All Chapters of หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก: Chapter 221 - Chapter 228

“จริงใจเหรอคะ?”เจียงซูฮุ่ยแค่นหัวเราะออกมาอย่างเหยียดหยาม สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน “มันทำไปก็เพื่อจะเอาอกเอาใจพ่อไม่ใช่เหรอคะ? ใครจะไปรู้ว่าข้างในใจมันคิดแผนการชั่วร้ายอะไรอยู่! ไม่อย่างนั้นอยู่ดีไม่ว่าดี จะไปเรียกลูกชายกลับมาทำไมกะทันหันล่ะคะ?”เจียงป๋อเหวินทอดถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง ดวงตามีเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำเอ่อคลอด้วยความเหนื่อยล้า น้ำเสียงก็แผ่วเบาลง “แม่เลี้ยงของแก... เธอป่วยเป็นโรคร้ายแรงระยะสุดท้าย อยู่ได้อีกไม่กี่วันแล้ว”ห้องรับแขกพลันเงียบสงัดลงในพริบตาคุณตามองไปยังทิศทางของบันได ลำคอตีบตันจนเสียงแหบแห้ง “ตอนนั้น พ่อของเหยียนโจวเสียชีวิต เหยียนโจวยังเด็กมาก เธอก็ออกจากตระกูลเสิ่นมาแต่งงานกับฉัน ตลอดหลายปีมานี้ เธอแทบไม่ได้ทำหน้าที่แม่ให้กับเหยียนโจวเลย ในใจเธอรู้ดี ว่าเหยียนโจวยังคงโกรธแค้นเธออยู่ ดังนั้นในช่วงเวลาที่เหลืออยู่นี้ เธอแค่อยากจะปรับความเข้าใจและฟื้นฟูความสัมพันธ์กับเหยียนโจวบ้าง มันผิดตรงไหนกัน?”เจียงซูฮุ่ยถึงกับพูดอะไรไม่ออกฉันนั่งอยู่ข้าง ๆ ได้ยินเรื่องราวเหล่านี้แล้ว ในใจก็พลอยรู้สึกหดหู่และหนักอึ้งตามไปด้วยหลังจากเจียงป๋อเหวินพูดเรื่องของ

ฉันเอ่ยเสียงเย็น “เสิ่นเหยียนโจวมีฐานะระดับไหนกัน? แม้แต่นายเขายังมองไม่เห็นในสายตา แล้วเขาจะมามองคนอย่างฉันงั้นเหรอ? นายคิดว่าพวกเราจะคุยอะไรกันได้ล่ะ?”กู้สือซวี่จ้องมองฉันอยู่นานหลายวินาที แววตาแห่งความระแวงสงสัยค่อย ๆ เจือจางลงก็จริง... เขาเองก็คงคิดว่าคำพูดเมื่อครู่นี้ ก็แค่คำพูดเย้าแหย่เพื่อกวนประสาทส่ง ๆ ของเสิ่นเหยียนโจวเท่านั้นเพราะด้วยสถานะอย่างฉัน ย่อมไม่มีทางมีเรื่องเกี่ยวพันอันใดกับบุคคลระดับเสิ่นเหยียนโจวได้อยู่แล้วกู้สือซวี่พาฉันกลับเข้าไปกล่าวร่ำลาคุณตา จากนั้นก็เตรียมตัวจะกลับตอนที่กำลังจะก้าวพ้นประตู คุณตาก็เรียกเขาเอาไว้ เน้นย้ำทีละคำ “แกจำใส่กะโหลกไว้ให้ดีนะเจ้าตัวแสบ กลับไปแล้วรีบไปจัดการเรื่องเมียน้อยเมียเก็บพวกนั้นให้เด็ดขาดซะ! เด็กเป็นลูกของแก แกก็ต้องรับผิดชอบไป แต่ไอ้ผู้หญิงประพฤติตัวไม่รักดีพรรค์นั้น อย่าหวังว่าจะได้เหยียบย่างเข้าประตูบ้าน!”กู้สือซวี่ตอบรับอย่างขอไปที เจียงซูฮุ่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้เอ่ยปากแย้งอะไหร่ ทว่ามองดูก็รู้ว่าสีหน้าของเธอไม่ยอมรับอย่างสิ้นเชิงพอพวกเราพาตั๋วตั่วเดินพ้นตัวคฤหาสน์ออกมา ก็ได้ยินเจียงซูฮุ่ยพูดขึ้นว่า “คุณตาข

ฉันเอ่ยขอบคุณเขาอย่างจริงใจและซาบซึ้งใจอย่างยิ่งเสิ่นเหยียนโจวส่งเสียง “อืม” ในลำคอเบา ๆ ดึงประตูรถเปิดออกแล้วก้าวขึ้นรถ ก่อนจะหันมาบอกฉัน “กลับขึ้นไปเถอะ”ฉันยืนส่งเขาอยู่ตรงทางเข้าตึก รอจนกระทั่งรถเบนท์ลีย์ของเขากลืนหายไปในม่านราตรีอย่างสมบูรณ์ ถึงค่อยเดินกลับขึ้นห้องพอมองดูกลอนประตูดิจิทัลอันใหม่เอี่ยม หัวใจในอกราวกับถูกอะไรบางอย่างสะกิดเบา ๆ จนผุดความรู้สึกอบอุ่นวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเมื่อเห็นชื่อ "กู้สือซวี่" ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ฉันก็กดตัดสายทิ้งทันทีโดยไม่ลังเลหลังจากนั้นเขายังโทรมาอีกหลายครั้ง แต่ฉันก็ไม่ยอมรับสายเลยแม้แต่สายเดียว……วันรุ่งขึ้น เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังปลุกฉันให้ตื่นขึ้นคนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือเซี่ยเสี่ยวฉินฉันเปิดประตูออก รู้ดีแก่ใจว่าการมาของเซี่ยเสี่ยวฉินในครั้งนี้ ก็คงไม่พ้นเรื่องของกู้อี้หานอีกตามเคย“เจาเจา น้าอยาก...อยากจะไปเยี่ยมสือซวี่หน่อยจ้ะ”เซี่ยเสี่ยวฉินดูทรุดโทรมและซูบเซียวลงไปกว่าเดิมมาก เธอเอ่ยต่อ “เวลาผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว ไม่รู้ว่าสือซวี่ฟื้นตัวเป็นยังไงบ้าง? หนูช่วยพาน้าไปเยี่ยมเขาหน่อยได

ทันทีที่สิ้นเสียงลง เจียงซูฮุ่ยราวกับถูกใครบางคนตบหน้าเข้าฉาดใหญ่อย่างจัง ร่างทั้งร่างแข็งทื่อไปในพริบตาความเกรี้ยวกราดบนใบหน้าชะงักค้างกลายเป็นความตื่นตะลึง เธอเบิกตากว้างจ้องเขม็งไปที่กู้สือซวี่ ริมฝีปากสั่นระริก ทว่ากลับเปล่งเสียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว“แกถึงกับกล้าพูดกับแม่แบบนี้เชียวเหรอ?”เธอส่ายหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เสียงสั่นเครือ “แกถึงกับเข้าข้างพ่อแกกับสองแม่ลูกคู่นั้นงั้นเหรอ? ได้! ก็ถือเสียว่าฉันไม่เคยคลอดลูกอย่างแกออกมาก็แล้วกัน! ชาตินี้ของฉัน มันช่างเสียชาติเกิดจริงๆ!”พูดจบ เธอก็ผลุนผลันกระแทกประตูวิ่งหนีออกไปแม้ว่าฉันจะเกลียดชังเจียงซูฮุ่ยเข้าไส้ แต่พอเห็นเธอในสภาพนี้ กลับไม่ได้รู้สึกสะใจเลยสักนิด ตรงกันข้าม ในใจกลับรู้สึกขนลุกและหวั่นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกบรรยากาศในห้องเงียบสงัดลงจนแทบกลายเป็นความตาย กู้สือซวี่ก้าวเดินไปหยุดยืนอยู่ริมหน้าต่าง แผ่นหลังของเขาเหยียดเกร็งตึงเปรี๊ยะ“นาย...”ฉันเพิ่งจะอ้าปากคิดจะถามว่า ‘เป็นอะไรไหม’ ก็ถูกน้ำเสียงอันขมขื่นของเขาเอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน “เธอเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว คุณยายด่วนจากไปตั้งแต่เนิ่น ๆ คุณตาก็มีเธอเป็นลู