MasukShare
ตอนที่1
Tanggal publikasi:
2026-05-25 13:21:47ตอนที่ 1 เกิดใหม่
“เหอหว่านซินเจ้าแย่งสิ่งที่ควรจะเป็นของชิงอวี่ไป ยังฆ่านางกับลูกในท้องของนางอีก! สตรีอำมหิตเช่นเจ้าจงตายไปซะ!!” น้ำเสียงแข็งกร้าวของไป๋หรูเฉิงดังขึ้นพร้อมกับดาบยาวที่แทงทะลุอกของเหอหว่านซินอย่างแรง ดวงตาเขาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น เหอหว่านซินชะงัก เสียงเนื้อที่ถูกฉีกด้วยคมดาบดังแผ่วในหูของนาง เจ็บ! เจ็บจนหายใจไม่ออก รสคาวเลือดแล่นขึ้นคออย่างไม่อาจห้ามก่อนจะกระอักเลือดออกมาหลายคำ ร่างบางทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ ปรากฏหยดน้ำตาหนึ่งที่หางตา ไม่ใช่ความเสียใจ แต่เป็นความสมเพชตัวเอง ดวงตาคู่งามค่อย ๆ เลือนราง ความมืดกลืนกินทุกสิ่ง ริมฝีปากบางยกขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่รอยยิ้ม หากเป็นการเย้ยหยันต่อดวงชะตาอาภัพของตนเอง นางคือบุตรสาวเพียงคนเดียวของเสนาบดีเหอ ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี แต่กลับถูกพี่ชายแท้ ๆ วางยาปลุกกำหนัดแล้วพาไปขึ้นเตียงกับไป๋หรูเฉิง เพียงเพื่อจะแย่งมู่ชิงอวี่จากไป๋หรูเฉิง กลับทำลายชีวิตของนางที่เป็นน้องสาวแท้ ๆ หลังจากนางตายวิญญาณยังคงล่องลอยอยู่ในจวนตระกูลไป๋ ทว่าความจริงที่ปรากฏคือ มู่ชิงอวี่เพียงอยากแสร้งตายเพื่อจะได้บีบคั้นความรักของนางกับไป๋หรูเฉิงโดยใส่ร้ายข้า ยาแกล้งตายที่นางปรุงขึ้นมานั้น ช่างมีสรรพคุณดีเหลือเกินทำให้ไป๋หรูเฉิงเชื่อว่านางตายจริง ๆ เขาจึงโกรธแค้นข้าขนาดนั้น ไม่แม้แต่จะสืบเรื่องราวอะไรเลย เพียงคำพูดเดียวของมู่ชิงอวี่ เขาก็เชื่อสนิท เหอหว่านซินยิ้มเยาะในดวงชะตาตัวเอง พวกเจ้ารักกันปานนี้เหตุใดต้องใช้ข้าเป็นหมากของพวกเจ้าด้วย วิญญาณของนางล่องลอยออกไปยังตระกูลเหอ เห็นพี่ชายของนางที่บัดนี้กลายเป็นคนพิการนอนติดเตียงอยู่ ใบหน้าซีดเซียวคงเป็นผลจากยาของสตรีที่เขารักสุดดวงใจ ท่านพ่อจากไปไม่นาน ท่านย่าก็จากไปด้วยอาการตรอมใจ ในจวนตระกูลเหอที่เคยคึกคักบัดนี้กลับวังเวงยิ่งนัก เหอหว่านซินมองเหอเยี่ยนเฟิง แล้วยิ้มออกมา ท่านสมควรแล้ว …… ในงานเลี้ยงที่คึกครืนของจวนตระกูลเหอ “คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ” เสียงใส ๆ ของอิงรั่วดังขึ้นข้างหูนาง เหอหว่านซินสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาค่อย ๆ ปรับภาพเบื้องหน้าให้ชัดเจน งานเลี้ยงต้อนรับของพี่ชายหรือ? ภาพทุกอย่างไหลย้อนจนนางปวดศีรษะจนต้องยกมือเรียวขึ้นกุมขมับแน่น คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย “คุณหนู ไปเจ้าค่ะบ่าวจะพาไปพักที่เรือนนะเจ้าคะ” เหอหว่านซินเงยหน้ามองบ่าวข้างกาย แววตานางเบิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความทรงจำมากมายที่ถาโถมเข้ามาในสมอง แต่นางก็ยอมลุกขึ้นตามแรงประคองของบ่าวที่ทรยศหักหลังนาง ในชาติก่อนก็เป็นวันนี้ นางถูกสาวใช้ผู้นี้หักหลัง สาวใช้อิงรั่วร่วมมือกับพี่ชายแท้ ๆ ของนาง วางยาปลุกกำหนัดให้นางแล้วพานางไปยังเรือนรับรอง เพื่อให้ไป๋หรูเฉิงพรากความบริสุทธิ์ของนางไป หลังจากนั้น ก็บังคับให้ไป๋หรูเฉิงแต่งงานกับนาง เพียงเพราะพี่ชายของนางแอบรักมู่ชิงอวี่ แต่มู่ชิงอวี่และไป๋หรูเฉิงทั้งสองมีใจให้กัน พี่ชายแท้ ๆ ของนาง เพื่อแยกทั้งสองถึงกับยอมทำลายชื่อเสียงของน้องสาวแท้ ๆ นางค่อย ๆ ก้าวเดินไปสายตาก็พลันมองไปยังรอบ ๆ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “อิงรั่ว นี่ปีอะไร” “ปีระกาที่ห้าเจ้าค่ะ” อิงรั่วตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนสองมือเล็กนั้นจะกระชับร่างกายของคุณหนูของตนให้แน่นขึ้นเมื่อรู้สึกได้ถึงความอ่อนแรงของคุณหนูของตน เหอหว่านซินพยักหน้าช้า ๆ อย่างเข้าใจ ดูเหมือนว่าขณะนี้นางได้ดื่มยาปลุกกำหนัดที่พี่ชายแสนดีของนางเตรียมไว้ให้เป็นของขวัญเสียแล้ว ในชาติที่แล้วในวันที่ก่อนจะแต่งออกไป เหอหว่านซินที่โง่เขลาผู้นั้นคิดว่าจะมาลาพี่ชายที่แสนดีของนาง ทว่ากลับได้ยินเขาพูดกับอิงรั่วอย่างภาคภูมิใจ เหอหว่านซินจึงได้รู้ว่าทุกอย่างคือฝีมือของพี่ชายนางโดยมีสาวใช้อิงรั่วคอยช่วยเขาและหักหลังนาง น้ำตาอุ่น ๆ หยดหนึ่งไหลลงอย่างไม่อาจห้าม ในใจพลันคิดนี้สวรรค์ท่านเห็นข้าเจ็บปวดในชาติที่แล้วไม่มากพอหรือใยต้องให้ข้ากลับมาใช้ชีวิตที่แสนจะเจ็บปวดนี้อีกคราเล่า ดวงตาที่ร้อนผ่าวนั้นเมื่อหยดน้ำตาร่วงลงราวเหมือนกับได้ชะล้างจิตใจ นางค่อย ๆ ได้สติขึ้นมา ไม่! ไม่! ในเมื่อย้อนกลับมาแล้วข้าจะไม่ยอมให้เส้นทางชีวิตของข้าต้องช้ำรอยเดิมชีวิตที่น่าสมเพชเช่นนั้นข้าไม่อยากได้อีกแล้ว ชีวิตนี้ของข้าจะยืนด้วยตนเองไม่เป็นเครื่องมือของใครอีกแล้ว อิงรั่วก้าวพาร่างบางของเหอหว่านซินก้าวเข้ามาในเรือนรับรองของจวน นางหยุดยืนอยู่หน้าประตูเพียงครู่สายตาสอดส่องซ้ายขวาก่อนจะพาร่างของคุณหนูของตนเองก้าวเข้าไปในห้องแล้วค่อย ๆ ประคองนางไปยังเตียง เหอหว่านซินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “อิงรั่วนี้ไม่ใช่ห้องของข้า” “คุณหนูท่านเมามากแล้ว คุณชายจึงให้บ่าวพาท่านมาพักที่เรือนรับรองชั่วคราวเจ้าค่ะ” เหอหว่านซินพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงอีกครา “ข้าคอแห้งมากเจ้าช่วยรินชาให้ข้าที” อิงรั่วที่เพิ่งช่วยประคองร่างของคุณหนูของตนนั่งลงบนเตียงนุ่มนางหันไปมองยังโต๊ะชาข้างเตียงก่อนจะพยักหน้าน้อย ๆ แล้วก้าวตรงไปยังโต๊ะชา ….
Bab terbaru
ชาตินี้ขอส่งเสริมพวกท่าน ตอนที่52
3เทศกาลโคมไฟสามเดือนผ่านไป ค่ำคืนแห่งเทศกาลโคมไฟทั้งเมืองหลวง สว่างสไสวราวกับดวงดาวหล่นลงมาจากฟากฟ้าโคมหลากสีแขวนเรียงรายตลอดสองฝั่งถนน แสงไฟสีทองอาบทั่วตรอก บรรยากาศคึกคักไปด้วยเสียงหัวเราะของผู้คนผสานกับเสียงพ่อค้าแม่ค้าเร่ร้องขายขนมและของเล่นยามราตรีเหอหว่านซินยืนอยู่กลางฝูงชน ดวงตากลมใสทอดมองโคมรูปกระต่ายที่ลอยเหนือศีรษะอย่างตื่นตา“งดงามยิ่งนัก… ”เสียงพึมพำของนางแผ่วเบา“ชอบหรือ”เสียงทุ้มต่ำของเซียวเหยียนเฉิงดังขึ้นข้างหู เหอหว่านซินหันกลับมา ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ ดวงตาเป็นประกายเซียวเหยียนเฉิงเผยรอยยิ้มออกมา ท่าทางของภรรยาเขายังคงน่ารัก น่าเอ็นดูราวกับเด็กน้อยในยามที่อยู่กับเขา มือใหญ่ยกขึ้นโบกเล็กน้อยเจ้าของร้านก็ยกโคมกระต่ายน้อยมาให้เหอหว่านซินอย่างนอบน้อมเหอหว่านซินรับมันมาด้วยรอยยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายร่าเริง“ขอบพระทัยเพค่ะ”เซียวเหยียนเฉิงไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เพียงยิ้มตอบแล้วส่งเงินให้เจ้าของร้านทันที แล้วหันมาคว้ามือเล็กของนางอย่างเคยชิน ทั้งสองก้าวเดินอยู่ท่ามกลางผู้คนที่กำลังเดินสวนกันอย่างคึกคักไม่นานนัก ทั้งสองหยุดอยู่หน้าร้านขายขนมหวานเซียวเหยียนเฉิงปรายตามอง
ชาตินี้ขอส่งเสริมพวกท่าน ตอนที่51
ตอนพิเศษที่2 แต่งงานจวนตระกูลเหอภายในจวนตระกูลเหอถูกประดับประดาไปด้วยผ้าสีแดงสดอันเป็นมงคล เหล่าบ่าวไพร่วิ่งวุ่นช่วยกันยกสินเดิมและสินสอดที่มากมายภายในห้องหนึ่งที่เงียบสงบ กลิ่นหอมของดอกไม้หอมอบอวลไปทั่วห้อง เหอหว่านซินในชุดเจ้าสาวสีแดงสดนั่งอยู่เบื้องหน้ากระจกทองเหลือง ด้านหลังนางคือฮูหยินผู้เฒ่าเหอที่กำลังยกหวีงาช้างหวีผมให้นางอย่างแผ่วเบา ดวงตาเต็มไปด้วยความเอ็นดูและความสุขเต็มเปี่ยม ในที่สุดวันที่นางรอคอยก็พลันมาถึงวันที่หลานสาวตัวน้อยของนางได้ออกเรือน ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเต็มไปด้วยความสุขเหอหว่านซินมองเงาสะท้อนของตนเองในกระจก ดวงตาเอ่อคลอด้วยความรู้สึกที่มากมาย “เสร็จแล้ว ไปกันเถิด”น้ำเสียงอ่อนโยนของฮูหยินผู้เฒ่าเหอดังขึ้นเหอหว่านซินพยักหน้าแล้วลุกขึ้นยืน นางหันไปมองท่านย่าด้วยดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา“เด็กดี อย่าร้องเลยนะ”น้ำเสียงปลอบโยนที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับมือเหยี่ยวย่นที่ยื่นมากุมมือนางไว้แน่น เหอหว่านซินพยักหน้ารับแล้วเผยรอยยิ้มบางฮูหยินผู้เฒ่าเหอและเหอหว่านซินก้าวออกจากห้องเดินตรงไปยังห้องโถงใหญ่ด้วยท่าทางสงบนิ่ง“หว่านซิน”เสียงของเหอเยี่ยนเฟิงดังขึ้นเหอหว่านซินห
ชาตินี้ขอส่งเสริมพวกท่าน ตอนที่50
เมื่อนึกได้นางก็พลันก้าวถอยหลังสองสามก้าวแต่ไม่ได้เอ่ยคำใดได้แต่ยืนนิ่งมองบุคคลตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อแม่ทัพใหญ่ที่เก่งกาจในยามนี้ราวกับโครงกระดูกที่เดินได้ ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ ไป๋หรูเฉิงมองนางด้วยสายตาแดงก่ำแล้วคุกเข่าลงเบื้องหน้านาง น้ำตาไหลรินออกมาอย่างน่าสงสาร เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน“หว่านซิน เจ้าให้อภัยข้าได้หรือไม่ ข้า ข้ารักเจ้า รักเจ้าคนเดียว ชาตินี้จะแต่งกับเจ้าคนเดียวไม่ยุ่งเกี่ยวกับสตรีอื่นอีก ข้าสัญญา”น้ำเสียงของเขาสั่นเล็กน้อยเหอหว่านซินขมวดคิ้วเล็กน้อย นางจำได้ว่าชาติที่แล้วเขาพูดว่าไม่รักนาง ไม่มีทางรักนาง คำพูดนั้น เขาพูดมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนนับแทบไม่หมด เหอหว่านซินยิ้มบางแล้วเอ่ยขึ้น“คุณชายไป๋ ท่านคงเข้าใจผิดอะไรผิดแล้ว ข้ากับท่านแทบไม่เคยพบหน้ากัน ท่านจะรักข้าได้อย่างไร ท่านกลับไปเถิด”ไป๋หรูเฉิงเบิกตากว้าง เขาอ้าปากค้างราวกำลังจะพูดทว่ากลับพูดไม่ออก ได้แต่รีบคลานเข่าเข้าไปหานางอย่างรวดเร็ว ทว่าทันทีที่เข้าใกล้นางร่างของเขาก็ถูกฝ่าเท้าหนักถีบออกอย่างรุนแรง“บังอาจ นี่พระชายาองค์ชายใหญ่ เจ้าช่างกล้าเข้าใกล้นางอยากตายหรือ”เสียงเย็นเยียบของเฟิงหยางองครักษ์
ชาตินี้ขอส่งเสริมพวกท่าน ตอนที่49
ตอน พิเศษ 1 ความฝันที่ดี จวนตระกูลไป๋ภายในห้องที่เงียบงัน กลิ่นสุราคละคลุ้งไปทั่วห้องไป๋หรูเฉิงนั่งอยู่กับพื้นที่เย็นเฉียบ ใบหน้าเขาซูบซีดไร้ชีวิตชีวา ในมือยังคงถือขวดสุราไว้แน่น เขานั่งพิงโต๊ะไม้ยาวเอนกายเล็กน้อย ดวงตาคมปิดสนิทสุรานี้ช่างดีจริงทำให้เขาหลับฝันได้ตลอด ในฝันนั้นมักจะเป็นชาติที่แล้ว ที่เขาแต่งงานกับเหอหว่านซิน เหอหว่านซินในความฝัน นางนั้นนั่งรอเขากลับจากราชการทุกวันด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม นางปรนนิบัติเขาราวกับสาวใช้ทว่านางก็ไม่เคยบ่นแม้แต่น้อย นางดูแลเขาอย่างดี ทั้งยามป่วยก็เฝ้าอยู่ไม่ห่างทว่าความตาบอดของเขาเองที่มองไม่เห็นความดีของนาง ถึงได้ทำร้ายจิตใจนางครั้งแล้วครั้งเล่าจนนางบอบช้ำไปทั้งตัวและหัวใจ“หว่านซิน ขอโทษ ข้าสำนึกผิดแล้ว”เสียงพึมพำหลุดออกมาแผ่วเบาในความฝันเขาคุกเข่าขอโทษนางอย่างจริงใจ แล้วนางก็ให้อภัยเขา ทว่าทุกครั้งที่นางให้อภัย เขาก็ชักดาบฆ่านางเสมอ น้ำตาในความฝันนอกไหลรินออกมาจากดวงตาที่ปิดสนิทไม่ว่าเขาจะขอโทษอย่างไรสำนึกผิดอย่างไร นางก็ไม่มีวันหันกลับมาอีกเสียงพูดคุยของบ่าวรับใช้ ด้านนอกดังขึ้นปลุกให้ไป๋หรูเฉิงลืมตาตื่นจากความฝัน ในฝันที่มีนาง สายตาพร
ชาตินี้ขอส่งเสริมพวกท่าน ตอนที่48
ตอนที่ 48จวนตระกูลเหอยามเช้า แสงแดดสาดส่องเข้ามาในห้องที่เงียบสงบ ของเหอหว่านซิน แสงแดดอ่อนนั้นปลุกนางให้ตื่นขึ้น นางค่อย ๆ ลืมตา ความว่างเปล่าตรงหน้า ทำให้หัวใจของนางเจ็บปวดขึ้นมาทันทีเขาไปแล้ว ไปแล้วจริง ๆ น้ำตาไหลรินออกมาอย่างไม่อาจห้าม ร่างบางมองดูร่องรอยที่เขาทิ้งไว้บนตัวนางยังคงชัดเจน ทว่าคนนั้นหายไปแล้ว หัวใจของนางทนไม่ไหวอีกต่อไปร้องไห้ออกมาอย่างสะอึกสะอื้น สองแขนที่เมื่อคืนยังกอดเขาแน่นตอนนี้ได้แต่กอดตัวเองเท่านั้น นางรู้อยู่แล้วว่าต้องเจ็บ แต่ไม่คิดว่ามันจะเจ็บขนาดนี้“คุณหนู! คุณหนูเจ้าคะ”เสียงของสาวใช้ดังขึ้นนอกห้องอย่างร้อนรนเหอหว่านซินรีบเช็ดน้ำตา แล้วลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูให้ ลู่อันที่ยืนรออยู่ด้วยสีหน้าร้อนรนเอ่ยขึ้น“คุณหนูท่านรีบไปแต่งตัวเถิดเจ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกท่านไปพบ เห็นขันทีในวังก็มาด้วยเจ้าค่ะ”เหอหว่านซินขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ทว่าลู่อันกลับเอ่ยขึ้นเสียก่อน“คุณหนู ท่านเป็นอะไรหรือ สีหน้าไม่ค่อยดีเลย”“ข้าไม่เป็นไร”เหอหว่านซินรีบตอบแล้วหันหลังก้าวตรงไปยังฉากกั้นห้องเพื่อล้างหน้าเปลี่ยนอาภรณ์ไม่นานนักสาวใช้ก็ช่วยกันปรนิบัตร เหอหว่านซินล้าง
ชาตินี้ขอส่งเสริมพวกท่าน ตอนที่47
เหอหว่านซินเลื่อนใบหน้าลงต่ำ มือเรียวยกขึ้นลูบไล้สิ่งที่กำลังแข็งขืนอยู่ใต้กางเกงของเขา นางล้วงมันออกมาอย่างไม่อาย ริมฝีปากนุ่มจูบลงบนแก่นกายร้อนผ่าวของเขา แล้วดูดกลืนอย่างช้า ๆ เซียวเหยียนเฉิงก้มลงมอง สตรีที่กำลังดูดกลืนแก่นกายของเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกระสันเสียว “อาส์… อืม… ”เสียงครางต่ำหลุดออกมาอย่างไม่อาจห้าม มือใหญ่กดศีรษะนางเบา ๆ พร้อมยกสะโพกขึ้นลงรับกับปากของนางพอดี ความเสียวซ่านแล่นพล่านจนเขาแทบทนไม่ไหวเพียงไม่นานเขากระถูกนางกลืนกินจนเกร็งกระตุก ปล่อยน้ำรักขาวขุ่นออกมา เหอหว่านซินกลืนกินจนหมดสิ้น เซียวเหยียนเฉิงไม่รีรอคว้าร่างบางของนางให้นอนลงทันที เขาเองก็หิวกระหายอยากจะกลืนกินนางเช่นเดียวกัน มือใหญ่รูดกางเกงขาวบางนั้นออกอย่างรวดเร็วแล้วแยกขาเรียวของนางออกกว้าง เขาจ้องมองกลีบเนื้อสีชมพูระเรื่อนั้นด้วยความหิวกระหาย ซุกใบหน้าลงกับกลีบเนื้อที่สั่นระริกนั้นทันที ปลายลิ้นเปียกชื้นของเขาลากขึ้นลงกลางกลีบเนื้อที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำรักเหอหว่านซินสะดุ้งด้วยความกระสัน มือนางกำผ้าปูแน่นครวญครางออกมาอย่างมีความสุข“อื้อ… อ๊า… อาเหยียน… ข้า ข้าชอบเหลือเกิน… ”เสียงครวญคราง
ชาตินี้ขอส่งเสริมพวกท่าน ตอนที่3
ตอนที่3ศาลเจ้าเก่าครั้นเหอหว่านซินปีนข้ามกำแพงจวนตระกูลเหอออกมาได้ ร่างบางก็ก้าวลงสู่ตรอกแคบมืดสลัว นางค่อย ๆ เดินไปตามทางหินเก่า หวังมุ่งหน้าไปยังร้านยาทางทิศตะวันตก ซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ทว่าในยามราตรีเช่นนี้ ระยะทางเพียงเล็กน้อยกลับยาวไกลดุจพันลี้สายลมหนาวเย็นพัดพาไอค่ำคืนมากระทบอาภรณ์บาง
ชาตินี้ขอส่งเสริมพวกท่าน ตอนที่2
เหอหว่านซินสูดลมหายใจลึก ก่อนดึงปิ่นหยกที่ปักอยู่บนมวยผมออกมาอย่างเด็ดเดี่ยว ปลายปิ่นเย็นเฉียบกรีดลงบนต้นขา ความเจ็บปวดแล่นวาบราวสายฟ้า สติที่พร่าเลือนจึงหวนคืน ดวงตางามที่เคยสั่นไหวกลับแน่วแน่ขึ้นในบัดดลนางกวาดสายตามองไปรอบห้องเงียบงัน พลันสายตาหยุดนิ่งที่แจกันลายครามที่ตั้งอยู่มุมห้อง เหอหว่านซิ
ชาตินี้ขอส่งเสริมพวกท่าน ตอนที่8
ตอนที่ 8งานเลี้ยงวังหลวงภายในตำหนักของวังหลัง จัดงานเลี้ยงวันคล้ายวันประสูติของไทเฮาอย่างยิ่งใหญ่เหล่าบรรดาขุนนางและเชื้อพระวงศ์ต่างมาร่วมงานกันอย่างคึกครื้น เสียงดนตรีแผ่วเบาประสานกับเสียงพูดคุยของผู้คนในงานเหอหว่านซินและเหอเยี่ยนเฟิงเองก็นั่งประจำตำแหน่งที่ถูกจัดเตรียมไว้เหอหว่านซินในอาภรณ์ส
ชาตินี้ขอส่งเสริมพวกท่าน ตอนที่7
จวนเหอเรือนหนิงฝู่ในยามสายเงียบสงบเป็นพิเศษ ภายในห้องโถงกว้าง สายลมอ่อนพัดผ่านม่านผ้าบางเบาจนพลิ้วไหวช้า ๆ แสงแดดอุ่นส่องลอดเข้ามา ทำให้บรรยากาศภายในห้องโถงดูอบอุ่นและสงบยิ่งนักฮูหยินผู้เฒ่าเหอนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ด้านหน้ามีโต๊ะไม้ที่วางถ้วยชาและกาน้ำชาอุ่น ๆ ไว้ นางทอดสายตามองสระน้ำใสด้านนอก ปลาห
Anda juga akan menyukai
เพียงนางที่ข้าจะรัก
ชวี่เหว่ย24.2K Dibacaสามีพรานป่ากับภรรยาสามตำลึง
ดอกท้อในสายลม29.1K Dibacaมนตรารักท่านอ๋องขี้หึง (หึงโหด คลั่งรัก)
ชาไทยเย็น24.3K Dibacaลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ
กุหลาบดิน40.6K Dibacaบ่วงรักอุษณีย์
ซินโฟร์เน่110 Dibacaทะลุเวลา มาเป็นภรรยาแสนชัง
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ521 Dibacaย้อนอดีตมาครั้งนี้ข้าจะเป็นเถ้าแก่เนี้ยผู้ร่ำรวย
sanvittayam39 Dibacaลืมตาอีกที ข้าก็มีระบบเทพบุปผา
อาเสวี่ยอาหยาง323 Dibaca
