Share

ตอนที่ 6 พบกันอีกครั้ง

last update publish date: 2026-05-31 16:40:59

สถานการณ์แตกต่างจากชาติก่อนโดยสิ้นเชิง ทำให้อวิ๋นเหยาเหยารู้สึกตึงเครียดเป็นอย่างมาก

คืนนี้ดวงจันทร์ลอยเด่นแสงจันทร์สว่างนวลอาบไล้ปะปนกับแสงไฟบนดาดฟ้าเรือทำให้ทุกอย่างดูเด่นชัด

สถานการณ์เริ่มกลับคืนสู่ความสงบ ในที่สุดคนกลุ่มนี้ก็ได้พบกับเฉินอู๋หมิงผู้มีกระบี่โม่เฟยแขวนอยู่ที่เอว

เด็กหนุ่มวัยสิบหกปีผู้นี้ช่างองอาจผึ่งผาย กลิ่นอายของการนองเลือดจากการปะทะกับกลุ่มโจรยังคงหลงเหลืออยู่บนตัว

 เขาค่อยๆ ก้าวเท้าลงบนแผ่นไม้ของดาดฟ้าเรือ เดินตรงเข้ามาอย่างช้าๆ

อวิ๋นเหยาเหยายืนอยู่ข้างกายท่านน้า นางจ้องมอง "คนแปลกหน้าที่เคยสนิทที่สุด" ภายใต้แสงจันทร์ผู้นี้พลางกำแขนเสื้อไว้แน่น

นางรู้ดีว่าการเกิดใหม่ครั้งนี้ย่อมต้องได้พบกับเขา เพราะจวนเซวียนผิงโหวของท่านน้าก็คือบ้านของบุรุษผู้นี้เช่นกัน ทว่านางไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาพบกันเร็วขนาดนี้ และยังเป็นสถานการณ์ที่เหนือความคาดหมายเช่นนี้ด้วย

ใต้เท้าเฉินสี่รีบก้าวเข้าไปสนทนากับหลานชายด้วยน้ำเสียงต่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "ไม่เจอกันไม่กี่ปี อาหมิงเจ้าดูโดดเด่นขึ้นมากจริงๆ"

ในจวนเซวียนผิงโหว ใต้เท้าเฉินสี่นับว่าเป็นคนที่มีความสัมพันธ์ดีกับหลานชายคนนี้ที่สุด ดีเสียยิ่งกว่าบิดาแท้ๆ ของเขาที่เป็นพี่รองเสียอีก ยามเฉินอู๋หมิงยังเยาว์วัย เวลาครึ่งหนึ่งของเขามักจะถูกเลี้ยงดูโดยเฉินสี่ อาหลานคู่นี้จึงสนิทสนมกันมาก

เฉินอู๋หมิงทำความเคารพญาติผู้ใหญ่ที่ไม่ได้พบกันนาน "ท่านอาสี่ ท่านอาสะใภ้สี่ สบายดีนะขอรับ"

"พี่ใหญ่!" ก่อนที่เฉินอี้จะออกจากเมืองหลวง เขาทำตัวเป็นหางตัวน้อยคอยเดินตามพี่ชายคนนี้เป็นประจำ เมื่อได้พบกันอีกครั้งจึงดีใจมาก รีบเข้าไปกอดพี่ชายเต็มรัก

หลินสื่อและเฉินเหล่ยยืนยิ้มมองอยู่ข้างๆ เห็นได้ชัดว่าชินกับภาพเหล่านี้แล้ว

เมื่อทุกคนพากันเดินเข้าไปในห้องพักบนเรือ ใต้เท้าเฉินสี่ตบบ่าหลานชายพลางมองไปที่อวิ๋นเหยาเหยา "อาหมิง มาพบเหยาเหยา น้องหญิงของเจ้าเสียสิ นางเป็นหลานสาวของอาสะใภ้สี่เจ้า เพิ่งรับตัวมาจากเจียงโจวเพื่อกลับเมืองหลวงด้วยกัน

 ต่อไปก็จะเป็นคนครอบครัวเดียวกันแล้ว พวกเจ้าจะได้สนิทสนมกันไว้ เหยาเหยาเคยลำบากมามาก ต่อไปเมื่ออยู่ในจวน เจ้าก็ช่วยดูแลนางให้มากหน่อยนะ"

คำพูดของเขาแฝงไปด้วยความสนิทสนมและตั้งใจจะผูกสัมพันธ์อย่างชัดเจน เขาหวังให้เฉินอู๋หมิงเป็นที่พึ่งพิงให้หลานสาว เพราะสถานการณ์ในจวนเซวียนผิงโหวค่อนข้างซับซ้อน 

หากมีคนเอ็นดูหลานสาวเพิ่มอีกคน เขากับภรรยาก็จะเบาใจลง และแน่นอนว่านี่แสดงถึงความไว้วางใจในนิสัยใจคอของหลานชายคนนี้อย่างยิ่ง มิเช่นนั้นเขาคงไม่ยอมเอ่ยปากฝากฝังเช่นนี้แน่

เฉินอู๋หมิงที่เดิมทีไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างนัก จนกระทั่งท่านอาเอ่ยปาก เขาจึงเบนสายตาไปมองร่างเล็กๆ ที่เกือบจะซ่อนตัวอยู่หลังเงาของท่านอาสะใภ้

นางช่างตัวเล็กนัก ยามยืนต่อหน้าเขา ความสูงของนางอยู่เพียงแค่ระดับอกของเขาเท่านั้น ภายใต้แสงจันทร์ ใบหน้าของเด็กสาวดูอ่อนเยาว์และไร้เดียงสา มีความบอบบางน่าทะนุถนอมอย่างยิ่ง

ทว่าสิ่งที่ขัดกับรูปลักษณ์ภายนอก คือแววตาที่ดูสุขุมและมั่นคงเกินวัยของนาง

"คุณชายใหญ่" เมื่อสบตาเขา นางก็ทำความเคารพพร้อมกับขานเรียกเขาด้วยน้ำเสียงใสกระจ่าง

นางไม่ได้เรียก "พี่ชาย" อย่างสนิทสนม แต่กลับเรียก "คุณชายใหญ่" ตามอย่างหลินสื่อ ทำเอาเฉินอู๋หมิงถึงกับชะงักไปเล็กน้อย

หากเขามองไม่ผิด แววตาของเด็กสาวคนนี้เต็มไปด้วยความห่างเหินและการต่อต้าน ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีความไม่ชอบใจแฝงอยู่จางๆ อีกด้วย?

เฉินอู๋หมิงผู้มีสายตาแหลมคมในการมองคนเก็บความสงสัยไว้ในใจ แล้วตอบกลับไปคำหนึ่งว่า "น้องหญิงเหยาเหยา"

เขายินดีให้เกียรติท่านอาสี่ แต่หากอีกฝ่ายไม่เต็มใจสนิทสนม เขาก็จะไม่ฝืนใจ เพราะเขามีภารกิจสำคัญมากมายที่ต้องจัดการ คงไม่มีเวลามาใส่ใจความชอบหรือไม่ชอบของลูกพี่ลูกน้องสายห่างๆ คนหนึ่ง

เฉินอู๋หมิงอยู่ที่นี่เพียงครู่เดียวก็ต้องรีบจากไป เพราะเขามาปฏิบัติราชการ เพียงแค่ปลีกตัวมาพบญาติชั่วคราวเท่านั้น หลังจากนี้ยังมีงานสำคัญที่ต้องทำต่อ

ค่ำคืนที่ควรจะน่าตื่นเต้นหวาดเสียว กลับจบลงอย่างเรียบง่ายเมื่อเวลาผ่านไป ความมืดมิดปกคลุมไปทั่ว ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อน

ก่อนนอน เพราะในใจยังว้าวุ่น อวิ๋นเหยาเหยาจึงคัดคัมภีร์เพิ่มไปอีกหลายหน้า จนกระทั่งใจสงบลงจริงๆ นางจึงค่อยล้มตัวลงนอนบนเตียง

คืนนั้น นางฝัน... หรือจะบอกว่ามันไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นความทรงจำในอดีต

ในปีนั้น นางถูกท่านน้าพาเข้าเมืองหลวงเพื่อเข้าจวนเซวียนผิงโหว เดิมทีทุกคนในบ้านควรจะอยู่รอรับพวกนางตามมารยาท ทว่าฮูหยินผู้เฒ่ากลับพาเหล่าสตรีในบ้านออกไปถือศีลที่วัดหมิงสุ่ยเสียอย่างนั้น

ตอนนั้นแม้นางจะไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง แต่ก็พอจะรู้ว่าการกระทำเช่นนี้เป็นการเสียมารยาทและไม่ให้เกียรติอย่างยิ่ง เมื่ออยู่ในจวนนานเข้า นางจึงค่อยๆ เข้าใจว่าครอบครัวนี้เป็นอย่างไร

ตระกูลเฉินแห่งจวนเซวียนผิงโหวมีความพิเศษที่ไม่เหมือนใครในเมืองหลวง แม้จะมีจวนเพียงหลังเดียว แต่กลับมีตำแหน่ง "โหว" ถึงสองตำแหน่ง นอกจากตำแหน่ง "เซวียนผิงโหว" ที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษแล้ว ยังมีตำแหน่ง "หมิงอิงโหว" ที่ฮ่องเต้พระราชทานให้แก่คนบ้านใหญ่เมื่อหลายปีก่อน ซึ่งปัจจุบันเฉินอู๋หมิงเป็นผู้ครองตำแหน่งนี้

ยามที่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันขึ้นครองราชย์ใหม่ๆ ชนเผ่าซีหรงบุกประชิดชายแดน สถานการณ์คับขันยิ่งนัก เป็นเซวียนผิงโหวผู้เฒ่าที่พาบุตรชายคนโตออกรบสู้ตายไม่ถอยเป็นเวลากว่าสองปี จนในที่สุดก็สามารถเอาชนะองค์ชายน้อยของซีหรงได้ ทำให้ซีหรงบาดเจ็บสาหัสจนไม่กล้าทำศึกไปอีกหลายสิบปี เป็นการวางรากฐานความมั่นคงให้แก่แผ่นดิน

เซวียนผิงโหวผู้เฒ่ามีความดีความชอบมหาศาล ส่วนบุตรชายคนโตเฉินเจา ก็เป็นอัจฉริยะที่หาได้ยาก สร้างผลงานรบมากมายจนได้รับความไว้วางใจจากฮ่องเต้

 น่าเสียดายที่คนเก่งมักอายุสั้น ในศึกสุดท้ายกับซีหรง เฉินเจาถูกลอบวางแผนโจมตีจนต้องจบชีวิตลงด้วยธนูนับพันดอกที่ปักทั่วร่าง แม้แต่เซวียนผิงโหวผู้เฒ่าเองก็บาดเจ็บสาหัสและสิ้นใจไประหว่างทางกลับเมืองหลวง

ข่าวร้ายนี้ทำให้ฮ่องเต้ทรงเสียพระทัยและกริ้วยิ่งนัก ทรงพระราชทานรางวัลมากมายและอวยยศให้เฉินเจาเป็น "หมิงอิงโหว" เพื่อปลอบประโลมดวงวิญญาณวีรบุรุษ

หากเรื่องจบลงเพียงเท่านี้ ตระกูลเฉินก็จะเป็นเพียงตระกูลขุนนางทหารที่ได้รับความโปรดปรานธรรมดา แต่ทว่ายามนั้นฮูหยินผู้เฒ่าเซวียนผิงโหวกลับเข้าวังไปขอพระราชทานอนุญาตให้บุตรชายคนรอง ทำหน้าที่สืบทอดทายาทให้แก่บ้านใหญ่ด้วย (การมีภรรยาสองคนเพื่อสืบทอดสองตระกูลพร้อมกัน)

การกระทำของฮูหยินผู้เฒ่าทำให้คนทั้งเมืองหลวงพากันวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก

สุดท้ายฮ่องเต้ทรงอนุญาต โดยให้บุตรชายคนรองของตระกูลเฉินแต่งงานกับภรรยาอีกคนคือลู่ซื่อเพื่อสืบทอดทายาทให้แก่บ้านใหญ่ และนางก็ได้ให้กำเนิดเฉินอู๋หมิง ผู้รับช่วงต่อตำแหน่งหมิงอิงโหว ดังนั้น ตระกูลเดียวมีสองโหวจึงกลายเป็นเรื่องที่ผู้คนในเมืองหลวงนำไปสนทนากันเป็นเรื่องสนุกปาก

แม้จะมีสองตำแหน่ง แต่ทุกคนในตระกูลเฉินกลับอาศัยอยู่ในจวนเซวียนผิงโหวหลังเดียวกัน และหลังจากที่โหวผู้เฒ่าและเฉินเจาจากไป จวนที่ขาดเสาหลักก็เริ่มเสื่อมความโปรดปรานลงเรื่อยๆ จนน่าใจหาย

เมื่อรู้ความจริงในอดีตนี้ อวิ๋นเหยาเหยาจึงเข้าใจเสียทีว่าเหตุใดเฉินอู๋หมิงถึงดูเข้ากับคนอื่นๆ ในจวนไม่ได้ และเหตุใดท่าทีที่มีต่อคนบ้านรองถึงได้ดูแปลกประหลาดนัก

ยิ่งไปกว่านั้น ภายในจวนเซวียนผิงโหวเต็มไปด้วยความขัดแย้งและเรื่องคาวฉาวโฉ่ ฮูหยินผู้เฒ่าเซวียนผิงโหวเป็นภรรยาเอกที่ไม่เคยได้รับความรัก 

หากไม่ได้ให้กำเนิดบุตรชายที่ดี นางคงไม่มีที่ยืนในจวน เพราะโหวผู้เฒ่าในอดีตโปรดปรานอนุและบุตรที่เกิดจากอนุมากกว่า จนบ้านเมืองไม่เคยสงบสุข

หลังจากสามีและบุตรชายคนโตตายจากไป ฮูหยินผู้เฒ่าก็ใช้อำนาจเด็ดขาดเข้าควบคุมจวน เพราะบุตรชายคนรองสืบทอดตำแหน่งเซวียนผิงโหว และหลานชาย (เฉินอู๋หมิง) ก็สืบทอดตำแหน่งหมิงอิงโหว นางจึงมีอำนาจล้นมือ ทำอะไรตามอำเภอใจและแข็งกร้าว จนคนในบ้านอยู่กันอย่างอกสั่นขวัญแขวน

บ้านใหญ่และบ้านรองมีความบาดหมางกัน บ้านสามที่เกิดจากอนุที่โหวผู้เฒ่าเคยรักที่สุดก็ต้องอยู่แบบหลบๆ ซ่อนๆ เพราะถูกฮูหยินผู้เฒ่าจงเกลียดจงชัง

 ส่วนบ้านสี่ (ของท่านน้าเขย) กลายเป็นคนนอกสายตาที่ไม่มีใครสนใจ ในขณะที่อนุคนอื่นๆ ของโหวผู้เฒ่าถ้าไม่ป่วยตายก็ถูกส่งไปอยู่วัด ในสายตาของอวิ๋นเหยาเหยา ตระกูลเฉินที่ดูเหมือนขุนนางผู้สูงศักดิ์ แท้จริงแล้วไม่ต่างอะไรกับปลักโคลนที่เน่าเฟะ

การมีชีวิตอยู่ในบ้านหลังนี้ต้องระแวดระวังอยู่ตลอดเวลา เพราะนายหญิงของบ้านทั้งสองคน คนหนึ่งเป็นถึงผู้ดูแลตระกูล อีกคนคือนายหญิงบ้านรอง ล้วนแต่เป็นพวกชอบสร้างเรื่องวุ่นวายไม่รู้จักจบสิ้น

ไม่ว่าจะเป็นฮูหยินผู้เฒ่าที่ใจคอคับแคบและเหี้ยมโหด หรือฮูหยินบ้านรองอย่าง ติงซื่อที่จิตใจอำมหิต ล้วนแต่เป็นตัวปัญหาใหญ่ ไหนจะเหล่าน้องสามีที่รับมือยาก ที่เคยทำให้อวิ๋นเหยาเหยาทุกข์ทรมานมานับครั้งไม่ถ้วน

การแต่งงานกับเฉินอู๋หมิงไม่ได้ทำให้ชีวิตนางมีความสุขเลย กลับทำให้นางต้องแบกรับชื่อเสียงที่ย่ำแย่และมีศัตรูเพิ่มขึ้นมากมาย สำหรับอวิ๋นเหยาเหยาที่เคยฝันอยากแต่งงานกับคนธรรมดาเพื่อใช้ชีวิตอย่างสงบสุขแล้ว เรื่องเหล่านี้ช่างเหนื่อยล้าเหลือเกิน

ในความฝัน นางเห็นความทรงจำเก่าๆ มากมาย ทั้งการถูกฮูหยินผู้เฒ่ากลั่นแกล้ง การต้องต่อสู้ชิงไหวชิงพริบกับติงซื่อ และน้องสาวสามีที่นิสัยเสีย แม้สุดท้ายนางจะเป็นฝ่ายชนะ แต่ความขมขื่นตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีเพียงตัวนางเองที่รู้ดี

นางไม่อยากนึกถึงและไม่อยากจดจำมันอีกเลย ช่างไร้สาระสิ้นดี

ความทรงจำพลิกผ่านไปทีละหน้า จนอวิ๋นเหยาเหยาได้เห็นภาพการพบกันครั้งแรกระหว่างนางกับเฉินอู๋หมิงในชาตินั้น

วันนั้น ทุกคนในจวนไม่อยู่บ้าน นางกับพี่หญิงจึงออกไปเดินเล่นในสวน และได้พบกับเฉินอู๋หมิงที่กลับเข้าจวนมาพอดี

ในตอนนั้นนางที่ยังเยาว์วัยและประหม่านัก ตั้งใจจะเรียกเขาว่า "คุณชายใหญ่" อย่างสุภาพ แต่เพราะความตื่นเต้นกลับเรียกออกไปว่า "พี่ชาย" เสียอย่างนั้น 

พี่หญิงที่อยู่ข้างๆ ปลอบนางว่าไม่เป็นไร ทุกคนคือคนครอบครัวเดียวกัน อีกทั้งยังบอกว่าเฉินอู๋หมิงเป็นคนเย็นชาแต่ใจดี เป็นพี่ชายที่พึ่งพิงได้

แต่นางกลับไม่ได้ยินคำปลอบเหล่านั้นเลย เพราะในสายตาของอวิ๋นเหยาเหยา พี่ชายที่ดีของพี่หญิง กลับเป็นบุรุษที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยความเฉยชาและหยิ่งยโส

โดยเฉพาะยามที่เขาได้ยินคำว่า "พี่ชาย" ที่นางเรียกผิดไป แววตาและสีหน้าของเขาในตอนนั้นนางยังจำได้ติดตา

ในดวงตาของเฉินอู๋หมิงที่สะท้อนภาพนางในตอนนั้น คือเด็กสาวที่คิดจะใช้โอกาสนี้ปีนป่ายขึ้นที่สูง ประจบประแจงเจ้าของบ้าน เป็นญาติผู้ยากไร้ที่น่ารำคาญซึ่งมาขออาศัยบารมีตระกูล

อาจเป็นเพราะการพบกันครั้งแรกเป็นเช่นนี้ ภายหลังทั้งคู่จึงมักมีเรื่องบาดหมางใจกันอยู่เสมอ

แม้เขาจะเคยช่วยชีวิตนาง แต่ในใจเขาคงยังดูถูกนางเหมือนครั้งแรกที่พบกัน คิดว่านางเป็นผู้หญิงเจ้าแผนการที่จงใจตกน้ำเพื่อยั่วยวนเขาตามข่าวลือ และอวิ๋นเหยาเหยาก็ถูกเขาตอกย้ำให้จดจำสถานะที่ต่ำต้อยและต้องอาศัยผู้อื่นอยู่เสมอ

ถึงแม้พวกเขาจะแต่งงานกัน กลายเป็นคนที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดที่สุด แต่สำหรับอวิ๋นเหยาเหยาแล้ว นางยังคงมีปมในใจต่อเฉินอู๋หมิงเสมอ

เขาคือสามีของนาง เป็นบิดาของลูกๆ แต่นางไม่เคยกล้าที่จะคาดหวังหรือร้องขอสิ่งใดจากเขามากเกินไป เพราะนางไม่รู้เลยว่า วันดีคืนดีเฉินอู๋หมิงจะลุกขึ้นมาแทงใจดำนางอีกเมื่อไหร่ เพื่อเตือนให้รู้ซึ้งถึงฐานะของตนเองและให้สำเหนียกหน้าที่ของตนไว้

ว่ากันตามตรง บทเรียนเหล่านั้นมันช่างลึกซึ้งและเจ็บปวดเกินไป นางไม่กล้าและไม่อยากจะลิ้มลองมันอีกแล้ว

ค่ำคืนผ่านพ้นไป อวิ๋นเหยาเหยาที่ฝันยาวนานค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ท่ามกลางความสับสนว่าตนเองอยู่ที่ใดกันแน่

เมื่อมองดูลวดลายเถาวัลย์บนม่านเตียง ในหัวนางมีความคิดเดียวผุดขึ้นมา... เมื่อวานนี้ นางเรียกเฉินอู๋หมิงว่า "คุณชายใหญ่" ใช่ไหมนะ?

นางกะพริบตาที่ยังคงแสบร้อนเบาๆ ค่อยๆ ทบทวนเหตุการณ์เมื่อคืนทั้งหมด ทันใดนั้น ความสบายใจก็เข้าปกคลุมหัวใจ

โชคดีนัก... ครั้งนี้ที่นางเรียกไม่ผิดคน

.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 161 จบบริบูรณ์

    ในเมื่อเรียกชื่อใดก็เหมือนกัน แล้วเหตุใดจึงเรียกทังหยวนต่อไม่ได้เล่า? อวิ๋นเหยาเหยาค่อนแคะในใจ ทว่าก็มิได้ขัดขวางที่เฉินอู๋หมิงจะตั้งชื่อใหม่ อย่างไรเสียเขาก็เป็นบิดาแท้ๆ ควรจะตามใจเขาบ้าง เพียงหวังว่าชื่อใหม่ที่เขาตั้งให้ลูกในชาตินี้จะไม่ประหลาดจนเกินไปนักเมื่อเห็นนางไม่คัดค้าน เฉินอู๋หมิงจึงใช้ความคิดอย่างจริงจังอยู่นาน ในห้องหนังสือมีกระดาษที่เขียนเสียทิ้งไว้เป็นกองพะเนิน ยามที่อวิ๋นเหยาเหยาเริ่มจะหมดความอดทน ในที่สุดเฉินอู๋หมิงก็มอบชื่อใหม่มาให้ "ผิงผิง ที่มาจากคำว่าผิงอัน "มุมปากอวิ๋นเหยาเหยากระตุกเล็กน้อย นางรู้สึกพูดไม่ออกกับชื่อนี้ ทว่าความหมายนั้นดียิ่งนัก จึงพอจะอนุโลมให้ใช้ได้ดังนั้น ซื่อจื่อแห่งจวนหมิงอิงโหว 'เฉินอวิ๋นเฉิง' ที่ชาติก่อนชื่อเล่นว่าทังหยวน ในชาตินี้จึงมีชื่อเล่นว่า 'ผิงผิง' แทนนับว่าเป็นที่ยินดีของทุกฝ่ายซื่อจื่อแห่งจวนหมิงอิงโหวที่ยังมีชื่อจริงว่าเฉินอวิ๋นเฉิง ยามนี้ 'ผิงผิง' น้อยที่มีอายุเพียงห้าขวบกำลังแอบอยู่ในพุ่มไม้ในสวน พลางเท้าคางใช้ความคิดพิจารณาชีวิตอย่างจริงจังเมื่อวันก่อน เขาได้ค้นพบความลับที่ซุกซ่อนอยู่ในบ้านมานานหลายปี ความลับนี้มีเพียงเข

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 160 (ตอนพิเศษ) 7

    เพียงเพื่อสิ่งนี้ นางก็มิได้เกลียดชังเขามากมายถึงเพียงนั้น หากมิใช่ว่าเขาเป็นคนวางแผนให้นางฟื้นคืนชีพขึ้นมาพร้อมกับความแค้นเต็มอก"เราไม่รั้งอยู่ที่นี่แล้ว ข้าจะพาเจ้าไป" เฉินอู๋หมิงเอ่ยสิ่งใดไม่ออก หัวใจของเขาถูกความสงสารครอบงำจนหมดสิ้น ปรารถนาเพียงจะพานางไปจากสถานที่ที่เคยสร้างความเจ็บปวดแห่งนี้ให้เร็วที่สุดอวิ๋นเหยาเหยาปล่อยให้เฉินอู๋หมิงจูงมือเดินไป เมื่อเทียบกับลานเรือนที่ทรุดโทรมและอ้างว้าง ถนนภายนอกกลับเต็มไปด้วยแสงแดดอันอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิ ในอากาศยังมีกลิ่นอายของดอกท้อและปุยหลิวที่ลอยมาจากที่ใดสักแห่งทั้งสองเดินข้ามสะพานโค้งไปด้วยกัน ท่ามกลางเสียงร้องขายของที่ครึกครื้นริมทาง อวิ๋นเหยาเหยาพลันหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน"เป็นอะไรไปหรือ?" เฉินอู๋หมิงก้มลงมองนางด้วยความไม่เข้าใจภายใต้แสงแดดอันเจิดจ้า อวิ๋นเหยาเหยาหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อหลบแสงอาทิตย์ นางมองไปยังใบหน้าที่ยังคงหล่อเหลายิ่งนักซึ่งอยู่ย้อนแสงนั้น แล้วยิ้มออกมาบางๆ "ข้าคิดถึงเฉิงเอ๋อร์กับเสี่ยวซินเจ้าค่ะ"ยามถูกเอ่ยถึงบุตรชายและบุตรสาวอย่างกะทันหัน เฉินอู๋หมิงชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าก็รีบตอบกลับอย่างรวดเร็ว "ข้าเองก็คิดถึงพวกเ

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 159 (ตอนพิเศษ) 6

    สำหรับการเดินทางลงใต้สู่เจียงโจว อวิ๋นเหยาเหยาเตรียมตัวเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็วยามที่กลีบท้อในสวนร่วงโรยเต็มพื้นดิน พวกเขาก็ได้ล่องเรือตามกระแสน้ำมุ่งหน้าลงสู่ทิศใต้เป็นที่เรียบร้อยแล้วแม้การเดินทางครั้งนี้ เฉินอู๋หมิง จะมาเพื่อปฏิบัติงานราชการ ทว่าในยามปกติเขาก็มิได้ยุ่งวุ่นวายนัด เขามีเวลาว่างมากมายเพื่ออยู่เป็นเพื่อนอวิ๋นเหยาเหยาทั้งสองนั่งตกปลาอยู่บนเรือ ชมทัศนียภาพอันงดงามของสองฝั่งน้ำ ทั้งยังแวะซื้อของพื้นเมืองมากมายตามท่าเรือที่แวะจอด พักผ่อนหย่อนใจไปตลอดทางนับว่าสำราญใจยิ่งนักนี่ช่างเป็นการเดินทางที่แตกต่างจากสองครั้งก่อนโดยสิ้นเชิง มิมีความขัดแย้งหรือการทะเลาะเบาะแว้ง มิมีการบาดเจ็บหรือการหลั่งเลือด มีเพียงความอบอุ่นและสงบสุข จนเกือบจะทำให้คนสำคัญผิดว่าเป็นเพียงฝันหวานอันงดงามทว่าหากเป็นความฝัน เมืองเจียงโจวที่อยู่เบื้องหน้าคงไม่ปรากฏชัดเจนถึงเพียงนี้เมื่อถึงท่าเรือเจียงโจว อวิ๋นเหยาเหยาติดตามเฉินอู๋หมิงไปพักผ่อนที่โรงเตี๊ยมที่ใหญ่ที่สุดในเมือง นางไม่ปรารถนาจะมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลอวิ๋นอีก จึงมิได้ให้คนไปส่งข่าวว่านางกลับมา ในใจของนาง มีเพียงครอบครัวของท่านป้าเท่านั้นที

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 158 (ตอนพิเศษ) 5

    เมื่อมองดูท่าทางที่ให้คำมั่นสัญญาอย่างจริงจังของเฉินอู๋หมิง อวิ๋นเหยาเหยาก็รู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมา ในใจพลันเกิดความรู้สึกยินดีอย่างประหลาด... เป็นอย่างไรเล่า ข้ายังจัดการท่านไม่ได้อีกหรือ?ทางที่ดีเฉินอู๋หมิงอย่าให้ข้าจับจุดอ่อนได้อีก มิเช่นนั้นข้าไม่ถือสาที่จะสะบัดหนังสือหย่าใส่หน้าท่านจริงๆคล้ายจะสัมผัสได้ถึงลางร้าย เฉินอู๋หมิงพลันสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เมื่อเห็นสีหน้าของนางเริ่มดีขึ้น เขาที่แบกรับความผิดไว้เต็มอกก็รีบเข้าไปปรนนิบัติพัดวีเอาอกเอาใจเป็นการไถ่โทษ หวังว่าจะสามารถข้ามผ่านเรื่องราวในหน้านี้ไปได้โดยเร็วที่สุดอวิ๋นเหยาเหยาจึงโอนอ่อนผ่อนตามเขาไป ทั้งคู่กลับมาใช้ชีวิตที่เรียบง่ายตามปกติเหมือนเช่นที่ผ่านมายามที่ดอกท้อป่าที่ย้ายมาปลูกในสวนผลิบาน เฉินอู๋หมิงได้รับมอบหมายงานราชการให้เดินทางออกจากเมืองหลวงมุ่งหน้าไปยังเจียงโจวเมื่อได้ยินข่าวนี้นางจึงวางชุดตัวในที่เย็บค้างไว้ครึ่งหนึ่งลง "เจียงโจวหรือเจ้าคะ?""ใช่ เจียงโจว" เฉินอู๋หมิงกล่าว "ข้าทราบว่าที่นั่นคือบ้านเกิดของเจ้า งานในครั้งนี้ไม่รีบร้อน ข้าจึงอยากถามเจ้าว่าอยากจะเดินทางไปพร้อมกันหรือไม่ สองครั้งก่อนที่เรา

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 157 (ตอนพิเศษ) 4

    ท่าทางของเขาเช่นนี้ ทำให้อวิ๋นเหยาเหยานึกถึงความฝันในอดีต ในตอนนั้นนางยืนอยู่ในห้องหนังสือ มองดูเขาที่แอบซ่อนตัวร้องไห้เงียบๆ เหมือนเด็กน้อย ช่างน่าเวทนาและน่าสงสารจนทำให้นางยอมปล่อยวางปมในใจ ไม่คิดจะถือสาหาความกับความเจ็บปวดในอดีตทั้งปวงอีกในตอนนั้นนางเลือกที่จะมองข้ามทุกอย่าง ความเป็นความตายกั้นขวางหยินหยาง ต่อให้ทุกข์ทรมานเพียงใดก็กลายเป็นเพียงอดีตที่สลายไปดุจควันไฟหากไม่ใช่เพราะเขาไปหานักพรตชั่วมาทำพิธีบีบให้นางฟื้นคืนชีพขึ้นมาพร้อมความแค้น นางกับเฉินอู๋หมิงที่พบกันใหม่ย่อมไม่มีเรื่องราวและอุปสรรคมากมายที่เกิดจากความโกรธแค้นของนางเช่นนี้ อุปสรรคเหล่านี้ได้หล่อหลอมวาสนาใหม่ให้แก่พวกเขา ทว่าในขณะเดียวกันความโกรธแค้นและอุปสรรคเหล่านั้นก็ได้เผาผลาญแรงกายแรงใจและอารมณ์ของนางไปมากมหาศาลหลังจากฝันเห็นทุกอย่างแล้วตื่นขึ้นมา นางก็ได้ให้อภัยเขาเป็นครั้งที่สอง แม้มิได้หมายความว่าทั้งคู่จะกลับมารักกันหวานชื่นในทันที ทว่าการที่สามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ร่วมกันอย่างสงบสุขไร้ความบาดหมาง ก็นับว่าสมบูรณ์แบบมากแล้วยามนี้ เขากลับแบกรับความผิดเรื่องการตายของนางไว้ที่ตนเอง นี่คือการทำให้ความเพียรพยาย

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 156 (ตอนพิเศษ) 3

    ยามนี้เมื่อทราบว่าเป็นของดูต่างหน้าของมารดาเขา เมื่อพิจารณาถึงความกตัญญูที่เฉินอู๋หมิงมีต่อมารดา ท่าทางในตอนนั้นหากนำมาใคร่ครวญดูใหม่ความหมายก็ย่อมเปลี่ยนไป นางคิดว่า บางทียามที่เขาตัดสินใจมอบหยกชิ้นนี้ให้นางเป็นคนแรกนั้น ทุกอย่างก็ได้ถูกเปิดเผยออกมาหมดแล้วหากในตอนนั้นเขายินยอมบอกนางว่านี่คือของดูต่างหน้าของมารดา พวกเขาคงไม่ต้องมีชีวิตเช่นนั้นมาตลอดชาติภพเดิมทว่าโลกนี้ไม่มีคำว่าหาก ทุกอย่างล้วนเป็นเพียงข้อสมมติฐาน ในตอนนั้นเขาขว้างมาอย่างไม่ใส่ใจ นางเองก็โกรธเคืองอย่างสมเหตุสมผล ตั้งแต่เริ่มต้นเส้นทางของทั้งคู่ก็ผิดเพี้ยนไปแล้ว ดังนั้นหลังจากนั้นจึงต้องใช้เลือดและน้ำตามากมายมาแก้ไขความผิดพลาดนั้น"เป็นอะไรไป? อยู่ดีๆ ก็ซึ้งใจขึ้นมาหรือ?" เฉินอู๋หมิงเอ่ยกระเซ้า "เมื่อก่อนข้าส่งของดีๆ ให้เจ้าตั้งมากมายยิ่งกว่านี้เสียอีก เจ้าถูกหลอกง่ายถึงเพียงนี้ทำให้ข้ารู้สึกกดดันนักนะ"อวิ๋นเหยาเหยาหาได้ใส่ใจคำเย้าหยันเหล่านั้นของเขา นางลูบคลำหยกครู่หนึ่งแล้วเก็บมันไว้อย่างระมัดระวัง ตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะลงมือถักพู่ที่งดงามด้วยตนเองเพื่อมาคู่กับหยก ทว่าปากกลับเอ่ยว่า "ใช่เจ้าค่ะ ข้าเป็นคนหลอกง่ายถึงเพ

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 7 ไม่ชอบหน้า

    หลังจากผ่านพ้นอุปสรรคเรื่องโจรน้ำมาได้ การเดินทางช่วงที่เหลือก็เป็นไปอย่างราบรื่นหลายวันผ่านไปเนื่องจากต้องหยุดพักที่ท่าเรือทงโจว ครึ่งวันเพื่อเติมเสบียง อวิ๋นเหยาเหยาจึงตอบตกลงตามคำชวนของพี่หญิงออกไปเดินเที่ยวเล่นในเมืองแต่โดยดี เพราะการอยู่บนเรือนานๆ โดยไม่ได้เหยียบพื้นดินเลยนั้นทำให้รู้สึกอึดอั

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 5 เหตุการณ์ที่เปลี่ยนไป

    ท่าเรือเมืองเจียงโจวมีเส้นทางน้ำตัดตรงสู่เมืองหลวง การเดินทางขึ้นเหนือในครานี้คาดว่าต้องใช้เวลาประมาณสิบกว่าวันบนลำน้ำสายหลัก เรือราชการและเรือสินค้าสัญจรไปมาหนาตา มองจากที่ไกลๆ เห็นเป็นเงาตะคุ่มเรียงรายอัดแน่นเนื่องจากมีสัมภาระมาก ครอบครัวตระกูลเฉินจึงเหมาเรือสินค้าลำใหญ่ โดยชั้นสองขึ้นไปเป็นพื้

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 4 ออกจากตระกูลอวิ๋น

    ณ เมืองเจียงโจวครอบครัวตระกูลเฉินพักผ่อนอยู่ที่สถานีพักม้าเพียงครึ่งวัน ด้วยความใจร้อนของหลินสื่อ พวกเขาจึงรีบเดินทางไปเยี่ยมเยียนจวนอวิ๋นทันทียามที่อวิ๋นเหยาเหยาได้รับข่าว นางกำลังจัดเตรียมของขวัญแรกพบที่จะมอบให้แก่ครอบครัวของท่านน้าอยู่ในเรือนเล็กของตนสาวใช้ที่มาแจ้งข่าวมองนางด้วยสายตาที่ซับซ้

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 8 ของขวัญแรกพบ

    เมื่อกลุ่มของถังหยวนเลือกเครื่องประดับเสร็จและกลับมา ก็พบว่าบรรยากาศในห้องรับรองดูไม่ค่อยปกติเท่าใดนักแม้ภาพที่เห็นคือคนหนึ่งนั่งจิบชา อีกคนหลับตาพักผ่อนดูเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง แต่ด้วยสัญชาตญาณอันเฉียบแหลม ถังหยวนก็รู้ทันทีว่าต้องมีลับลมคมในอะไรบางอย่างเกิดขึ้นแน่นอนทว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาซัก

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status