Chapter 1: Five Years Gone

Five years. Exactly five years na ang nakalipas mula noong araw na tumakbo ako palayo sa lahat ng bagay na akala ko ay para sa akin. Five years since I left the city where everything started, where I believed I found love, only to realize I was nothing but a secret kept in the dark. Five years since I ran away carrying a heavy secret inside my womb—two lives that became my whole world, my reason to breathe, and my reason to keep hiding.Nakatayo ako ngayon sa may pintuan ng maliit pero maaliwalas na bahay na matagal ko nang tinawag na tahanan. The morning sun is warm against my skin, parang yakap na nagpapaalala sa akin na kahit gaano kahirap ang nakaraan, nandito pa rin ako, nakatayo, at lumalaban. Sa harapan ko, naglalaro ang dalawang batang nagbigay kulay sa bawat araw ko. Evren and Soleil. My twins. My precious treasures.They are five years old now. Malalaki na sila, matalino, at napakamasiyahin. Watching them laugh and run around the small garden we have makes my heart swell wit

Chapter 2: Familiar Traits

“Evren, wag mong akyatin ang mesa, baka ka mahulog!” paalala ko habang inilalagay ang mga bagong lutong cookies sa plato.Evren quickly climbed down and looked at me with a guilty yet adorable expression. “Sorry, Mommy. I just wanted to get the cup.”Soleil giggled while sitting on the chair, swinging her legs back and forth. “Evren is clumsy! But I am a good girl, right Mommy?”Lumapit ako at hinaplos ang pisngi ni Soleil bago hinarap si Evren. “You are both good kids. But you have to be careful, okay? I don’t want anyone to get hurt.”Nang makaupo na silang dalawa at nagsimulang kumain, umupo ako sa tapat nila at pinagmasdan sila nang mabuti. Parang nakikita ko si Lucien sa bawat galaw ni Evren—ang paraan ng pagkuyom ng kanyang kamay, ang seryosong tingin kapag nag-iisip, at ang matatapang na kilos. Even Soleil, as bubbly and cheerful as she is, has that same sharp gaze when she focuses on something. It’s terrifying and beautiful at the same time. It reminds me that they are truly h

Chapter 3: The Monster Inside Me

Five years. It has been exactly five years since the day Seraphina Elise Verdan walked out of my life, or rather, since I let her disappear. At kahit gaano katagal na ang nakalipas, parang kahapon pa rin ang lahat sa alaala ko. Every single detail of that time is etched in my mind—her tears, the pain in her eyes, and the way she looked at me like I was the worst person alive. And maybe, I really am. Maybe I am truly the ruthless, heartless mayor that everyone fears and talks about. But if only they knew the truth. If only they knew why I did what I did.Nakatayo ako dito sa gitna ng malawak at malamig na opisina ko, nakatingin sa labas ng bintana kung saan tanaw ko ang buong siyudad na nasa ilalim ng aking kapangyarihan. Lucien Vale Montero. Mayor. Powerful. Feared. Mayaman. I have everything a man could ever want, yet I have nothing. Everything I touch turns to ash, and everything I love gets taken away or destroyed by my own hands.Napakuyom ang kamao ko nang maalala ko ang dahila

Chapter 4: Bakas ni Seraphina Elise Verdan

"Nasaan kana Seraphina?" Ito ang paulit ulit kung tanung sa sarili ko, sa bawat gabing gusto ko matulog pero hindi ko magawa dahil hindi ko maalis sa isipan kona mag alala kung kamusta na ang babaeng minsan kung pinag tabuyan para lang maprotekhan mula sa kamay ng mga mapanggamit kung kalaban, at sa mga panganib na maaaring idulot ng pamilya ko sa kanya."Nagsisisi na ako sa lahat, bumalik kana please" at ito ang paulit ulit kung sinasabi tuwing umaga, umaasa na sana may pag-asa pang makita siya ulit kahit alam kung malabo nang mangyari yon, at kung sakali man na bumalik siya alam kung hindi na niya ako titignan tulad ng mga tingin na ipinupukaw niya saakin dati, ang mapag mahal na tingin, at ang mga matang kaylan man hindi mo makikitang kaya akong saktan, dahil para sa kanya ako ang lahat, at ang pagmamahal niya ay higit pa sa iniisip at nakikita ko ngunit sa puntong ito?, sa lahat ng sakit na nagawa ko alam kung kahit katiting na tiwala at pag mamahal at wala na siyang tinira.Nguni

Chapter 5: Ang takot sa puso ni Seraphina

"Best ang ganda nito diba?" Agad akong lumapit kay Sopfia para makita ang pinapakita niya saakin. Si Sopfia naging kaibigan ko siya simula noong pumunta ako dito sa Mindanao, noong tumakas ako sa masakit na mundo, sa magulang buhay kasama si Lucien, at ng ewan ko ang nakaraan para mag bagong buhay, nagkakilala kami dito sa Mindanao dahil magkalapit ang bahay namin, napaka daldal niya at madali lang maka close."Pinost ko si Soleil, ang cute nya talaga dito" kinuha ko agad ang selpon niya ng marinig iyon at dali daling denelet ang post, sa dahilang hindi ko alam ay nakararamdam ako ng takot, sa kaloob looban ng puso ko parang may mali.Limang taon na akong umiiwas sa mundo, limang taong lumayo sa lahat, limang taon konang itinatago ang mga anak ko, hindi naman pweding dahil lang sa isang post ay masira ang lahat."Bakit mo naman denelet best?, sayang ang ganda ganda pa naman non" nanghihinayang niyang saad at napapanguso pa, subalit ako natahimik halos hindi kona magawang mag salita n

Chapter 6: Unang pagkikita ng mag-ama.

"Mayor Lucien, handa napo ang lahat" report ng assistant ko, pinag handa ko sila dahil pupunta kami sa Mindanao para sa isang transaction kasama ang mga kapatid na Muslim."Lumakad na tayo" maikli pero mataas na boses kung sambit, gaya ng sabi ko hindi nila makikita ang mabuting Lucien hangga't hindi bumabalik sa buhay ko si Serephina, at ngayun mananatili ang masama at nakakatakot kung pagka tao."Madumi po ang lugar nayon sir, magulo sigurado poba na kayo mismo ang pupunta?" Nag aalangan na tanung ng assistant ko, dahilan para titigan ko siya ng masama, napapayuko siya sa takot dahil sa nakakamatay na titig ko."Sana may makita akong bakas mo Serephina" wika ko habang papunta nasa Mindanao. Nawala man agad ang post, pero ang location ay nasa Mindanao kaya kahit alam kung impossible umaasa parin ako na makikita ang bakas ng babaeng minsan kung nasaktan, pero ngayun hinahanap hanap kona.Nangangako ako na kung babalik saakin si Serephina hinding hindi kona hahayaan na malayo pa siya