All Chapters of Mr. Pogi is my Boss Daddy!: Chapter 101 - Chapter 110

Aella's POV Matapos ang hapunan, dumeretso si Luna sa sala para asikasuhin ang kaniyang homework habang ako naman ay nagliligpit ng mga pinagkainan sa kusina. Si Zion ay hindi pa rin umuuwi. Nakaupo siya sa tabi ng anak ko sa carpet, seryosong nakatingin sa workbook nito. Habang pinapanood ko sila, hindi ko mapigilang mapansin kung gaano na kalalim ang pagiging emotionally attached ni Zion kay Luna. "Luna, did you finish your science activity for tomorrow?" biglang tanong ni Zion habang tinutulungan ang bata na magbukas ng pencil case. "Yung tungkol sa plants na binanggit ng teacher mo last week?" Napatigil ako sa pagpupunas ng lamesa. He remembers her school activities. Kahit ako na ina ay muntik nang makalimutan 'yon dahil sa dami ng inaasikasong corporate layout papers, pero si Zion, na isang busy na CEO, ay tanda ang bawat detalye ng schedule ng anak ko. "Opo, Boss Daddy! We made the drawing na po kahapon," sagot ni Luna habang ipinapakita ang kaniyang kulay berdeng notebook.

Aella's POV Maagang-maaga pa lang nung sumunod na araw, andito na kami sa conference room ng main corporate office ni Zion sa BGC. Kasama namin ang tatlo sa pinakamagagaling na family lawyers ng Monteverde Group na ipinatawag niya para i-review ang legal threats ni Jacob. Naka-spread out sa malaking glass table ang mga custody documents, pero halos hindi ko sila magawang tingnan lahat. "Based on the documents your ex left, Ms. Aella, his grounds for visitation rights are very weak," paliwanag nung isang matandang abogado habang inaayos ang kaniyang salamin. "He abandoned his financial responsibilities for years. We can easily counter this." "I want you to make sure he cannot even get near Luna's school," seryosong utos ni Zion habang nakasandal sa kaniyang swivel chair, nakakrus ang mga braso sa dibdib. "File a restraining order kung kailangan. Prepare all the corporate resources for this case." Habang nag-uusap sila, hindi ko mapigilan ang matinding discomfort na nararamdaman ko.

Aella's POV Para naman maalis ang bigat ng mga nakaraang araw, naisipan naming mag-weekend trip sa isang malaking zoo sa may Clark. Kahit may mga unresolved issues pa rin kami tungkol sa birth date ni Luna, pinili muna naming maging kalmado para sa anak ko. Sila ni Zion ang magkatabi sa backseat kanina habang nagkukulitan tungkol sa kung anong animals ang una nilang gustong makita. "Mommy, look o! Yung giraffe, kumakain ng leaves!" masayang sigaw ni Luna habang nakaturo sa mahabang leeg ng hayop. Nasa tapat kami ng malawak na enclosure ngayon habang naglalakad sa ilalim ng mga puno. Nararanasan ko ang mga bihirang domestic family moments na dati ay pinapangarap ko lang. Bitbit ni Zion ang isang malaking backpack na naglalaman ng extra clothes, wet wipes, at payong para kay Luna. Habang ako naman ay may hawak na maliit na electric fan para hindi masyadong mainitan ang anak ko. "You want to feed the giraffe, baby?" tanong ni Zion habang lumuluho

Aella's POV Pagkaakyat ko sa taas na kwarto ng unit, agad kong sinilip si Luna na halatang pagod pa rin mula sa biyahe namin sa zoo. Nang masiguro kong mahimbing na ang tulog niya, dumeretso ako sa maliit kong working desk at binuksan ang aking laptop. Hindi ko na magawang asikasuhin ang mga structural layout papers. Ang mga huling salita ni Clarisse tungkol sa ilang taong paghahanap ni Zion ay patuloy na nagpapaikot-ikot sa utak ko. I need to know the truth. Nagpasya akong simulan uli ang pagre-research tungkol sa aksidente ni Zion limang taon na ang nakararaan. Noong una ko itong tiningnan, mga basic news articles lang mula sa mga business loyalty sites ang lumabas, na nagsasabing nagkaroon siya ng car crash kaya siya nawala sa corporate world ng isang taon. Pero ngayon, I look deeper. Gumamit ako ng iba't ibang search engines, pumasok sa mga archive ng mga lokal na pahayagan sa Maynila, at sinaliksik ang mga online police blotters nung buwan ng malak

Aella's POV Maghahatinggabi na nung marinig kong bumukas ang gate ng compound. Sumunod ang pamilyar na tunog ng makina ng kotse ni Zion na ipinarada sa tapat ng Unit B. Akala ko ay dumeretso na siya sa kaniyang sariling bahay sa kabilang side ng subdivision, pero nagulat ako nang makitang dahan-dahan niyang pinihit ang pinto ng main house namin gamit ang kaniyang spare key. Nagkunwari akong natutulog, pero nung marinig kong pumasok siya sa silid ni Luna, dahan-dahan akong tumayo para sumunod. Nakahilig ako sa may madilim na bahagi ng hallway, nakatitig sa bahagyang nakabukas na pinto ng kwarto ng anak ko. Sa ilalim ng mahinang liwanag mula sa nightlight, nakita ko si Zion na seryosong nakaupo sa tabi ng natutulog na si Luna. He thinks nobody is watching. Inilapag niya ang kaniyang coat sa gilid ng upuan at maingat na inayos ang kumot na medyo natanggal sa paanan ng bata. Pagkatapos, nanatili lang siyang nakatitig sa mukha ni Luna hab