本棚
検索
ホーム / โรแมนติก / ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว / บทที่ 357

共有

บทที่ 357

作者: ซีซีโหย่วอวี๋
หลินซีอินเหลือบมองไปที่เบาะหน้า ทั้งคนขับรถและเยว่หลินเจ๋อต่างก็อยู่กันพร้อมหน้า เธอจึงไม่อยากจะพูดอ
この本を無料で読み続ける
コードをスキャンしてアプリをダウンロード
前のチャプター 次のチャプター
ロックされたチャプター

最新チャプター

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 358

    หลินซีอินหันกลับไปมองเขา: “ประธานเผย ขอบคุณที่มาส่งนะคะ ส่งแค่นี้พอ ลาก่อนค่ะ” คำว่าส่งแค่นี้พอของเธอ นัยหนึ่งหมายถึงการยุติความพัวพันระหว่างพวกเขา ส่วนอีกนัยหนึ่งคือเพื่อเบรกไม่ให้เผยมู่เหยี่ยลงจากรถ ไม่รู้เหมือนกันว่าเผยมู่เหยี่ยจะฟังออกหรือเปล่า แต่ถึงจะฟังออก เขาก็คงแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจอยู่ดี ในเมื่อฉือเทียนหลินถึงขั้นอุ้มเด็กมายืนหยามหน้าเขาถึงที่ ถ้าเขายังนิ่งเฉยอยู่ได้ จะยังนับว่าเป็นลูกผู้ชายอยู่อีกเหรอ! ถ้าหลินซีอินรู้ว่าเผยมู่เหยี่ยกำลังคิดอะไรอยู่ เธอคงได้แต่เอือมระอา งานนี้ฉือเทียนหลินถูกปรักปรำเข้าเต็มเปา เขาไปท้าทายอะไรตอนไหน? การอุ้มเด็กมันก็เป็นแค่ชีวิตประจำวันของเขาต่างหาก หลินซีอินก้าวลงจากรถ แล้วก็พบว่าคำพูดของตัวเองไร้ผล เพราะเผยมู่เหยี่ยดันเดินตามลงมาด้วย ทว่าหลินซีอินไม่อยากให้เขาเห็นหลินโย่วสิงเลยแม้แต่น้อย หลินซีอินรีบสาวเท้าเข้าไปหา ไม่รอให้ฉือเทียนหลินทันตั้งตัว ก็คว้าตัวเด็กจากอ้อมอกเขามาอุ้มไว้เอง ฉือเทียนหลินสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในทันที ตอนแรกเขาเตรียมจะลงมือตอบโต้ แต่พอเห็นว่าเป็นหลินซีอิน จึงยอมปล่อยเด็กให้เธอแต่โดยดี หลินซีอิน

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 357

    หลินซีอินเหลือบมองไปที่เบาะหน้า ทั้งคนขับรถและเยว่หลินเจ๋อต่างก็อยู่กันพร้อมหน้า เธอจึงไม่อยากจะพูดอะไรออกมาอีก เผยมู่เหยี่ยเองก็ไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน แต่เขากลับยื่นของบางอย่างมาให้ หลินซีอินมองกล่องใบนั้น แต่ไม่ยอมรับไป เผยมู่เหยี่ยเอ่ยขึ้น: “รับไปเถอะ กลับไปค่อยเปิดดู ถ้าไม่ชอบก็ทิ้งมันไปซะ” หลินซีอินยังคงนิ่งเฉย เพราะมีคนอยู่เบาะหน้า เผยมู่เหยี่ยจึงไม่อยากพูดอะไรให้มากความ แต่เมื่อคิดไปคิดมา เขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก: “ต่อไปผมจะไม่ทำให้คุณต้องน้อยใจอีกแล้ว” จู่ ๆ เขาก็พูดเรื่องพรรค์นี้ออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย หลินซีอินจึงอดไม่ได้ที่จะตวัดสายตาค้อนใส่เขาไปหนึ่งที เผยมู่เหยี่ยพูดต่อ: “ที่ผ่านมาล้วนเป็นความผิดของผมเอง หวังว่าคุณจะให้โอกาสผมได้แก้ไขนะ”ด้านหน้า คนขับรถและผู้ช่วยต่างพากันนั่งตัวเกร็ง สายตามองตรงสงบเสงี่ยม ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ถ้าอยู่กันตามลำพังแค่สองคน ไม่ว่าเผยมู่เหยี่ยจะพูดอะไร หลินซีอินก็คงทำเป็นไม่รู้สึกรู้สาได้ แต่ตอนนี้ในรถยังมีคนอื่นอยู่ด้วย เผยมู่เหยี่ยพูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้อย่างไร? เขาไม่อายบ้างหรือไง? แต่ในเมื่อพูดออกมาแล้ว จะพูดประโย

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 356

    อันที่จริง สองวันที่ผ่านมาหลินซีอินรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก เผยมู่เหยี่ยยังคงวนเวียนอยู่ที่มหาวิทยาลัย เพียงแต่ไม่ได้ขลุกอยู่ในห้องพักครูของเธอตลอดเวลาเหมือนเมื่อหลายวันก่อน เขาเริ่มเว้นระยะห่างและให้พื้นที่ส่วนตัวกับเธอแล้ว นอกจากเวลาที่เธอสอนหนังสือแล้ว เขาก็จะคอยไปนั่งฟังเลกเชอร์อยู่ด้านล่าง ไม่ว่าหลินซีอินจะปรายตามองไปตอนไหน ก็จะเห็นเขาตั้งใจฟังอยู่เสมอเผลอ ๆ อาจจะเป็นนักศึกษาที่ตั้งใจเรียนที่สุดในห้องเลยก็ว่าได้ ทว่าเขาไม่ได้เข้ามาคลุกคลีกับเธอตามลำพังในห้องพักครูอีกแล้ว เวลาที่หลินซีอินยุ่ง เขาก็จะไปหามุมเงียบ ๆ เพื่อจัดการงานของตัวเอง ก่อนหน้านี้ที่โรงอาหารของมหาลัย เขาเคยประกาศกร้าวว่ากำลังตามจีบหลินซีอินอยู่ ผ่านไปไม่ถึงสองวัน ข่าวลือนี้ก็แพร่สะพัดไปทั่ว เป็นเพราะหลินซีอินเคยบอกกับทุกคนว่าเธอแต่งงานแล้ว แต่ตอนนี้กลับมีข่าวพัวพันเชิงชู้สาวกับนักลงทุน คนในมหาลัยหลายคนจึงพากันซุบซิบนินทา กว่าเผยมู่เหยี่ยจะรู้เรื่องนี้ก็ตอนที่บังเอิญไปได้ยินเพื่อนร่วมงานของหลินซีอินจับกลุ่มพูดถึงเรื่องนี้ลับหลัง เผยมู่เหยี่ยถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า การปรากฏตัวของเขาแท้จริงแล้วก

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 355

    ทว่าเขาก็นึกถึงเรื่องลูกของหลินซีอินขึ้นมาได้ในทันที เขาไม่รู้เลยว่าหลังจากหย่าขาดกันไปแล้ว หลินซีอินต้องเผชิญกับอะไรมาบ้างแต่เธอกับผู้ชายคนนั้นก็เลิกรากันไปแล้ว แถมผู้ชายคนนั้นยังไม่ใช่ถังอี่เซินอีกด้วย เดาได้เพียงว่าคงเป็นคนที่เธอเพิ่งรู้จักหลังจากที่หย่ากับเขาไปแล้ว รู้จักกันได้เพียงไม่กี่เดือน เธอก็ยอมอุ้มท้องมีลูกให้ผู้ชายคนนั้น คลอดลูกออกมาแล้วสุดท้ายก็เลิกรากันไป... แม้ในใจของเผยมู่เหยี่ยจะเจ็บปวดรวดร้าวเพียงใด แต่เมื่อเรื่องราวมันดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากต้องยอมรับมัน หลินซีอินกลับมาตอนเกือบสิบเอ็ดโมงครึ่ง ซึ่งจวนจะถึงเวลาพักกลางวันเต็มที เธอจึงไม่อาจประวิงเวลาได้อีกต่อไป เมื่อกลับมาถึงห้องทำงาน ก็เห็นเผยมู่เหยี่ยกำลังก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่างอยู่ เธอเกรงว่าจะเป็นเอกสารสำคัญของบริษัทจึงไม่ได้เดินเข้าไปใกล้ ทำเพียงยืนอยู่ตรงประตู: “ประธานเผยคะ จะไปทานมื้อเที่ยงเลยไหมคะ?”เผยมู่เหยี่ยชะงักปลายปากกา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ: “อาจารย์หลินชวนผมทานข้าวเหรอครับ?” หลินซีอินรู้สึกได้ว่าเผยมู่เหยี่ยในตอนนี้ ช่างแตกต่างจากเมื่อก่อนมาก

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 354

    หลินซีอินถึงได้เงยหน้าขึ้นสบตาเขา: “ก็ประธานเผยหล่อเหลาดูดีขนาดนี้ ผู้หญิงคนไหนเห็นจะไม่หวั่นไหวบ้างล่ะคะ” เผยมู่เหยี่ยซึ่งยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เท้าแขนทั้งสองข้างลงบนโต๊ะ โน้มตัวลงมามองหน้าเธอ: “แล้วหึงหรือเปล่าครับ” หลินซีอินเอนตัวไปด้านหลังเพื่อทิ้งระยะห่าง: “ช่วงเช้านี้ประธานเผยอยากไปเดินดูงานตรงไหนคะ” ชายหนุ่มยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง หรุบตาลงมองเธอ: “ไม่ไปไหนทั้งนั้นครับ จะอยู่เป็นเพื่อนคุณทำงาน” หลินซีอินไม่อยากพาเขาเดินทอดน่องไปทั่วบริเวณโรงเรียนก็จริง แต่เธอยิ่งไม่อยากใช้เวลาทั้งเช้าอุดอู้อยู่กับเขาสองต่อสองในห้องพักครูแคบ ๆ นี้มากกว่า “คุณไม่ยุ่งเหรอคะ” หลินซีอินถามอย่างแปลกใจ: “ไม่ต้องเข้าบริษัทหรือไง” เผยมู่เหยี่ยตอบตามความจริง: “เมื่อคืนผมอยู่เคลียร์งานจนถึงตีสอง” แถมหกโมงกว่าก็ต้องตื่นไปส่งมื้อเช้าให้เธอ เบ็ดเสร็จแล้วเขาได้นอนไปแค่สามชั่วโมงเท่านั้น หลินซีอินชะงักไปเล็กน้อย: “คุณนี่... ไม่รู้จะหาเรื่องลำบากใส่ตัวไปทำไม”“ก็บอกแล้วไงครับว่าจะจีบคุณ” “ถึงอย่างนั้นก็ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลย…” “ถ้าไม่ทำแบบนี้ แล้วผมจะมีวิธีไหนเข้าใกล้คุณได้อีกล่ะครับ” เ

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 353

    หลินซีอินนึกไม่ถึงว่าเผยมู่เหยี่ยจะมาเช้าขนาดนี้จริง ๆ แต่เธอไม่อยากให้เขาเจอกับหลินโย่วสิงเลยแม้แต่น้อย เธอเดินไปที่ประตู: “คุณป้าคะ รบกวนไปดูโยวโยวหน่อยค่ะว่าตื่นหรือยัง” ป้าจ้าวเดินเลี่ยงออกไป หลินซีอินยืนอยู่ตรงโถงทางเข้าบ้าน พลางมองหน้าเขา เผยมู่เหยี่ยไม่ได้มีท่าทีว่าจะเข้ามาข้างใน เขาเพียงแค่ยื่นถุงอาหารเช้ามาให้: “มื้อเช้า”หลินซีอินไม่รับ: “เดี๋ยวป้าจ้าวทำค่ะ” “งั้นก็ไม่ต้องให้ป้าทำแล้ว” เผยมู่เหยี่ยเอ่ย: “ถ้าไม่รับไป ฉันจะเข้าไปข้างในแล้วนะ” หลินซีอินจึงจำใจต้องรับมา เผยมู่เหยี่ยพูดต่อ: “งั้นฉันรออยู่ข้างล่างนะ”หลินซีอินปรายตามองเขาแวบหนึ่ง: “ประธานเผยคะ คุณทำแบบนี้ฉันลำบากใจนะคะ” เผยมู่เหยี่ยทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะถามกลับ: “งั้นให้ผมเข้าไปกินเป็นเพื่อนคุณไหมล่ะ” สิ่งที่ตอบกลับเขามา คือเสียงปิดประตูใส่หน้าดังปังของหลินซีอิน จังหวะเดียวกันนั้น ป้าจ้าวก็อุ้มหลินโย่วสิงออกมาพอดี เจ้าหนูน้อยที่กำลังขยี้ตาตื่น พอได้ยินเสียงก็สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ หลินซีอินรีบวางของลงบนโต๊ะอาหาร แล้วเข้าไปอุ้มลูกน้อยมาโอ๋ หลังจากปลอบอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็หันไปบอกป้าจ้าว: “ค

続きを読む

あなたも気に入るかもしれません

無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で！お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう！
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status