Todos los capítulos de Mr. Pogi is my Boss Daddy!: Capítulo 131 - Capítulo 140

Aella's POV Isang linggo na ang lumipas simula nung lisanin namin ang compound, at habang tumatagal, mas lalong nagiging mabigat ang atmospera sa loob ng maliit naming apartment. Kung noong mga unang araw ay nagagawa ko pang magpanggap na okay lang ang lahat sa pamamagitan ng pagharap sa aking laptop, ngayon ay tuluyan na akong binalot ng matinding pag-aalala. Hindi dahil sa trabaho o kay Jacob, kundi dahil kay Luna. Luna slowly becomes withdrawn. Ang aking masayahing anak na dating punong-puno ng enerhiya ay parang isang kandilang unt-unting nauupos ang liwanag. She no longer talks excitedly. Dati, gigising pa lang siya sa umaga ay maririnig mo na ang kaniyang malakas na boses habang kinukuwento kay Elsa ang kaniyang mga napanaginipang cartoons. Ngayon, gigising siya nang tahimik, lalakad patungo sa hapag-kainan nang walang kibo, at dahan-dahang ngunguyain ang kaniyang pagkain habang nakatitig sa sahig. "Luna, baby, look o," pagtawag ko sa ka

Aella's POV Nagsimula ang lahat nung madaling-araw ng Huwebes. Nagising ako dahil sa kakaibang init na nanggagaling sa tabi ko. Pagkadampi ng palad ko sa noo ni Luna, medyo mainit siya kaya agad kong kinuha ang digital thermometer sa bag. Thirty-eight point two. Luna suddenly develops a high fever. At first Aella thinks it is ordinary. Inisip ko na baka normal na lagnat lang ito dahil na rin sa tindi ng stress niya nitong mga nakaraang araw at sa pabago-bagong panahon matapos ang bagyo. Pinunasan ko siya ng maligamgam na tubig, pinainom ng paracetamol syrup, at pinatulog muli habang binabantayan ko ang kaniyang paghinga. "Ma'am Aella, kumain muna kayo," tawag sa akin ni Elsa nung mag-umaga na, bitbit ang isang mangkok ng mainit na lugaw. "Ako muna ang titingin kay Luna para makapag-breakfast ka naman kahit konti." "Salamat, Elsa, pero wala talaga akong gana," sagot ko habang hindi inaalis ang tingin sa anak ko. "Check natin ulit ang temperatur

Aella's POV Inilipat si Luna sa isang malawak at tahimik na private room sa ikatlong palapag matapos ma-settle nina Marco ang lahat ng emergency deposits. Kahit medyo bumaba na ang kaniyang temperatura dahil sa mga isinamang gamot sa IV fluid, Luna remains under observation. Kailangan pa ring bantayan ang kaniyang platelet count at vital signs kada dalawang oras ayon sa pinapuntang pediatrician ni Zion. Throughout the night, binalot ng kakaibang bigat ang buong silid. Inasahan ko na pagkatapos maayos ang sitwasyon sa emergency room ay babalik na si Zion sa kaniyang corporate duties o kaya ay magpapahinga sa sofa na nasa gilid ng kwarto. Pero mali ako. Zion refuses to leave. Kahit ilang beses na siyang sinabihan ni Marco na may mga pending documents pang kailangang lagdaan para sa counter-affidavit laban kay Jacob, umiling lang siya at hindi man lang tiningnan ang kaniyang dalang tablet. Zion stays beside her bed. Nakaupo lang siya sa isang mal

Aella's POV Nang umalis ang mga doktor, para kaming estatwa ni Zion sa loob ng marangyang silid. Rinig na rinig ang mahinang pag-beha ng monitor habang nakatitig ako sa kaniya, naghihintay ng sagot na magpapakalma sa utak ko. Pero ang hitsura ni Zion ngayon ay hindi katulad ng isang confident CEO; para siyang isang nasukol na tao na wala nang mapagtaguan. "Zion, talk to me," sabi ko, ang boses ko ay nanginginig sa tindi ng kaba. "Ano 'yung ibig sabihin ng doktor? Bakit iba ang blood type ni Luna sa records ko? Anong tinatago niyo ni Marco sa akin?" Huminga nang malalim si Zion, dahan-dahang hinubad ang kaniyang salamin at hinilot ang kaniyang sintido. Lumapit siya sa tabi ko, at nung hawakan niya ang aking mga kamay, naramdaman ko kung gaano kalamig ang kaniyang mga daliri. "Aella, listen to me very carefully," panimula niya, ang kaniyang taglish na pananalita ay mabagal at punong-puno ng seryosong emosyon. "The truth finally explodes tonight

Aella's POV Matapos ang halos kalahating oras ng pag-iyak sa loob ng waiting lounge, dahan-dahan kong inikot ang susi at binuksan ang glass door. Nakatayo pa rin si Zion sa labas, hindi umalis kahit isang pulgada mula sa hamba ng pinto. Ang kaniyang mukha ay bakas ng matinding pag-aalala, pero nung makita niyang lumabas ako, bahagyang rumesponde ang kaniyang mga balikat. "Aella," mahubang tawag niya, akmang hahakbang siya papalapit pero itinaas ko ang aking kanang palad para patigilin siya. "Dito tayo mag-usap, Zion," seryosong sabi ko habang itinuturo ang dalawang upuan sa sulok ng hallway, malayo sa kwarto ni Luna para walang makarinig sa amin. "Aella finally confronts Zion tonight. No interruptions. No secrets. No avoidance. Gusto ko, sa pagkakataong ito, ibigay mo sa akin ang complete truth nang walang kahit anong bawas o dagdag." Naupo kami nang magkaharap. Tinitigan ko ang kaniyang mga mata, pilit kong hinahanap kung may natitira pa ba siyang itinatagong technical design o l