บทที่ 4

“พอที!”

โทสะพลันปะทุขึ้นในใจ ข้าจึงแย่งรองเท้าหัวเสือจากมือเขากลับมาอย่างแข็งกร้าว

“จะตะคอกไปทำไมกัน?”

ถูจิ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ก้มหน้ามองต่ำลงพลางเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า

“เขาก็เป็นบุตรของเจ้า หากร้องไห้ขึ้นมาจะทำอย่างไรเล่า?”

“บุตรของข้าหรือ?”

ข้าหัวเราะเยาะเย้ยหยัน

“บุตรของข้าตายไปตั้งแต่หกปีก่อนแล้วมิใช่หรือ?”

สีหน้าของถูจิ่งแข็งค้างไปในทันที ความตื่นตระหนกที่แฝงอยู่ในแววตาไม่อาจปกปิดไว้ได้อีกต่อไป

เขาหันหน้าหนีไป ไม่กล้าสบตาข้า

“จะ...เจ้ารู้ได้อย่างไรกัน?”

“เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ถูจิ่ง ข้าขอถามท่านเพียงประโยคเดียว”

“หกปีก่อน บุตรที่ตายจากไปของข้า ถูกท่านนำไปไว้ที่ใด?”

แววตาของเขาไหววูบด้วยความเจ็บปวดเพียงชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว

เขามองดูท่าทางที่จวนจะสติแตกของข้า พลางเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มบางๆ

“ก็แค่ลูกชู้ไร้ค่าคนหนึ่ง เกิดมาข้าก็โยนทิ้งไว้ที่ป่าช้าไร้ญาติแล้ว”

ข้าตกตะลึงกับความไร้ยางอายของเขาจนยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

ท่ามกลางความเงียบงันจนน่าอึดอัด ในที่สุดข้าก็ค่อยๆ ได้สติ และไม่รีรอที่จะตบฉาดลงบนใบหน้าของเขาอย่างเต็มแรง

“เขาก็เป็นบุตรของท่านเหมือนกัน!”

“มันไม่ใช่สักหน่อย!”

เขาปฏิเสธคำพูดของข้าแทบจะในทันที

แต่ในยามนั้นเอง ถูจิ่งถึงได้แสดงความรู้สึกออกมาอย่างแท้จริง เขาเก็บซ่อนแววเย้ยหยันไปจนสิ้น หางตาแดงระเรื่อขึ้นอย่างไม่อาจหักห้าม

“เสิ่นอวิ๋นชิง ในกายมันมีเลือดของเจ้าไหลเวียนอยู่ ข้าไม่มีวันยอมรับมันเป็นบุตรเด็ดขาด...”

“จนวินาทีที่มันตายไป ก็จะเป็นได้เพียงลูกชู้ไร้ค่าคนหนึ่งเท่านั้น”

ถ้อยคำแต่ละคำที่เอ่ยออกมานั้น เมื่อกระทบเข้าหูข้า ก็ราวกับเป็นคมมีดกรีดลงกลางใจ

มันกรีดผ่าความโสโครกน่าอดสูที่หมักหมมมาตลอดหลายปีให้เปิดออก

แล้ววางมันลงตรงหน้าข้าในสภาพที่ยังอาบโชกไปด้วยเลือด

มันบอกให้ข้ารู้ว่า ความแค้นเก่าหนี้แค้นใหม่ที่ขวางกั้นระหว่างเราสองคนนั้น ไม่มีวันจางหายไปได้ตราบจนวันตาย

สิ่งที่เรียกว่าบุตรนั้น แท้จริงก็เป็นเพียงเครื่องมือที่คนบ้าเช่นเขาใช้เพื่อสนองความโลภโมโทสันเท่านั้น

เมื่อเขาสติกลับมา เด็กคนนั้นก็กลายเป็นเพียงเบี้ยไร้ค่าที่สามารถเขี่ยทิ้งได้ทุกเมื่อ…

สุดท้ายข้าก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป จึงร่ำไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด

ราวกับต้องการจะร้องไห้เพื่อปลดเปลื้องความอัปยศอดสูทั้งปวงตลอดหกปีที่ผ่านมาออกไปให้หมดสิ้น

เวลาล่วงเลยผ่านไปนานแสนนาน นานจนข้านึกว่าถูจิ่งได้จากไปแล้ว

ทว่าเขากลับค่อยๆ ย่อตัวลง ดึงข้อมือข้าไปแล้วจ้องตากันในระดับสายตา

“เจ้าชิงชังข้ามากเลยใช่หรือไม่ เสิ่นชิงอวิ๋น?”

“แต่ความชิงชังที่เจ้ามีในยามนี้ ยังไม่ถึงหนึ่งในหมื่นส่วนของข้าในตอนนั้น…”

ข้าพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะสะบัดจากการพันธนาการของเขา แต่กลับไร้ผลเสมอมา

จนกระทั่งสุดท้าย เมื่อร่างกายหมดสิ้นเรี่ยวแรง ใจก็เหี่ยวเฉาลงไปด้วย

ในชั่วพริบตานั้น ข้าถึงกับสูญสิ้นซึ่งความฮึกเหิมทั้งปวง หลงเหลือเพียงความปรารถนาที่จะตาย

ดังนั้น ข้าจึงยอมจำนนด้วยความปลงตก

“ท่านปล่อยข้าไปเถอะ ถูจิ่ง”

“ข้าก็จะปล่อยท่านไปเช่นกัน…”

“ถูจิ่ง ท่านดูผมสีดอกเลาทั้งศีรษะของข้านี่สิ!”

“ปีนี้ข้าอายุเพียงยี่สิบสี่ปีเท่านั้นนะ!”

ข้าชี้ไปที่ตนเอง หกปีที่ถูกทารุณกรรมทำให้ร่างกายข้าทรุดโทรมจนไม่เหลือชิ้นดี

ตัวข้าในยามนี้ ก็เป็นเพียงร่างที่แตกสลายร่างหนึ่งเท่านั้น

“ข้าเหนื่อยแล้ว ขอร้องล่ะ ท่านอย่าได้มารบกวนข้าอีกเลย…”

“ได้หรือไม่?”

เขาบีบข้อมือข้าไว้แน่น แววตาแฝงความรู้สึกที่คาดเดาอารมณ์ไม่ได้

เขาจ้องมองข้าอยู่นานทีเดียว ก่อนจะค่อยๆ คลายมือออก

คำพูดที่เอ่ยออกมากลับน่ารังเกียจอยู่เสมอ

“ไม่ได้หรอก”

“เสิ่นชิงอวิ๋น ข้าจะทรมานเจ้าไปชั่วชีวิต”

“หากเจ้ายังพอมีศักดิ์ศรีหลงเหลืออยู่บ้าง ก็สังหารข้าเสียสิ...”

สังหารท่านหรือ?

มุมปากข้าเผยยิ้มขมขื่นอย่างสมเพชตนเอง ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง

ถูจิ่ง หลายปีมานี้ข้าเคยสังหารท่านมาหนึ่งร้อยสามสิบสามครั้งแล้ว

ครั้งนี้ ข้าจะไม่สังหารท่านแล้ว

พรุ่งนี้เป็นวันครบรอบวันตายของตระกูลเสิ่น ข้าจะไปหาบิดามารดาของข้าแล้ว

หลังเรื่องวุ่นวายเมื่อตอนกลางวันจบสิ้นลง ไม่รู้เพราะเหตุใดยามค่ำคืน

ถูจิ่งถึงได้มาขวางอยู่ที่หน้าประตูห้องข้าตลอดทั้งคืนโดยมีกลิ่นสุราตลบอบอวลไปทั้งตัว

ข้าพลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับ

ตอนที่ผลักประตูออกมาเห็นเขา ท้องฟ้ายังคงมืดสลัวอยู่ในช่วงยามห้า

เขากำลังพิงอยู่กับเสาระเบียง แววตาเลื่อนลอย ที่หางตายังมีหยาดน้ำตาคลออยู่อย่างเลือนราง

“ชิงชิง...”

ฝีเท้าข้าชะงักลงในทันที ในห้วงความสับสน ยังนึกว่าเขากำลังเรียกข้าอยู่