All Chapters of หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก: Chapter 11 - Chapter 20

“เยี่ยเจาเจา!”ดูเหมือนเขาก็เสียการควบคุมเช่นเดียวกัน เขาพุ่งเข้ามาแย่งไม้กอล์ฟในมือของฉันและโยนมันทิ้งไปอีกทาง ก่อนจะยกมือขึ้น แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงพยายามข่มกลั้นอารมณ์อย่างสุดกำลัง และสุดท้ายมือนั้นก็ไม่ได้ฟาดลงมาฉันกระตุกยิ้มขึ้นที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยถามว่า “ทำไมไม่ตบล่ะ ทำไม่ลงหรือ”ขณะที่กู้สือซวี่ชะงักค้างไปอย่างคนไม่รู้จะพูดอะไร ฉันก็ตบหน้าเขาเต็มแรงนี่คือสิ่งที่เขาติดค้างฉันกับลูก แต่หนี้ที่เขาติดค้างพวกเราไว้ ก็ไม่อาจชดใช้ได้ด้วยการตบเพียงครั้งเดียวหรอกหากในตอนแรกกู้สือซวี่รู้สึกเสียใจเหมือนกับฉันบ้าง หรือหากเขารับรู้ถึงความเจ็บปวดของฉันแม้เพียงเล็กน้อย ฉันก็คงไม่เสียสติเช่นนี้แต่เขาคอยเอาใจใส่ซูหย่าซินกับเด็กคนนั้น ไม่เคยหลั่งน้ำตาให้ลูกของฉันแม้แต่หยดเดียวกู้สือซวี่ใช้ลิ้นเลียคราบเลือดที่มุมปาก พลางออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นว่า “คุณนายเสียสติไปแล้ว พาเธอกลับห้องไปสงบสติอารมณ์ซะ”เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ได้ดูดเอาเรี่ยวแรงของฉันไปทั้งหมด ฉันไม่มีแรงจะต่อต้านอะไรอีกต่อไปแล้ว ทำได้เพียงเดินกลับห้องของตัวเองอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง ขณะที่ฉันเดินออกมาได้

ป้าหลิวตักโจ๊กมาวางตรงหน้าฉัน และการกระทำนั้นช่วยดึงความคิดที่ล่องลอยของฉันกลับมาฉันผลักอาหารมังสวิรัติและโจ๊กขาวตรงหน้าที่ทำให้หมดความอยากอาหารออกไป ก่อนหันไปถามกู้สือซวี่ “ทำไมอาหารของฉันถึงไม่เหมือนของพวกเธอสองแม่ลูก”ในเวลานั้นเขาเพิ่งจะยอมเงยหน้าขึ้น พลางเหลือบมองฉันอย่างเฉยชาจากนั้นเขาก็ป้อนข้าวเด็กน้อยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ไปพลาง พูดไปพลางว่า “ถ้าเมื่อวานคุณไม่ดื้อดึงกินเนื้อต่อหน้าตั๋วตั่ว เธอก็คงไม่วิ่งเข้าไปหาอะไรกินในห้องของคุณ เรื่องกล่องอัฐิ... เป็นเพราะคุณก่อเรื่องขึ้นเองทั้งนั้น”ในวินาทีนี้กู้สือซวี่ได้นิยามขอบเขตคำว่าการโทษเหยื่อและความลำเอียงสองมาตรฐานได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้งฉันหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ต่อไปนี้ฉันจะไม่กินข้าวที่บ้านอีกแล้ว ไม่ต้องเตรียมอาหารให้ฉันอีก”ทุกวันนี้ ฉันไม่ได้จำเป็นต้องรอให้กู้สือซวี่หยิบยื่นอาหารให้ถึงจะมีชีวิตอยู่ต่อได้เสียหน่อยข้างนอกมีร้านอาหารอยู่เต็มไปหมด ในซูเปอร์มาร์เก็ตก็มีอาหารให้เลือกสารพัด อยากกินอะไรก็กินได้ทั้งนั้น แบบนั้นไม่ดีกว่าหรือทว่าในวินาทีที่ฉันกำลังหมุนตัว จู่ๆ ก็รู้สึกหน้ามืดตาลายขึ้นมาฉันยก

พวกเรายังไม่ทันได้ตั้งตัว กู้สือซวี่ก็ผลักประตูเข้ามาข้างในแล้ว เนื่องจากเขามาอย่างกะทันหัน ทำให้พวกเรายังไม่ทันได้ปรึกษาทนายความว่าควรจะวางแผนรับมืออย่างไรดี เมื่อเขาเห็นซ่งจินรั่วก็ไม่ได้ตกใจอะไรนัก แต่ตอนที่เขาเห็นทนาย แววตาดำขลับของชายคนนั้นกลับมีประกายความสงสัยขึ้นมา ซ่งจินรั่วกลัวว่าเขาจะมองออก จึงรีบพูดเบี่ยงประเด็น “นี่คืออดีตเพื่อนร่วมงานของเจาเจา เธอรู้ว่าเจาเจาป่วยก็เลยมาเยี่ยม วางใจเถอะ เธอไม่ปากโป้งแน่นอน และไม่มีทางเปิดเผยเรื่องการแต่งงานลับ ๆ ของพวกคุณออกไปแน่”“ประธานกู้ สวัสดีค่ะ”ฉินฮวนส่งยิ้มให้บาง ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ ดูไม่มีพิรุธแม้แต่น้อยกู้สือซวี่พยักหน้าให้ด้วยท่าทีอย่างคนอยู่เหนือกว่า จากนั้นก็เหลือบมองทางซ่งจินรั่วแม้น้ำเสียงของเขาจะราบเรียบ แต่ก็แฝงไปด้วยอำนาจที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ “หลังจากนี้ลูกสาวของฉันจะไปเรียนที่โรงเรียนอนุบาลเซิงฮุย เธอก็ช่วยดูแลหน่อยแล้วกัน อย่าให้เธอโดนรังแก” หลังจากฝากฝังเรื่องนี้จบก็เหมือนว่าเขาหมดเรื่องจะเสวนาด้วยแล้วซ่งจินรั่วชะงักไปเล็กน้อย ก่อนถามขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า “กู้สือซวี่ คุณคงไม่ได้มาที่นี่เพื่อบอกให

กู้สือซวี่มองฉันด้วยความไม่พอใจ แล้วพูดว่า “ตั๋วตั่วยังเด็กขนาดนั้น จะไปรู้เรื่องอะไร คำพูดของเด็ก คุณจะไปถือสาทำไม?” เขาไม่เพียงไม่ตำหนิลูกสาวสุดที่รักของตัวเอง แต่ยังอุ้มตั๋วตั่วกลับขึ้นมานั่งบนตักของเขา และป้อนอาหารให้เด็กน้อยด้วยตัวเอง ซูหย่าซินยกยิ้มที่มุมปาก พลางพูดขึ้นด้วยท่าทีอ่อนหวาน “คุณเยี่ยคะ ช่วงนี้ตั๋วตั่วดูซีรีส์ยุคโบราณมากไปหน่อย คุณอย่าถือสาเลยนะคะ จริงสิ รังนกที่พี่สือซวี่ประมูลมาในวันนั้น ฉันกินแล้วดีมากเลยค่ะ ก็เลยเก็บไว้ให้คุณส่วนหนึ่ง เดี๋ยวให้ป้าหลิวเอาไปให้นะคะ” ฉันยิ้มตอบด้วยรอยยิ้มแบบเดียวกัน ก่อนจะพูดว่า “ไม่ต้อง ของมือสองฉันกินไม่ลง ไม่เหมือนคุณ ที่กินไม่เลือก” พูดจบ ฉันก็ถือหม้อและเครื่องครัวในมือ เดินกลับเข้าห้องของตัวเองไป ลงมือทำเองกินเองอิ่มท้องที่สุด ไม่นาน ฉันก็ทำบะหมี่มะเขือเทศเสร็จ ใส่ทั้งไข่และแฮม รสชาติอร่อยใช้ได้ทีเดียว หลังจากกินข้าวเสร็จ ฉันก็เริ่มคิดถึงเรื่องที่ฉินฮวนเคยพูดกับฉันในวันนั้น จะตรวจสอบทรัพย์สินของกู้สือซวี่ได้อย่างไร แล้วจะพิสูจน์ได้อย่างไรว่า ตั๋วตั่วเป็นลูกแท้ๆ ของซูหย่าซินกับกู้สือซวี่ หลังจากเรียบเรียงความค

กู้สือซวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจ จากนั้นจึงเอ่ยว่า “บ่ายวันศุกร์ผมจะกลับมา คุณรอผมอีกสองวัน” ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก ยังดีที่เขาตอบตกลง แม้ระหว่างทางกลับมา ฉันจะสอบถามทางฌาปนสถานแล้วว่า การฝังอัฐิควรทำในช่วงเช้า เพราะหากเลยเที่ยงไปแล้วถือว่าไม่เป็นมงคล แต่ฉันไม่กล้าขอร้องเขามากเกินไป กลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ ลูกแม่ ในช่วงบ่ายอีกสองวันข้างหน้าในที่สุดหนูก็จะได้สัมผัสความรักจากพ่อสักครั้งแล้ว กู้สือซวี่นัดเวลากับฉันอย่างขอไปที ก่อนจะเดินตามซูหย่าซินขึ้นไปชั้นบน ฉันกลับไปที่ห้องนอนแขกและยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองตั๋วตั่วที่ถูกซูหย่าซินกับกู้สือซวี่จูงมืออยู่คนละข้าง เด็กน้อยกระโดดโลดเต้นอย่างร่าเริง ขณะที่คนขับรถและผู้ช่วยกำลังลากกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่สองใบเดินตามอยู่ด้านหลัง แม้แต่สุนัขลาบราดอร์สีขาวที่ตั๋วตั่วเลี้ยงไว้ ก็ยังได้ตามพวกเขาไปเที่ยวด้วย ฉันยกยิ้มที่มุมปาก พลางหยิบยาที่จิตแพทย์สั่งไว้และกลืนลงไป รสขมของยาจากในปากแผ่ลึกลงไปถึงหัวใจ …… วันศุกร์ก็มาถึงในชั่วพริบตา ในเวลานั้น มีบริษัทแห่งหนึ่งโทรมานัดให้ฉันไปสัมภาษณ์งานในบ่ายวันศุกร์ ในที่สุดเ