แชร์

บทที่ 40

ผู้เขียน: ซีซีโหย่วอวี๋
เพราะว่า นับจากนี้เป็นต้นไป เธอจะไม่สนใจความคิดและท่าทีของเผยมู่เหยี่ยอีกแล้ว

และจะไม่ยอมให้เผยมู่
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 384

    เซียวรั่วอี: “เข้าใจผิดอะไรกัน เรื่องแบบนี้เชื่อไว้ก่อนปลอดภัยกว่า จะได้ไม่โดนหลอกเอา” หลินซีอินพิมพ์ตอบพร้อมรอยยิ้ม: “ฉันไม่โดนหลอกหรอกน่า พวกเธอสบายใจได้เลย” เซียวรั่วอีถาม: “แล้วหลังจากนี้เธอวางแผนไว้ยังไง?” ชวีจิงโยวพูดขึ้นบ้าง: “พี่สาว พี่เตรียมจะให้โอกาสเขาไหมคะ? เอาจริง ๆ ฉันว่าโปรไฟล์ของ เผยมู่เหยี่ยก็ถือว่าไม่เลวนะ” มือที่กำลังพิมพ์ของหลินซีอินชะงักไปเล็กน้อย ตอนนี้สิ่งที่ทำให้เธอคิดไม่ตกที่สุดก็คือเรื่องลูก ลองคิดดูก็รู้ว่าถ้าเผยมู่เหยี่ยรู้ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของเขา เขาต้องยิ่งอยากขอคืนดีแน่ ๆ แต่หลินซีอินไม่อยากให้เรื่องลูกมามีอิทธิพลต่อความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง เธอพิมพ์ตอบกลับไป: “ตอนนี้ฉันสับสนมาก เรื่องลูกน่ะ ตกลงว่าควรจะบอกเขาดีไหม” เซียวรั่วอี: “ช้าเร็วก็ปิดไม่มิดหรอก” ชวีจิงโยว: “ใช่ค่ะ บอกเขาไปเถอะ” หลินซีอิน: “พวกเธอสนับสนุนฉันกันหมดเลยเหรอ?” ทั้งสองคนตอบกลับมาพร้อมกัน: “สนับสนุนเต็มที่” ชวีจิงโยวพิมพ์ต่อ: “ถ้าเขามาแย่งลูกกับพี่ ถึงตอนนั้นฉันจะสนับสนุนให้พี่ฟ้องศาลสู้เลย คุณอาของฉันรู้จักทนายความเก่ง ๆ เพียบ!” เซียวรั่วอีเสริม: “ฉันก็ร

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 383

    เผยมู่เหยี่ยหลุบตามองเธอ: “งั้นผมไม่ไปส่งนะ” เมื่อก่อนเธอมักบ่นว่าเขาไม่ให้เกียรติเธอ ครั้งนี้เขาจึงไม่อยากทำพลาดซ้ำรอยเดิมอีก แต่การที่เธอไม่ยอมรับอะไรจากเขาเลยแบบนี้ มันทำให้เขารู้สึกท้อแท้จริง ๆ ไม่รู้เลยว่าจะต้องทำยังไงถึงจะขยับเข้าไปใกล้ชิดเธอได้มากกว่านี้ ที่แท้... การตามจีบใครสักคนมันยากขนาดนี้เชียวหรือ ตอนที่เขาบอกว่าจะไม่ไปส่ง หัวใจของหลินซีอินก็กระตุกวูบ เมื่อก่อน สิ่งที่ทำให้เธอเสียใจที่สุด นอกจากการคิดไปเองว่าในใจของเผยมู่เหยี่ยมีคนอื่น ก็คือการที่เขาไม่เคยใส่ใจความรู้สึกของเธอเลย แต่ตอนนี้ การที่เขาเอ่ยปากถามออกมาตรง ๆ เป็นเพราะเขาเดาใจใครไม่เป็น เขาเลยเลือกที่จะถามเธอไปตรงๆ ว่าจะเอาหรือไม่เอา ถึงมันจะดูขาดความโรแมนติกไปหน่อย แต่มันก็คงเป็นวิธีเดียวที่เขาทำได้ “ฉันไม่เคยมีความรัก เดาใจผู้หญิงก็ไม่เป็น แล้วก็พูดจาหวานๆ ไม่เก่งด้วย” ในใจของเผยมู่เหยี่ยเจือความท้อแท้: “หร่วนหร่วน... ขอโทษนะ ผมเป็นคนที่น่าเบื่อมากเลยใช่ไหม” พูดก็พูดเถอะ ผู้ชายอย่างเผยมู่เหยี่ยไม่จำเป็นต้องมีคุณสมบัติพวกนั้นเลยด้วยซ้ำ แค่เขายืนอยู่เฉย ๆ ก็ดึงดูดสายตาของทุกคน และทำให้ผู้ห

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 382

    นี่เป็นครั้งแรกที่เผยมู่เหยี่ยเป็นฝ่ายเอ่ยถึงเรื่องลูกขึ้นมาก่อน ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากพูดถึง แต่เพราะกลัวว่าหลินซีอินจะไม่พอใจต่างหาก พอหลินซีอินได้ยินเขาเอ่ยถึงลูก ก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้างเหมือนกัน เพราะท้ายที่สุดแล้ว เผยมู่เหยี่ยก็ไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อของเด็กคนนี้ ตามหลักแล้วเขาควรจะรู้สึกตะขิดตะขวงใจสิ เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยถาม: “แล้วคุณคิดยังไงกับเด็กคนนี้ล่ะ”“เขาเป็นลูกของคุณ” เผยมู่เหยี่ยนิ่งคิดไปครู่หนึ่งจึงตอบกลับ: “ผมจะรักและดูแลเขาเหมือนเป็นลูกแท้ ๆ ของตัวเอง” แม้ว่ามันอาจจะยาก แต่เขาจะพยายาม อีกอย่าง เขาเคยคิดเรื่องนี้มาแล้ว ในเมื่อเป็นลูกของหลินซีอิน ต่อให้ไม่ต้องพูดถึงเหตุผลอื่น แค่เพราะรักแม่ก็ต้องรักลูกด้วย เขาก็พร้อมจะเอ็นดูเด็กคนนี้เช่นกัน “คุณไม่อยากรู้เหรอ ว่าใครเป็นพ่อของเด็ก” “ก็อยากรู้อยู่นะ แต่ไม่อยากรู้จะดีกว่า” เผยมู่เหยี่ยตอบ: “บอกตามตรงเลยนะว่าผมหึง เรื่องลูกน่ะไม่เท่าไหร่... แต่ถ้าคุณยังอยู่กับพ่อของเด็ก แล้วผมจะมีโอกาสบ้างไหมล่ะ” หลินซีอินคิดตาม ที่เขาพูดมามันก็ถูก อันที่จริงตอนที่เพิ่งกลับประเทศมาใหม่ ๆ เซียวรั่วอีเคยออกความเ

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 381

    เพื่อนร่วมงานร้องอ้อออกมาคำหนึ่ง เพื่อนร่วมงานอีกคนพูดขึ้นว่า: “เขาเป็นนักลงทุนของพวกเราน่ะ รวยมากเลยนะ” เพื่อนร่วมงานคนแรกทำหน้าเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง หลินซีอินเดินไปที่ลานจอดรถ และเห็นรถคันคุ้นตาของเผยมู่เหยี่ยจอดอยู่ ทว่าข้างรถคันนั้นกลับมีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าต่างฝั่งคนขับ เธอกำลังพูดคุยกับเผยมู่เหยี่ยหลินซีอินไม่ได้เดินเข้าไปรบกวน เมื่อเห็นอีกฝ่ายหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ก็เดาว่าคงกำลังจะขอช่องทางติดต่อเขา หลินซีอินยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าจากมุมที่เธอยืนอยู่ไม่สามารถมองเห็นได้เลยว่าเผยมู่เหยี่ยมีปฏิกิริยาอย่างไร หญิงสาวคนนั้นยังดูเด็กและหน้าตาสะสวย หลินซีอินจำเธอได้ทันที เธอคือผู้หญิงที่เอาดอกไม้มามอบให้ในวันนั้น แต่ตอนนั้นเผยมู่เหยี่ยไม่รับ และบอกให้ผู้หญิงคนนั้นเอาดอกไม้มามอบให้เธอแทน รออยู่สักพัก หญิงสาวคนนั้นก็ก้าวถอยหลัง โบกมือลาคนในรถแล้วเดินจากไป เมื่ออีกฝ่ายถอยออกไป หลินซีอินจึงมองเห็นเผยมู่เหยี่ยได้ถนัดตา ชายหนุ่มเอนหลังพิงเบาะคนขับด้วยท่าทีเกียจคร้าน มือข้างหนึ่งวางพาดบนพวงมาลัย เผยให้เห็นนิ้วมือเรียวยาวและกระดูกข้อมือที่นูนชัดเจน ไ

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 380

    แน่นอนว่าในตอนแรก หลินซีอินย่อมไม่ตกลงให้เผยมู่เหยี่ยคอยรับส่งเธออยู่แล้ว แต่ผู้ชายคนนี้ก็มักจะสรรหาสารพัดเหตุผลเพื่อมาขอติดรถเธออยู่เสมอ แล้วพอถึงใต้ตึกอะพาร์ตเมนต์ของเธอ เขาก็ค่อยขับรถของเธอออกไป พอวันรุ่งขึ้น เขาก็ถือวิสาสะขับรถมารับเธอได้อย่างหน้าตาเฉย หลินซีอินไม่อยากให้เขาทำแบบนี้ เขาก็เอาแต่จ้องหน้าเธอแล้วถามว่า: “ผมยอมเชื่อฟังและกลับมาใช้ชีวิตตามปกติแล้ว ให้เรื่องนี้เป็นรางวัลของผมไม่ได้เหรอครับ” เขามองเธอด้วยสายตาออดอ้อนและใสซื่อแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน พอหลินซีอินกลับมานึกย้อนดู เธอก็รู้สึกว่าตัวเองช่างใจอ่อนไม่เอาไหนเสียเลย พอถูกเผยมู่เหยี่ยมองด้วยสายตาแบบนั้น เธอก็เหมือนจะปฏิเสธเขาไม่ลง เธอนึกถึงคำพูดของฉือเทียนหลินขึ้นมาว่า เธอควรจะให้โอกาสเผยมู่เหยี่ยดูสักครั้งดีไหม พูดตามตรง เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันเพราะเธอยังคงกังวลเรื่องลูกอยู่เหตุผลที่เธอยอมให้เผยมู่เหยี่ยคอยรับส่ง ก็เป็นเพียงเพราะอยากหาเวลาเหมาะ ๆ เพื่อใคร่ครวญหาวิธีบอกเรื่องนี้กับเขาก็เท่านั้น เธอเคยปรึกษาเรื่องนี้กับเซียวรั่วอีแล้ว เรื่องลูก... ไม่ช้าก็เร็วก็คงปิดไว้ไม่มิดอยู่ดี เซียวรั่วอีบ

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 379

    ชวีเหลียนอีเองก็ไม่ได้อยากติดต่อเยว่หลินเจ๋อนักหรอก แต่ข้อความที่เธอส่งไป เผยมู่เหยี่ยกลับไม่ยอมตอบ โทรศัพท์ไปเขาก็ไม่รับสาย เธอถึงขั้นสงสัยว่าตัวเองถูกเขาบล็อกไปแล้วหรือเปล่า ดังนั้นเธอจึงจำใจโทรหาเยว่หลินเจ๋อ ชวีเหลียนอีถามขึ้น: “แล้วเวลาทำงานล่ะ? พรุ่งนี้เขาสะดวกเจอฉันไหม?”“เอ่อ เรื่องนี้…” เยว่หลินเจ๋อตอบด้วยความลำบากใจ: “ตารางงานของท่านประธานเผยแน่นมากครับ เวลาทำงานคงไม่มีเวลาต้อนรับแขก” “แต่ยังไงเขาก็ต้องกินข้าวไม่ใช่หรือไง? แล้วเขากินมื้อเที่ยงที่ไหนล่ะ?”เยว่หลินเจ๋อตอบ: “ขออภัยครับ เรื่องส่วนตัวของท่านประธาน ผมไม่สะดวกเปิดเผยจริง ๆ”“ผู้ช่วยเยว่” น้ำเสียงของชวีเหลียนอีเจือความขึงขังขึ้นมา: “คุณแน่ใจนะว่าจะไม่บอกฉัน?”หากเป็นเมื่อก่อน เยว่หลินเจ๋อคงไม่กล้าขัดใจเธอ เขาเข้าใจมาตลอดว่าคนที่เผยมู่เหยี่ยเก็บไว้ในใจและตัดใจไม่ลงคือชวีเหลียนอีทว่าตอนนี้เขารู้กระจ่างแล้วว่านั่นเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด แล้วเขายังจะต้องกลัวอะไรอีก เขาจึงรีบพูดขึ้น: “เอาอย่างนี้ดีไหมครับ พรุ่งนี้ผมจะลองเรียนท่านประธานเผยดู หากท่านประธานตกลง ผมจะติดต่อกลับไปก่อนเวลาพักเที่ยง” ชวีเห

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status