All Chapters of หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก: Chapter 201 - Chapter 210

นั่นคือแรงสั่นไหวในสัญชาตญาณยามได้เห็นสายเลือดแท้ ๆ ของตัวเองฉันค่อย ๆ ก้าวเข้าไปใกล้อีกสองสามก้าว สายตาจับจ้องมองดวงหน้าของเธอด้วยความโหยหา ราวกับอยากจะชดเชยช่วงเวลาหลายปีที่ขาดหายไปให้หมดในคราวเดียวพอตั๋วตั่วเห็นฉันเดินเข้ามา เธอก็วางสายโทรศัพท์ แล้วอวดกับฉันด้วยความภาคภูมิใจ “คุณพ่อหนูตกลงแล้วค่ะ! แถมหนูไม่ได้บอกเรื่องที่แพ้ให้พ่อรู้ด้วยนะ! หนูรักษาคำพูดใช่ไหมล่ะคะ!”“จ้ะ”ฉันตอบรับด้วยน้ำเสียงสะอื้น พลางยื่นมือไปลูบผมลอนนุ่มสลวยของเธอเบา ๆ แล้วเอ่ยว่า “ตั๋วตั่วเด็กดี เก่งมากเลยจ้ะ”ตั๋วตั่วชะงักไป แม้เด็กจะไม่ประสีประสา แต่อารมณ์ความรู้สึกของฉันที่เปลี่ยนไป เธอย่อมสัมผัสได้ดวงตากลมโตสีดำขลับคู่นั้นเต็มไปด้วยความสงสัย “น้าเป็นอะไรเหรอคะ?”“เปล่าจ้ะ ไม่มีอะไร”ฉันพยายามเค้นรอยยิ้มออกมาแล้วพูดต่อ “น้าแค่คิดว่า วันเกิดของตั๋วตั่ว น้าอยากทำเค้กก้อนโตให้ แต่ว่า...น้าไม่รู้ว่าวันเกิดของตั๋วตั่วตรงกับวันไหนน่ะสิ?”พอได้ยินอย่างนั้น ตั๋วตั่วก็ดีใจจนเนื้อเต้น “ว้าว จริงเหรอคะ! วันเกิดหนูคือวันที่ 12 ธันวาคมค่ะ! อีกแค่เดือนกว่า ๆ ก็ถึงแล้ว!”ตัวเลขนี้ทำให้ฉันรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

ฉันถามขึ้นด้วยรอยยิ้มเยาะที่ไปไม่ถึงดวงตา “ที่ประธานกู้บอกว่า ‘เข้าใจผิด’ หมายถึงอะไรเหรอคะ? กลัวเพื่อน ๆ ของตั๋วตั่วจะเข้าใจผิดว่าฉันเป็นคุณแม่ของแกงั้นเหรอ?”สีหน้าของกู้สือซวี่เปลี่ยนไปเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น ซ้ำยังหลบสายตาของฉันแล้วพูดว่า “เธอไม่เคยเลี้ยงเด็ก ฉันกลัวว่าเธอจะดูแลแกได้ไม่ดี”ลำคอของฉันตีบตันไปด้วยความขมขื่น พยักหน้ารับ “ใช่สิ ฉันไม่เคยเลี้ยงเด็ก ก็ต้องขอบใจนายไม่ใช่เหรอ!”หัวคิ้วของกู้สือซวี่ขมวดมุ่น น้ำเสียงเข้มขึ้น “เธอหมายความว่ายังไง?”“ไม่มีความหมายอะไรทั้งนั้นแหละ”ฉันพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ เกือบไปแล้ว...เมื่อกี้นี้เกือบจะเปิดโปงความจริงใส่หน้าเขาไปแล้วฉันไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับเขาอีกต่อไป เพราะคำถามที่อยากจะเค้นเอาความจริงมันมาจุกอยู่ที่คอหอยจนแทบจะหลุดปากออกมาอยู่รอมร่อเพื่อปกปิดประกายตาแห่งความโกรธแค้นและความชอกช้ำ ฉันจึงจงใจก้มหน้าก้มตาทำคุกกี้ในมือต่อแต่ตั๋วตั่วกลับวิ่งไปหาคนเป็นคุณพ่อ เขย่ามือเขาแล้วอ้อน “คุณคุณพ่อคะ ให้คุณน้าเยี่ยไปเป็นเพื่อนหนูเถอะนะคะ! เดี๋ยวหนูจะอธิบายกับเพื่อน ๆ เองว่าเธอไม่ใช่คุณคุณแม่ของหนู จะไม่มีใครเข้าใจผิดแน่นอนค่ะ

ตลอดทางที่ขับรถมา ในใจของฉันเต็มไปด้วยความคาดหวัง ตั๋วตั่วที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับฮัมเพลงเด็กไปพลาง แกว่งขาน้อย ๆ ไปมา อารมณ์ดีอย่างถึงที่สุดทว่าพอมาถึงหน้าประตูโรงเรียนอนุบาล จู่ ๆ รถเฟอร์รารีสีแดงคันหนึ่งก็เลี้ยวปาดเข้ามาจอดขวางหน้ารถของฉันดวงตาของตั๋วตั่วเป็นประกายขึ้นมาทันที “นั่นรถคุณแม่นี่นา!”ลางสังหรณ์ไม่ดีบีบรัดหัวใจฉันในชั่วพริบตา ฉันจูงมือตั๋วตั่วลงจากรถซูหย่าซินสวมแว่นกันแดดสีดำและหน้ากากอนามัย พรางใบหน้าไว้อย่างมิดชิดแน่นหนา แล้วก้าวลงมาจากรถเช่นกันทันทีที่เห็นเธอ ตั๋วตั่วก็ปล่อยมือฉันแล้ววิ่งถลาเข้าไปหา เอ่ยเรียกเสียงหวานเจื้อยแจ้ว “คุณแม่! ทำไมคุณแม่ถึงมาได้ล่ะคะ? ไหนบอกว่างานยุ่งมากไม่ใช่เหรอคะ?”ซูหย่าซินย่อตัวลงอุ้มลูกสาวขึ้นมา น้ำเสียงหวานหยดย้อยจนชวนเลี่ยน “ต่อให้ยุ่งแค่ไหน ก็ต้องมาอยู่กับคนเก่งของแม่สิจ๊ะ”ตั๋วตั่วเอียงคอถาม “คุณแม่จะมาร่วมงานกีฬาสีครอบครัวกับหนูเหรอคะ? แต่คุณแม่เคยบอกไม่ใช่เหรอคะว่าคุณแม่เป็นดาราดัง เปิดเผยตัวไม่ได้น่ะค่ะ?”เธอคลี่ยิ้ม พลางใช้นิ้วสะกิดจมูกเล็ก ๆ ของลูกสาวเบา ๆ “แม่ไม่สะดวกเปิดเผยตัวจริง ๆ จ้ะ แต่ว่านะ วันนี้พวกเราไม

หัวใจของฉันหยุดเต้นไปชั่วขณะ พอเห็นสายตาที่หลุกหลิกและรู้สึกผิดของตั๋วตั่ว ฉันก็รู้ได้ทันทีว่า เรื่องที่เธอแพ้สับปะรดเมื่อวาน คงถูกซูหย่าซินหลอกล่อถามเพียงไม่กี่คำก็หลุดปากบอกไปจนหมดแล้วน้ำเสียงของกู้สือซวี่เปรียบเสมือนลิ่มน้ำแข็งที่ตอกตรึงลงกลางใจฉัน ทั้งเย็นยะเยือกและชวนขนลุก “มิน่าล่ะช่วงนี้เธอถึงทำตัวผิดปกติ ทั้งคอยประจบเอาใจตั๋วตั่ว ทั้งสอนแกทำคุกกี้ ที่แท้ก็มีแผนการชั่วร้ายที่ใหญ่กว่านี้ซ่อนอยู่นี่เอง!”“แผนการชั่วร้ายงั้นเหรอ? ฉันจะไปทำอะไรกับลูกของตัว...”ฉันกลืนคำพูดที่แล่นมาจุกอยู่ริมฝีปากลงคอไปอย่างยากลำบาก เล็บจิกแน่นเข้าไปในเนื้อจนแทบจะเห็นเลือด “ฉันจะมีแผนการชั่วร้ายอะไรกับตั๋วตั่วได้!”ในจังหวะนั้นเอง ซูหย่าซินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็หลั่งน้ำตาออกมาทันที มือข้างหนึ่งลูบหน้าผากของตั๋วตั่ว ท่วงท่าที่สนิทสนมกลมเกลียวนั้นบาดตาฉันจนปวดแปลบ“คุณหนูเยี่ยคะ ตั๋วตั่วแพ้สับปะรดขั้นรุนแรงเลยนะคะ คราวก่อนเกือบจะยื้อชีวิตกลับมาไม่ทันด้วยซ้ำ! แกยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง คุณ...คุณทำลงไปได้ยังไงกัน...”ดวงตาของกู้สือซวี่พลันบังเกิดพายุโทสะโหมกระหน่ำ น้ำเสียงหนักหน่วงและเกรี้ยวกราดยิ่งขึ้น

ซ่งจินรั่วเอ่ยอย่างหนักแน่นเด็ดขาด “มันจะเป็นไปได้ยังไงที่จะบังเอิญขนาดนี้? ฉันไม่เชื่อหรอก ตัวอย่างเลือดของคนอื่นไม่ยักกะหาย แต่ดันมาหายเฉพาะของตั๋วตั่วคนเดียวเนี่ยนะ?”ฉันส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ความจริงฉันเองก็สงสัยอยู่เหมือนกัน ว่าจะเป็นกู้สือซวี่หรือซูหย่าซินที่รู้เรื่องแล้วหรือเปล่า? แต่ในเมื่อตอนนี้พวกเขายังไม่พูดเปิดเผยออกมา ถ้าพวกเราบุ่มบ่ามไปคาดคั้นเอาความ ก็เท่ากับเป็นการร้อนตัวสารภาพเองไม่ใช่เหรอ? หนทางเดียวในตอนนี้คือต้องหาตัวอย่างเลือดของตั๋วตั่วมาใหม่อีกชุด และต้องทำแบบเงียบเชียบไม่ให้ใครรู้ตัวด้วย”“แต่ตอนนี้ตั๋วตั่วไม่ได้อยู่ที่โรงเรียนอนุบาลเซิงฮุยแล้วนะ ถ้ากู้สือซวี่เกิดสงสัยในตัวเธอขึ้นมาจริง ๆ ต่อไปเขาก็มีแต่จะสั่งให้คนคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของตั๋วตั่วเข้มงวดขึ้น พวกเราแทบไม่มีทางเข้าใกล้แกได้เลยล่ะ”ซ่งจินรั่วพูดถึงตรงนี้ ก็ถามฉันอย่างระมัดระวัง “เจาเจา...หรือว่าจริง ๆ แล้วตั๋วตั่วจะไม่ใช่ลูกสาวของเธอหรือเปล่า? ถึงแม้เรื่องราวหลายอย่างจะดูบังเอิญมากก็เถอะ แต่เมื่อคืนตอนที่ฉันทำเรื่องย้ายโรงเรียนให้แก ฉันเห็นประวัติของแกนะ วันเกิดของแกไม่ได้ตรงกับวันที่เธอคลอดลูกค