Lahat ng Kabanata ng Mr. Pogi is my Boss Daddy!: Kabanata 141 - Kabanata 150

Aella's POV Tahimik ang buong paligid nang magsimulang maglakad si Zion patungo sa malaking bintana ng silid. Nakatingin siya sa mga ilaw ng lungsod sa labas habang ang kaniyang mga kamay ay nakapamulsá sa kaniyang lukot na corporate pants. Ramdam ko ang lalim ng kaniyang iniisip bago siya dahan-dahang lumingon sa akin na may pait na ngiti sa kaniyang mga labi. "Do you remember the exact day kung kailan tayo unang nagkita ulit pagkatapos ng limang taon, Aella?" mahubang tanong niya habang dahan-dahang bumabalik sa upuan sa tabi ko. "Paano ko naman makakalimutan 'yon, Zion?" sagot ko habang pinapantayan ang kaniyang tingin. "I was so desperate to secure that architectural project sa Laguna branch niyo dahil kailangan ko ng pambayad sa school fees ni Luna." Zion recounts their first meeting after the accident. Tumango siya, at sa pagkakataong ito, may kaunting kislap na ang kaniyang mga mata. "Nung pumasok ka sa board room ng Monteverde Group sa BGC, halos hindi ako makahinga. I was

Aella's POV Matapos ang mahabang pag-iyak ko sa kaniyang dibdib, dahan-dahang lumuwag ang yakap ni Zion. Nanatili kaming nakaupo sa maliit na sofa habang nakatingin sa natutulog na si Luna. Inayos niya ang kaniyang lukot na corporate shirt at humarap sa akin nang may seryosong ekspresyon. "You know, Aella, the moment my memory cracked open, hindi ako tumigil," panimula niya, ang kaniyang taglish na pananalita ay may halong matinding pagod at emosyon. "Zion reveals that he spent years searching for you and our baby. Akala mo siguro naging madali lang sa akin ang lahat dahil ako ang CEO ng Monteverde Group, pero ang totoo, I went through hell just to trace your digital tracks." "Paanong hindi naging madali?" tanong ko habang pinupunasan ang gilid ng mga mata ko. "With your family's connections and wealth sa BGC, madali lang naman magpa-background check sa isang tao, 'di ba?" "Hindi ganoon kadali kapag ang mismong parents mo at ang legal team ng

Aella's POV Sumikat ang araw sa labas ng bintana ng executive suite, nagdadala ng bagong liwanag pagkatapos ng isang napakahabang gabi. Nakaupo kami ni Zion sa magkabilang gilid ng kama ni Luna habang hinihintay ang kaniyang paggising. Nakaalis na si Elsa para kumuha ng mainit na breakfast sa ibaba, kaya kaming tatlo lang ang nandoon sa loob ng silid. Gumalaw ang maliliit na daliri ni Luna, sinusundan ng mahabang hikab bago tuluyang idilat ang kaniyang mga mata. Luna wakes up. Tumingin siya sa aming dalawa, medyo gulat pa dahil nakita niyang magkahawak-kamay kami ni Zion sa ibabaw ng kaniyang kumot. "Good morning, Mommy. Good morning, Boss Daddy," mahubang bati niya, habang ang kaniyang boses ay medyo paos pa pero wala na ang tindi ng lagnat kagabi. "Are you still crying po ba? Your eyes look red like Elsa's tomatoes." Natawa nang bahagya si Zion kahit na may natitira pang emosyon sa kaniyang mukha. Nilapitan niya si Luna at maingat na hinaplo

Aella's POV Naging maayos ang takbo ng sumunod na dalawang araw sa loob ng ospital. Ang sabi ng pediatrician, stable na ang platelet count ni Luna at cleared na siya sa kaniyang blood validation tests. Pwede na kaming lumabas bukas na bukas din dahil mabilis rumesponde ang kaniyang katawan sa structural medications na ipinadala ng BGC headquarters. The crisis is over. Luna is recovering. Kasalukuyan siyang abala sa panonood ng kaniyang paboritong cartoons sa malaking smart TV ng executive suite habang kinakain ang kaniyang sliced fruits na inihanda ni Elsa. Dahil medyo tahimik na ang paligid at umalis muna si Zion kasama si Raegan para asikasuhin ang huling billing management files sa ground floor, for the first time since the reveal, Aella has space to think. Umupo ako sa balkonahe ng kwarto, nakatingin sa malawak na view ng lungsod habang humihigop ng mainit na kape. Sa katahimikang 'on, she begins seeing the truth differ

Aella's POVThe morning after the hospital conversation feels different. Ang sikat ng araw na pumapasok sa malaking bintana ng private room ay hindi na kasing bigat ng mga nakaraang araw. Paggising ko, narinig ko ang mahinang tunog ng cartoons sa TV at ang mahinang tawanan nina Elsa at Luna sa may dulo ng kama.For the first time in weeks, Aella wakes up without anger. Nakahiga pa rin ako sa executive couch pero wala na ang pamilyar na sikip sa dibdib ko tuwing naaalala ko ang compound. Umupo ako at iniunat ang aking mga balikat habang pinapanood ang anak ko na masigla nang naglalaro ng kaniyang mga blocks.There is still uncertainty sa kung ano ang eksaktong mangyayari sa amin kapag bumalik na kami sa Laguna. Still pain kapag sumasagi sa isip ko ang limang taon na nawala sa amin dahil sa kasakiman nina Jacob at ng mga magulang ni Zion. But there is also relief. Ang malaman na hindi ako sadyang tinalikuran ng lalaking minahal ko ay sapat na para dahan-dahang hilumin ang mga natitirang