บทที่ 1

ข้ายกสุราพิษออกมาอีกครา มุ่งหน้าไปคิดบัญชีกับเขาราวกับคนเสียสติ

ทว่ากลับได้ยินอนุภรรยาของเขาหัวเราะต่อกระซิกออดอ้อนอยู่ในอ้อมอกว่า

“พี่อาจิ่ง ท่านว่าหากนางรู้เข้าว่าบุตรที่ตัวเองยอมแลกชีวิตคลอดออกมา ถูกท่านอุดปากอุดจมูกจนตายด้วยน้ำมือของตนเอง

ซ้ำยังต้องมาช่วยเลี้ยงดูบุตรของพวกเราสองคนแทนมาตลอดหกปี นางจะไม่เสียสติจนบ้าคลั่งไปเลยหรือเจ้าคะ?”

วาจาเย้ยหยันหลังบานประตูสิ้นสุดลง แต่สิ่งที่ดังแว่วตามมากลับเป็นเสียงครวญครางระเริงรักอันเย้ายวนใจ

ข้าตัวแข็งทื่อก้าวขาไม่ออก ได้แต่จ้องมองสุราพิษในมือตาค้างด้วยความโง่งม

รับรู้ได้เพียงความหนาวเหน็บที่กัดกินไปทั่วทั้งร่าง

ตลอดระยะเวลาหกปี ข้าเคยคิดที่จะสังหารถูจิ่งแล้วพาเด็กคนนั้นหนีไปนับครั้งไม่ถ้วน

ทว่าที่แท้แล้ว ทั้งความพยายาม ทั้งความแค้นของข้า กลับเป็นเพียงเรื่องตลกสิ้นดีเรื่องหนึ่งตั้งแต่ต้นจนจบ

บุตรของข้า ความหวังทั้งหมดในการมีชีวิตอยู่ต่อไปของข้า แท้จริงแล้วถูกบิดาบังเกิดเกล้าของเขาเข่นฆ่าจนตายไปตั้งแต่เมื่อหกปีก่อนแล้ว...

เสียงครางกระเส่าและถ้อยคำหยาบโลนสารพัดรูปแบบ ลอดผ่านประตูหน้าต่างแว่วเข้ามาในโสตประสาทของข้าจนหมดสิ้น

มือที่ประคองกาสุราของข้าสั่นเทาอย่างรุนแรง จนสุดท้ายก็ไม่อาจควบคุมมันได้อีกต่อไป

เคร้ง

กาสุราแตกกระจายอยู่หน้าธรณีประตูห้อง

พลันเสียงอื้ออึงภายในห้องก็เงียบกริบลงในทันดล

ยามที่พวกเขาสองคนก้าวเดินออกมาจากห้อง ล้วนอยู่ในสภาพที่เสื้อผ้าอาภรณ์หลุดลุ่ยไม่เรียบร้อยด้วยกันทั้งคู่

เมื่อฉีซวี่เหลือบมาเห็นข้า สีหน้าและสายตาก็ฉายแววหยิ่งผยองและดูแคลนอย่างบอกไม่ถูก

“พี่หญิงมาทำอะไรที่นี่หรือเจ้าคะ?”

“หรือว่าจะมาประจบเอาใจท่านพี่เพื่อขอความรักด้วยอีกคน?”

สายตาของข้าทอดข้ามผ่านร่างของนาง ไปหยุดนิ่งอยู่บนตัวของถูจิ่งที่เพิ่งจะก้าวพ้นประตูห้องออกมา

ไม่ว่าเมื่อใด เขาก็ยังคงสวมหน้ากากเป็นคนดีผู้ทรงศีลธรรมได้อย่างหน้าตาเฉยเช่นนี้เสมอ

ยามที่เขาเหลือบมาเห็นข้า ในส่วนลึกของดวงตาพลันฉายแววเย้ยหยันหยามเหยียดอย่างปิดไม่มิด

เพลิงแค้นที่อัดแน่นเต็มอกสุดจะซ่อนเร้นไว้ได้อีก ข้าชักมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ แทงทะลวงเข้าใส่เขาอย่างสุดแรงเกิด

แต่เพียงชั่วพริบตาเดียว เขากลับแย่งชิงมีดสั้นในมือของข้าไปได้สำเร็จ ซ้ำยังจ่อคมมีดนั้นเข้าที่ลำคอของข้าทันที

เป็นเช่นนี้อีกแล้ว ไม่ต่างจากคราวก่อนๆ เลยแม้แต่น้อย ข้าเคยคิดจะสังหารเขา หมายจะทวงแค้น

ทว่าไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง สุดท้ายก็จบลงด้วยความล้มเหลวเสมอ

เป็นจริงดังที่ถูจิ่งเคยลั่นวาจาไว้ ข้าอยู่มิสู้ตาย แม้นอยากจะตายก็มิอาจตายได้

ยามที่สายตาประสานกันอีกครา เราทั้งสองต่างก็เบือนหน้าหนีไปคนละทางโดยไม่รู้ตัว

ราวกับว่าต่างฝ่ายต่างเป็นสิ่งอัปมงคลที่ระคายสายตาและโสตประสาท

ทั้งสะบักสะบอมและอัปยศอดสูถึงขีดสุด

เขาออกแรงผลักข้าไปด้านหลังคราหนึ่ง ก่อนจะวาดแขนโอบเอวของฉีซวี่เอาไว้ แล้วแค่นยิ้มเย็นชาออกมา

“แม้แต่เด็กเพียงคนเดียวก็ยังอบรมเลี้ยงดูได้ไม่ดี ยังจะมีหน้ามาก่อเรื่องวุ่นวายถึงที่นี่อีก”

พอกล่าวจบ สายตาของเขาก็กวาดมองผ่านเศษซากกาสุราที่แตกกระจายเกลื่อนพื้นอย่างเย็นชา ก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่ง

“ถ่อมาถึงที่นี่เพื่ออ้อนวอนขอความเมตตาให้เด็กนั่นงั้นหรือ?”

“เสิ่นชิงอวิ๋น ไม่มีใครเคยสั่งสอนเจ้าหรือไรว่าการจะอ้อนวอนขอร้องผู้อื่นน่ะ มันควรต้องมีท่าทีอย่างไร?”

ท่าทีแบบไหนกัน? ต้องให้ข้าอ้อนวอนขอชีวิตเหมือนทุกครั้งที่ลอบสังหารล้มเหลว แล้วถูกเขาทรมานเจียนตาย

เหมือนอย่างที่เขาอยากจะเห็นงั้นหรือ?

ข้าแค้นยิ้มหยันคราหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีโดยไม่ปริปากพูดสิ่งใดอีก

ตลอดระยะเวลาหกปีหนึ่งเดือนกับอีกสิบหกวันที่ผ่านมา ข้าเคยลงมือสังหารถูจิ่งมาแล้วถึงหนึ่งร้อยสามสิบสองครั้ง

แต่ในทุกๆ ครั้ง เขากลับยังคงมายืนอยู่ตรงหน้าข้าด้วยร่างกายที่ไร้รอยขีดข่วน ซ้ำยังหัวร่อเยาะความไร้สามารถของข้าอย่างย่ามใจ

หลังจากนั้น เขาก็จะลากข้าเข้าไปในห้องมืด ทรมานทรกรรมจนร่างกายของข้าบอบช้ำและเต็มไปด้วยบาดแผล

ทว่ากลับสั่งให้คนไปนำยาสมานแผลชั้นเลิศมา แล้วอาศัยช่วงเวลาที่ข้าหมดสติไป ค่อยๆ ใส่ยาให้ข้าทีละนิด