ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

หลินจื่อหาวหันขวับไปมองด้วยความดีใจจนออกนอกหน้าทันที “พี่อู๋ จริงเหรอครับ?”อู๋จินสิงจุดบุหรี่มวนหนึ่ง สายหื่นกามจ้องมองหลินซีอินไม่วางตา “เธอเป็นพี่สาวนายจริง ๆ เหรอ?”หลินจื่อหาวนั้นพอจะเรียกได้ว่าหน้าตาสดใสและหล่อเหลาใช้ได้ แต่ใบหน้าของหลินซีอินกลับเป็นใบหน้าที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาในบรรดาผู้หญิงทั้งหมด!เพราะหลินซีอินต้องไปเฝ้าไข้ที่โรงพยาบาล การแต่งกายจึงเรียบง่าย ท่อนบนสวมเสื้อขนเป็ดตัวสั้นและท่อนล่างสวมกางเกงยีนส์สีเข้มทั้งที่เป็นเพียงกางเกงยีนส์ธรรมดา ๆ แต่กลับขับเน้นให้เรียวขาของเธอแลดูเหยียดตรงและยาวระหงยิ่งไม่ต้องพูดถึงใบหน้านั้น ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดประณีตราวกระเบื้องเคลือบ โดยเฉพาะดวงตาสีดำคลับคู่นั้น เพียงแค่กวาดมองแวบเดียว ก็ทำเอาผู้ชายวิญญาณหลุดลอยออกจากร่างได้แล้วอีกทั้งออร่าเย็นชาเงียบสงบที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ ยิ่งทำให้เขารู้สึกอยากครอบครองจนน้ำลายสอยิ่งเป็นผู้หญิงประเภทนี้ เขาก็ยิ่งอยากรู้ว่า เวลานอนอยู่ใต้ร่างของเขา เธอจะมีท่วงท่ายั่วยวนและเร่าร้อนขนาดไหนอู๋จินสิงผลักหญิงสาวข้างกายออก แล้วเดินมาที่หน้าประตู พอพิศมองใกล้ ๆ ถึงได้พบว่าหลินซีอินไม

ในที่สุดตอนนี้เขาก็ได้ตัวเธอกลับคืนมาดังหวัง ในใจเปี่ยมด้วยความปิติยินดี จึงร่ำสุราไปหลายแก้วหลังรับประทานอาหารเสร็จ ถังอี่เซินกับหลินซีอินก็ช่วยกันพาอาจารย์และอาจารย์แม่กลับไปส่งที่พักตอนที่ไปทานข้าว ถังอี่เซินเป็นคนขับรถไปรับอาจารย์และศิษย์ที่มหาวิทยาลัยด้วยตัวเอง ดังนั้นจึงมีรถของเขาเพียงคันเดียวหลังจากจัดการให้อาจารย์และอาจารย์แม่พักผ่อนเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองคนก็ลงมาข้างล่าง ถังอี่เซินเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารหน้าให้ “ไปเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่ง”สัญญากู้ยืมเงินของหลินซีอินเก็บอยู่ในกระเป๋า พอเธอขึ้นไปนั่งข้างคนขับ และถังอี่เซินนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว เธอจึงยื่นสัญญากู้ยืมเงินฉบับนั้นส่งให้เขาถังอี่เซินเหลมองแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “วางไว้ตรงนั้นก็ได้”หลินซีอินจึงเก็บมันไว้ในช่องเก็บของ“รุ่นพี่คะ ส่งฉันแค่ที่มหาวิทยาลัยก็พอค่ะ รถของฉันจอดอยู่ที่นั่น”“มันไม่ใช่ทางผ่านมหาวิทยาลัย” ถังอี่เซินบอก “ฉันไปส่งเธอที่บ้านเลยดีกว่า”“หา?” หลินซีอินชะงักไปครู่หนึ่ง “แต่ว่าพรุ่งนี้ฉันยังต้องใช้รถนะคะ”“พรุ่งนี้เช้าฉันจะมารับเธอ” ถังอี่เซินพูด “พรุ่งนี้ฉันมีธุระต้องเข้ามหาวิทยาลัยพอดี”หล

เผยมู่เหยี่ยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “พวกเรายังไม่ได้หย่ากัน”คำพูดนี้เขาเคยพูดมาแล้วหลายต่อหลายครั้งหลินซีอินหัวเราะออกมาเบา ๆและแน่นอนว่าไม่ได้หัวเราะเพราะความสุขหลังจากเงียบกันไปหลายวินาที เธอจึงเอ่ยขึ้น “เผยมู่เหยี่ย นี่คุณคิดว่า ไม่ว่าจะมีความรู้สึกให้กันหรือไม่ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร ขอแค่มีความต้องการ ก็สามารถขึ้นเตียงด้วยกันได้ทั้งนั้นใช่ไหม?”ดวงตาดำคลับของเผยมู่เหยี่ยฉายแววล้ำลึกยากแท้หยั่งถึงเขาไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เพียงแต่จ้องมองหลินซีอินด้วยสายตาลึกซึ้งคู่นั้นหัวใจของหลินซีอินสั่นสะท้าน เธอรีบเบือนสายตาหลบไปทางอื่นเผยมู่เหยี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “พวกเราเป็นสามีภรรยากัน ผมมีความต้องการ ไม่หาภรรยาแล้วจะให้ผมไปหาใคร?”“พวกเรากำลังจะหย่ากันแล้ว” หลินซีอินพูด “เรื่องแบบนี้ คุณอาจจะทำกับคนที่ไม่ได้มีความรู้สึกด้วยได้ แต่ขอโทษนะคะ ฉันทำไม่ได้”ก่อนแต่งงาน หลินซีอินไม่เคยได้สัมผัสหรือใกล้ชิดกับเผยมู่เหยี่ยมาก่อน สิ่งที่เธอได้ยินมามากที่สุดก็คือ คนอื่นพากันเล่าลือว่าเผยมู่เหยี่ย “สง่างามเย็นชา ไม่ข้องเกี่ยวหญิงใด”ชายหนุ่มผู้มีทั้งอำนาจและอิทธิพลระดับนี้ แต

ต่างหูเพชรคู่นั้น อาหารเช้าในเช้าวันนั้น รวมไปถึงความห่วงใยในงานเลี้ยงที่เกรงว่ารองเท้าจะกัดเท้าเธอ...เรื่องราวแต่ละอย่าง แต่ละเหตุการณ์ กลับยิ่งทำให้เธอเห็นชัดเจนขึ้นว่า เมื่อเปรียบเทียบกับหมิงชิงหว่านแล้ว ตัวเธอนั้นล้มเหลวและน่าขบขันเพียงใดหลินซีอินไม่ได้หลบ และไม่ได้ขยับ ปล่อยให้เผยมู่เหยี่ยเช็ดหน้าให้เธอแต่โดยดีเธอเดิมทีคิดว่าเผยมู่เหยี่ยจะเกิดสำนึกผิดขึ้นมา คืนนี้คงไม่แตะต้องตัวเธอแล้วทว่าดูท่าเธอคงจะคิดมากไปเอง บางทีเผยมู่เหยี่ยคงแค่อยากจะเช็ดตัวเธอให้สะอาดก่อนค่อยลงมือนอนกับเธอมากกว่าคงจะรังเกียจที่ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา จนทำเอาหมดอารมณ์ลงลิ้นละมั้ง?หลินซีอินปล่อยให้เขาทำตามใจชอบบนใบหน้าของเธอไม่นานก็เช็ดหน้าจนสะอาด หลินซีอินรู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้างจริง ๆ“หิวหรือยัง?” เสียงของเผยมู่เหยี่ยดังขึ้นข้างหู “ถ้าไม่อยากออกไปข้างนอก ผมจะสั่งให้คนเอาอาหารมาส่ง”หลินซีอินไม่เอ่ยคำใดเธอไม่มีความอยากอาหารช่วงหลายวันมานี้ไม่อยากกินอะไรเลยสักอย่างอย่างแรกคือเป็นห่วงอาการป่วยของหลินอี้หมิง ส่วนอีกอย่างคือ ช่วงนี้ความอยากอาหารของเธอไม่ได้ดีเหมือนเมื่อก่อนอาจเป็นเ

ในสถานที่เช่นนี้ ไม่ว่าจะด้วยเค้าโครงใบหน้าหรือการแต่งกาย เผยมู่เหยี่ยก็โดดเด่นสะดุดตาราวกับหงส์ในหมู่ฝูงกาหลินซีอินสังเกตเห็นว่ามีผู้คนมากมายกำลังแอบมองเขาอยู่มือใหญ่ของเผยมู่เหยี่ยค่อย ๆ เลื่อนต่ำลงจากข้อมือของเธอ แล้วกุมมือของเธอไว้จากนั้นนิ้วเรียวยาวของเผยมู่เหยี่ยก็แทรกสอดเข้ามาในร่องนิ้ว แล้วจับมือเธอแบบสอดมือประสานกันระหว่างนั้น หลินซีอินไม่ได้ขัดขืน เธอยังคงจ้องมองเผยมู่เหยี่ยหลินซีอินเพิ่งมารู้สึกตัวทีหลังจึงก้มหน้าลง มองดูมือของคนทั้งสองที่จับกุมกันไว้แน่น“คนเยอะ” น้ำเสียงของเผยมู่เหยี่ยยังคงราบเรียบ “เดี๋ยวเดินพลัดหลงกัน”ไหน ๆ ก็เคยนอนด้วยกันมาแล้ว หลินซีอินคิดว่าคงไม่มีการสัมผัสใกล้ชิดใดจะทำให้หัวใจเธอหวั่นไหวได้อีกทว่าในวินาทีนี้ การที่เผยมู่เหยี่ยกุมมือเธอแบบนี้ กลับทำให้จังหวะหัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะเธอไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เพียงแต่ก้าวเดินนำไปข้างหน้าไม่นานก็มาถึงร้านขายบะหมี่รสเผ็ดเปรี้ยวร้านบะหมี่รสเผ็ดเปรี้ยวตั้งอยู่ด้านนอกภัตตาคารแห่งหนึ่ง ไม่มีแม้กระทั่งหน้าร้าน เป็นเพียงร้านรถเข็นร้านหนึ่งเท่านั้นด้านหน้ามีคนยืนเข้าคิวอยู่สองสามคน หลินซีอินก