All Chapters of The Conquences of a Night with a Billionaire : Chapter 11 - Chapter 20

POV: Madison Georgette Fortunato Hindi ako nakatulog buong gabi.Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang nangyari kanina. Nakahiga lang ako sa kama habang nakatitig sa kisame ng maliit kong kwarto. Tahimik ang paligid pero parang napakaingay ng isip ko. Bawat salita niya, bawat tingin niya, at bawat ngiti niya ay paulit-ulit na umiikot sa utak ko. Pilit kong pinipikit ang mga mata ko ngunit ayaw akong dalawin ng antok. May kaba sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag. Hindi ko alam kung tama bang hayaan siyang makalapit muli sa buhay ko o kung mas mabuting manatili na lang sa nakaraan ang lahat. Ngunit isang bagay ang sigurado—hindi na magiging pareho ang lahat pagkatapos ng gabing ito.Paulit-ulit kong tinititigan ang litrato sa cellphone ko. Para bang sa bawat segundo na nakatitig ako rito ay may bagong emosyon na sumisiksik sa dibdib ko. Nakangiti siya sa larawan—masaya, payapa, at walang bakas ng sakit na minsang iniwan niya sa akin. Hindi ko maintindihan kung bakit hanggang ngayo

POV: Madison Georgette FortunatoHindi ko alam kung bakit ganoon kabilis ang tibok ng puso ko habang nakatitig sa maliit na orasan na nakasabit sa dingding ng apartment ko. Para bang bawat segundo na lumilipas ay mas lalong nagpapabigat sa pakiramdam ko. Mahigpit kong pinisil ang laylayan ng damit ko habang paulit-ulit na tumitingin sa pintuan. Tahimik ang buong silid ngunit maingay ang isip ko sa dami ng tanong at pag-aalala. Hindi ko maipaliwanag kung kaba ba ito, takot, o pananabik. Ang alam ko lang, may nararamdaman akong kakaiba ngayong gabi—parang may mangyayaring babago sa tahimik kong buhay nang tuluyan.Paulit-ulit akong napapatingin doon. Hindi ko maintindihan kung bakit tila ayaw kumalma ng puso ko sa tuwing nahuhuli ng mga mata ko ang parehong direksyon. Parang may kung anong humihila sa atensyon ko, isang bagay na pilit kong binabalewala ngunit kusang bumabalik sa isip ko. Humigpit ang hawak ko sa baso habang pinipilit na magmukhang kalmado. Nakangiti ang mga tao sa palig

POV: Madison Georgette Fortunato Hindi lahat ng masayang relasyon ay nananatiling masaya. Minsan, kahit gaano ninyo kamahal ang isa't isa, darating pa rin ang pagkakataong susubukin kayo ng mga bagay na hindi ninyo kontrolado. At iyon ang natutunan ko sa unang pagkakataon na nag-away kami ni Lucian. Tahimik akong nakaupo sa isang sulok ng coffee shop habang hinihintay ang pagtatapos ng shift ko. Alas-sais na ng gabi at halos wala nang customer sa loob. Pagod ang katawan ko. Tatlong oras na lecture sa school, apat na oras na photoshoot, at walong oras na trabaho. Pakiramdam ko anumang oras ay makakatulog na ako nang nakaupo. Napatingin ako sa cellphone ko. Wala pa ring bagong mensahe. Napabuntong-hininga ako. Kaninang umaga pa ako nag-message kay Lucian. Good morning. Have a nice day. Don't forget to eat. Pero hanggang ngayon, wala pa rin siyang reply. Alam kong busy siya. Isa siyang bilyonaryo. Marami siyang meeting. Marami siyang negosyo. Maram

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang magbago si Lucian. Dati, madali ko siyang basahin—sa bawat tingin, sa bawat kilos, at sa bawat salitang lumalabas sa labi niya. Ngunit ngayon, parang isa na siyang estrangherong nakatayo sa harapan ko. Mas malamig ang mga titig niya, mas mabigat ang katahimikan sa pagitan naming dalawa. Para bang may kung anong tinatago siya sa likod ng matitigas niyang mga mata. Napapansin ko ang maliliit na bagay—ang bigla niyang paglayo, ang pag-iwas sa mga tanong ko, at ang mga gabing hindi na siya umuuwi sa tamang oras. Noon, ako ang una niyang hinahanap. Ngayon, tila ako na ang huli niyang naiisip. Masakit isipin na unti-unti ko siyang nawawala, kahit nasa tabi ko pa siya. Ang dating init ng yakap niya ay napalitan ng lamig na hindi ko maipaliwanag. At sa bawat araw na lumilipas, mas lalo akong nilalamon ng takot. Takot na baka ang pagbabagong ito ang maging dahilan ng tuluyan naming pagkasira. Takot na baka sa likod ng katahimikan niya ay may katotoha

POV: Madison Georgette Fortunato Napaisip ako kung kailan eksaktong nagsimula, Kung kailan ako tumigil sa pagiging maingat,Kung kailan ko hinayaang masanay ang puso ko sa presensya ni Lucian Charles Stryker. Siguro noong una niya akong sunduin pagkatapos ng klase kahit hindi ko naman hinihingi. O baka noong kabisado na niya ang paborito kong kape. O noong unang beses niyang hinawakan ang kamay ko nang walang dahilan. Hindi ko alam. Ang alam ko lang, habang tumatagal, mas lalo akong nahuhulog. At natatakot ako. Nakatayo ako sa harap ng coffee shop habang naghihintay ng masasakyang jeep nang may tumigil na itim na sasakyan sa harap ko. Hindi ko na kailangang hulaan kung sino iyon. Bumukas ang bintana. At gaya ng inaasahan ko, nakita ko ang pamilyar na mukha ni Lucian. Nakasuot siya ng simpleng itim na polo at nakarelaks ang ekspresyon sa mukha. Ngunit kahit gaano pa kasimple ang suot niya, hindi maitatangging may kakaiba siyang dating. "Get in." Napailing ak