้อมตวาดเสียงกร้าว

“เสิ่นชิงอวิ๋น จนกว่าเจ้าจะสำนึกผิดอย่างแท้จริง อย่าได้หวังเลยว่าข้าจะแตะต้องร่างกายอันเน่าเฟะของเจ้า!”

เขาเร่งรีบจากไปอย่างลนลาน

ท่าทางนั้นดูราวกับเด็กหนุ่มผู้เขินอาย ในคราที่สารภาพรักกับข้าเมื่อปีนั้นไม่มีผิด

เพียงแต่ เราไม่มีวันหวนคืนกลับไปจุดเดิมได้อีกแล้ว

ครั้นได้สติว่าตนเพิ่งกระทำสิ่งใดลงไป ข้าก็พะอืดพะอมจนขย้อนไม่หยุดอยู่เนิ่นนานถึงกลางดึก

รุ่งเช้า ข้าเตรียมเครื่องเซ่นไหว้ไว้แต่เนิ่นๆ

บัดนี้ตระกูลเสิ่นยังคงแบกรับมลทินโทษฐานกบฏ จึงไม่อาจฝังร่างในสุสานหลวง

ข้ายังคงจดจำวันประหารในครานั้นได้ขึ้นใจ ข้าแบกศพของบรรดาญาติสนิทมิตรสหายเดินผ่านถนนสายยาวสิบหลี่ ข้ามผ่านภูเขารกร้างแถบชานเมืองมาด้วยตัวเอง

สุดท้ายข้าก็เป็นผู้ฝังร่างพวกเขาด้วยมือตนเองไว้ใต้ต้นท้อที่งดงามยิ่งต้นหนึ่ง

หวังเพียงว่าเมื่อถึงเดือนสามปีหน้า ยามที่กลีบดอกสีแดงร่วงหล่น พวกเขาจะได้มีโอกาสมองเห็นทัศนียภาพอันงดงามของโลกมนุษย์นี้อีกครั้ง

ขณะที่ข้ากำลังเก็บเครื่องเซ่นไหว้ชิ้นสุดท้ายลงในห่อผ้า ถูจิ่งก็ผลุนผลันบุกเข้ามาจากด้านนอก

โดยมีถูซูหยางที่ส่งเสียงโวยวายเดินตามหลังมาติดๆ

ทันทีที่เห็นเครื่องเซ่นไหว้วางระเกะระกะเต็มห้อง เขาก็ดูเหมือนจะเกิดความสนใจขึ้นมาในทันที

เขาชี้ไปที่รองเท้าหัวเสือคู่หนึ่งที่วางอยู่ด้านบนสุด

“ข้าอยากได้เจ้าสิ่งนี้”

นั่นเป็นรองเท้าที่ข้าปักให้หลานชายที่สิ้นใจตั้งแต่ยังเด็ก ตอนที่เขาจากไปนั้นอายุยังไม่ถึงสองขวบด้วยซ้ำ

เขายังไม่ทันได้มีโอกาสมองดูโลกใบนี้ให้มากกว่านี้เลย

ข้ามองดูเด็กคนที่ข้าเลี้ยงดูมาด้วยมือตัวเองถึงหกปี ความรู้สึกภายในใจนั้นซับซ้อนจนยากจะบรรยายออกมาได้

“ไม่ได้หรอก”

ข้าปฏิเสธออกไปอย่างแข็งกระด้าง

แต่เขายังคงฉวยโอกาสตอนที่ข้าเผลอ หยิบมันออกมาเองโดยพลการ

แถมยังเหยียบย่ำเครื่องเซ่นไหว้จนพังเสียหายไปเป็นแถบ