All Chapters of หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก: Chapter 31 - Chapter 40

คุณนายเยี่ยถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเอ่ย “พี่ชายลูกบอกว่าช่วงนี้พวกปาปารัซซี่คอยตามติดหย่าซินตลอดเลย ถ้าพาเธอมาเจอพ่อกับแม่ตอนนี้คงไม่ปลอดภัยเท่าไหร่ เลยเลื่อนไปเป็นอาทิตย์หน้าแทนน่ะลูก”“แบบนี้นี่เอง…”ฉันอดผิดหวังไม่ได้ที่ต้องเลื่อนเวลาออกไปอีกตั้งหนึ่งสัปดาห์ แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ช้า ๆ ได้พร้าเล่นงาม ยังไงสักวันหนึ่งพี่ชายของฉันกับกู้สือซวี่ก็ต้องได้เห็นธาตุแท้ของผู้หญิงคนนี้อยู่ดีก่อนที่จะวางสายฉันกำชับกับผู้เป็นแม่อีกครั้ง “ถ้าตกลงเรื่องเวลากันได้แล้ว แม่อย่าลืมบอกหนูด้วยนะคะ！”คุณนายเยี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วขำ“ลูกนี่นะ ชอบไปร่วมวงครึกครื้นกับคนอื่นเขาอยู่เรื่อย ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ ถ้าตกลงเวลาเรียบร้อยแล้วจะส่งข่าวไปให้แน่นอน”……เมื่อกลับถึงบ้านก็เห็นว่าซูหย่าซินกำลังตำหนิสาวใช้สองคนที่มีหน้าที่คอยดูแลตั๋วตั่วอยู่ได้ยินมาว่าลูกสาวสุดที่รักของกู้สือซวี่ฉี่ราดกางเกงอีกแล้ว แถมวันนี้ยังฉี่ราดไปตั้งสามครั้งจนเสื้อผ้าสำรองที่เตรียมเผื่อไว้สามชุดใช้จนหมด แถมยังโดนเด็กคนอื่นล้ออีก สาวใช้อธิบายด้วยท่าทีน้อยเนื้อต่ำใจ “คุณผู้ชายกู้คะ คุณซูคะ พวกเราเฝ้าระวังกันแล้วจริง ๆ นะคะ แต่คุณหนู

ตกกลางคืน ฉันนัดซ่งจินรั่วออกมาแล้วเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟังซึ่งเธอเองก็จับต้นชนปลายไม่ถูกเหมือนกับฉันจากนั้นเธอก็หันมาพูดกับฉันว่า “ เรื่องนี้ง่ายจะตายไม่ใช่เหรอ ฉันจ้างนักสืบเอกชนไปสืบให้ก็ได้ ถ้าเกิดว่ากู้สือซวี่มีปัญหาทางจิตจริง เรื่องหย่าก็จัดการได้ง่ายกว่าเดิม คนที่มีปัญหาทางจิตอย่างหมอนั่นมาขอเธอแต่งงานแต่กลับปิดบังเรื่องนี้กับเธอ แบบนี้เรียกว่าหลอกแต่งงานชัด ๆ ”ฉันได้แต่ทำหน้าเหนื่อยใจ ก่อนจะเอ่ยว่า “ เธออย่าลืมนะว่าตอนนี้ฉันเองก็มีปัญหาทางจิต แล้วก็กำลังรักษากับจิตแพทย์อยู่เหมือนกัน”“มันเหมือนกันที่ไหนล่ะ？ ที่เธอต้องเป็นแบบนี้เพราะถูกหมอนั่นบีบคั้นต่างหาก! ไม่ว่ายังไงเรื่องนี้เดี๋ยวฉันจัดการเอง!”ซ่งจินรั่วเอ่ยเสียงเข้ม “ไอ้บ้ากู้สือซวี่ ช่วงนี้หมอนั่นเอาแต่หาเรื่องเล่นงานโรงเรียนอนุบาลของเราเพราะเรื่องลูกสาว เท่านั้นไม่พอยังไปขู่พ่อฉันว่าจะถอนเงินลงทุนประจำปีที่ตระกูลกู้ให้กับโรงเรียนอีก ฉันกำลังปวดหัวอยู่เลยว่าจะหาจุดอ่อนเขายังไงดี รอให้ฉันจับจุดอ่อนเขาได้ก่อนเถอะ ดูสิว่าคราวนี้จะยังกล้ามาอวดดีใส่ฉันอีกไหม！ทานอาหารเย็นกับซ่งจินรั่วเสร็จฉันก็เดินทางกลับบ้าน แต่กู้สือซ

ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามาที่นี่เพื่อทำงาน จึงรีบหยิบอุปกรณ์สัมภาษณ์ออกมากู้สือซวี่ให้สัมภาษณ์ว่า “การที่ทีมงานก่อสร้างในเครือบริษัทตระกูลกู้เกิดความผิดพลาดร้ายแรงเช่นนี้ ผมมีส่วนต้องรับผิดชอบเป็นอย่างมาก แต่ทันทีที่เกิดเหตุขึ้นเมื่อวานนี้ ผมได้สั่งการให้เร่งแก้ไขปัญหาค่าแรงของคนงาน นอกจากนี้ทางบริษัทจะรับผิดชอบดูแลและชดเชยให้ครอบครัวผู้เสียชีวิตอย่างเต็มที่ เราจะไม่หลีกเลี่ยงความรับผิดชอบเด็ดขาด ”คำพูดเหล่านั้น เขาตั้งใจพูดให้คนงานในไซต์ก่อสร้างทุกคนได้ยินด้วยหลังจากทุกคนได้ฟังดังนั้นต่างก็พากันชื่นชมกู้สือซวี่ไม่ขาดปาก ว่าเป็นคนมีความรับผิดชอบ กล้าตัดสินใจแก้ปัญหาได้อย่างเด็ดขาดหลังจากนั้น ฉันได้ข้อมูลมาจากคนงานคนหนึ่งว่าที่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็วจนคนงานยอมสงบลง เป็นเพราะตระกูลกู้ไม่เพียงจ่ายค่าแรงที่ค้างมาครึ่งปีเท่านั้น แต่ยังจ่ายเงินชดเชยเพิ่มให้อีกเท่าตัวฉันจ้องมองใบหน้าโล่งอกและรอยยิ้มของคนเหล่านั้นแล้ว ก็อดนึกถึงคนงานที่ตัดสินใจกระโดดตึกเพื่อจบชีวิตตัวเองเมื่อคืนไม่ได้ อันที่จริงสำหรับกู้สือซวี่ เงินไม่กี่ล้านหรือแม้แต่หลายสิบล้านนั่นไม่ได้เป็นปัญหาเลยแ

ผู้ช่วยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า “ใกล้จะเซ็นสัญญากันอยู่แล้วนะครับ ถ้าหยุดตอนนี้พวกเขาคงต้องการคำชี้แจงแน่”“เมื่อคืนเพิ่งมีคนงานเสียชีวิต วันนี้แม้แต่เครนในไซต์ก่อสร้างก็เกิดปัญหาด้านความปลอดภัยอีก พวกเขายังมีหน้ามาขอคำชี้แจงอีกเหรอ?”พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเขาก็แฝงไอความกดดันที่ไม่อาจโต้แย้งได้ “ทำตามที่ฉันบอก”เมื่อมาถึงโรงพยาบาล ฝนก็หยุดตกพอดีตอนที่ฉันกำลังจะก้าวลงจากรถ ก็หันไปพูดกับร่างสูงว่า “วันนี้ขอบคุณคุณมากจริง ๆ ค่ะ ถ้าไม่เป็นการรบกวน ฉันขอนามบัตรของคุณได้ไหมคะ วันหลังฉันจะไปขอบคุณคุณด้วยตัวเองอีกครั้ง”“ไม่จำเป็น แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”เขาพยักหน้าเล็กน้อยเป็นสัญญาณให้ผู้ช่วยเข้าไปส่งฉันในโรงพยาบาล ด้วยท่าทีสง่างามราวกับคุณชายสูงศักดิ์ ตอนนั้นฉันเพิ่งรู้ตัวว่าคำพูดของตนเมื่อครู่นี้ดูบุ่มบ่ามเกินไปผู้ชายคนนั้นดูไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป การที่ฉันไปขอนามบัตรเขา บางทีเขาอาจคิดว่าหลังจากนี้ฉันจะใช้โอกาสนี้เกาะแกะเขาก็ได้ฉันเข้าใจดี จึงกล่าวลาเขาอย่างเหมาะสม ผู้ช่วยของเขาก็เข้ามาช่วยพยุงฉันลงจากรถโชคดีที่โรงพยาบาลมีบริการให้เช่ารถเข็น เขาจึงไปเช่ารถเข็นมาให้ฉันน

ซ่งจินรั่วเห็นว่าปิดบังฉันต่อไปไม่ได้ จึงได้แต่พูดขึ้นด้วยความโมโห “ ตอนที่เธอโทรหาฉันเมื่อกลางวันฉันก็รีบมาที่นี่ทันทีเลย แล้วก็บังเอิญเจอกู้สือซวี่พอดี ” ตอนแรกฉันก็คิดว่าวันนี้หมอนั่นยังมีความเป็นคนอยู่บ้าง！แต่หลังจากนั้นยัยแม่มดซูหย่าซินก็เสนอหน้าเข้ามา ยัยนั่นพยายามจะเล่นละครพากู้สือซวี่ออกไป ฉันทนไม่ไหว ก็เลย…ก็เลยตบยัยซูหย่าซินไปฉาดหนึ่ง”ฉันได้ฟังคำบอกเล่าของเพื่อนสนิทก็รู้สึกปวดใจ รีบถามต่อว่า “แล้วเธอไปได้แผลนี่มาได้ยังไง？”ซ่งจินรั่วแค่นเสียง “ คนผอมแห้งเหมือนกระดูกเดินได้อย่างยัยนั่นจะสู้แรงฉันได้ยังไง？กู้สือซวี่ต่างหากที่ผลักฉันจนล้ม หัวฉันเลยไปกระแทกกับพนักเก้าอี้ข้าง ๆ สุดท้ายไอ้สารเลวนั่นก็ยังถูกยัยแพศยาคนนั้นพาตัวไปอยู่ดี ฉันโมโหจนจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว！”“กู้สือซวี่ลงไม้ลงมือกับเธอเหรอ？”ฉันโกรธจนแทบอยากจะฆ่าคนให้ตายคามือ！เขาจะลงไม้ลงมืออะไรกับฉันก็ช่างมันก่อนเถอะ แต่นี่ถึงกับทำร้ายเพื่อนสนิทของฉันด้วยพวกเราทำผิดอะไร？ถึงต้องได้รับบทลงโทษแบบนี้？ซ่งจินรั่วกลัวว่าอารมณ์ของฉันจะกระทบกระเทือนแผลผ่าตัด จึงรีบเอ่ยปลอบ “ ไม่เป็นไร ๆ อีกครึ่งเดือน เครื่องมือทางการแพท