All Chapters of หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก: Chapter 41 - Chapter 50

มันผ่านมานานแสนนานแล้ว ที่เขาไม่ได้โอบกอดฉันด้วยความอ่อนโยนแบบนี้แผ่นอกของเขายังคงกว้างเหมือนเมื่อก่อน ถึงแม้จะมีเนื้อผ้าบาง ๆ คั่นกลาง แต่ฉันก็ยังสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจอันหนักแน่นของเขา ทว่ากลับไม่อาจสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นเช่นวันวานได้อีกและหัวใจของฉัน...จะไม่มีวันสั่นไหวเพราะเขาแบบนั้นอีกแล้ว……ตลอดทั้งคืนฉันหลับใหลไปในอ้อมอกของกู้สือซวี่ พอลืมตาตื่นขึ้นมาเขาก็ยังคงกอดฉันจากด้านหลังอยู่เหมือนเดิม ตอนที่ฉันยังคงสะลึมสะลือ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอก“คุณพ่อคะ อยู่ข้างในไหมคะ？หนูจะเข้าไปแล้วนะ！”เมื่อกู้สือซวี่ได้ยินเสียงของตั๋วตั่วก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันทีผ่านไปเสี้ยววินาที ตั๋วตั่วก็ผลักประตูเข้ามา เขารีบดึงผ้าห่มขึ้นคลุมศีรษะฉัน ใช้ผ้าห่มคลุมฉันไว้ทั้งร่างจนฉันแทบจะขาดอากาศหายใจฉันที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มได้แต่เหยียดยิ้มขื่นขมสภาพของฉันในตอนนี้ช่างเหมือนกับชู้รักที่ถูกภรรยาหลวงจับได้คาหนังคาเขาเสียจริง！ทั้งที่ความจริง...ฉันต่างหากที่เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของกู้สือซวี่！น้ำเสียงของกู้สือซวี่นอกจากฟังดูงัวเงียเนื่องจากเพิ่งตื่นนอนแล้ว ยัง

ส่วนฉันต้องฉลองเทศกาลรวมญาติในคฤหาสน์ตระกูลกู้อันแสนโอ่อ่าเพียงลำพัง เนื่องจากไม่อยากทำให้พ่อกับแม่ต้องเป็นห่วงแต่ตอนนี้ จู่ ๆ เจียงซูฮุ่ยก็อุตส่าห์ถ่อมาหากันถึงที่นี่ ฉันจึงเข้าใจได้ในทันทีว่าเธอมาที่นี่ด้วยเรื่องอะไร?เธอก้าวมาหยุดยืนอยู่ข้างเตียงพลางกระชับผ้าคลุมไหล่ให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะถามว่า “ข่าวที่ทำให้ตระกูลกู้ต้องเสื่อมเสีย เป็นฝีมือเธอใช่ไหม? นามปากกาเยี่ยเจาเจา คงไม่ใช่แค่คนที่บังเอิญชื่อเหมือนสินะ？”“ฉันเองค่ะ”ฉันยอมรับอย่างไม่คิดหลบเลี่ยง ฉันไม่ได้ไปขโมยของหรือทำเรื่องไม่ดีมาสักหน่อย ไม่จำเป็นต้องโกหกแต่ทันทีที่สิ้นเสียงของฉัน เธอก็ฟาดฝ่ามือที่ข้างหูฉันเต็มแรงเสียงอื้ออึงดังก้องในหูเนื่องจากแรงกระแทกจากฝ่ามือ ใบหน้าแสบร้อนจนเริ่มชายิบตอนนี้เท้าของฉันยังไม่หายดี ร่างกายทั้งร่างจึงทำได้เพียงนั่งอยู่บนเตียงเหมือนเป้านิ่งไม่อาจต่อต้านหรือขัดขืนอะไรได้เนื่องจากเกรงว่าตัวเองอาจเสียเปรียบมากกว่านี้ จึงรีบเอื้อมแขนไปกดออดข้างเตียง หวังเรียกพยาบาลมาพาตัวเธอออกไปแต่เธอกลับรู้ทันว่าฉันคิดจะทำอะไร รีบเข้ามากระชากแขนฉันออก ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม “ยัยผู้หญิงไร้ยางอาย! ทำ

กู้สือซวี่แค่นหัวเราะพลางกวาดสายตามองฉัน “ ตอนนี้คุณนึกได้แล้วเหรอว่าท่านเป็นผู้หลักผู้ใหญ่？ เมื่อก่อนตอนที่ท่านคัดค้านการแต่งงานระหว่างเรา ผมก็ไม่เห็นว่าคุณจะฟังคำพูดของท่านเลย”ฉันพูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง ความรักและความทุ่มเทที่ฉันเคยมีให้กู้สือซวี่ บัดนี้กลับกลายเป็นมีดที่เขาใช้เล่นงานฉันกู้สือซวี่ยื่นมือมาบีบปลายคางให้ฉันเงยหน้าสบตากับเขา ก่อนจะพูดช้า ๆ ทีละคำ “เยี่ยเจาเจา เกมผลักไสเพื่อเรียกร้องความสนใจแบบนี้ถ้าเล่นมันบ่อย ๆ ก็หมดสนุกได้เหมือนกัน ขอแค่คุณไม่ไปรังควานหย่าซิน ไม่ทำร้ายตั๋วตั่ว ตำแหน่งคุณนายกู้...ผมจะไม่แย่งมันไปจากคุณ”เขาคิดว่าคำมั่นสัญญานี้จะทำให้ฉันสบายใจและซาบซึ้งจนน้ำตาไหลแต่อันที่จริงมันกลับยิ่งทำให้ฉันแน่วแน่ในการหย่ามากขึ้นกว่าเดิม ฉันจะเก็บตำแหน่งคุณนายกู้ไว้เพื่ออะไรกัน？หรือจะให้อยู่ในคฤหาสน์หลังนั้นไปตลอดชีวิต คอยมองดูเขากับซูหย่าซินและลูกสาวใช้ชีวิตพร้อมหน้าพร้อมตากันอย่างมีความสุขอย่างนั้นเหรอ？อีกไม่ถึงครึ่งเดือน ฉันก็จะได้เผชิญหน้ากับเขาตรง ๆ สักทีเมื่อนึกถึงหลักฐานที่ทนายบอกให้ฉันเก็บรวบรวม ฉันก็รีบเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงโอนอ่อน “เล็บคุณยาวแล้

ในใจฉันรู้สึกกังวลอยู่บ้างจึงถามต่อว่า “แม่คะ แม่ไม่ได้บอกซูหย่าซินใช่ไหมว่าหนูจะไปด้วย？”คุณนายเยี่ยหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ก็ลูกบอกเองไม่ใช่เหรอว่าไม่ให้บอก？แม่ก็เลยไม่ได้พูด”“ ดีแล้วค่ะ”ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก “วันพุธหน้าหนูกับกู้สือซวี่จะไปแน่นอนค่ะ”หลังวางสายจากคุณนายเยี่ย โรงพยาบาลที่แม่ของฉันรักษาตัวอยู่ก็ติดต่อเข้ามาติดต่อมาเพื่อทวงค่ารักษาพยาบาลค่ารักษาแต่ละปีที่แม่ฉันรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลนั้นเป็นเงินจำนวนมหาศาล ซึ่งเมื่อก่อนตระกูลเยี่ยเป็นฝ่ายรับผิดชอบต่อมา หลังจากที่ฉันแต่งงานกับกู้สือซวี่ ผู้ชายคนนี้ออกหน้าอาสาเองว่าจะเป็นคนรับผิดชอบค่ารักษาของแม่ยายให้ตัวเขาในตอนนั้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็มักจะทำให้โดยที่ฉันไม่ต้องร้องขอและคอยนึกถึงความรู้สึกฉันอยู่เสมอแต่ตอนนี้เขากลับพาซูหย่าซินออกไปเที่ยว แล้วลืมคำสัญญาทุกอย่างที่เคยให้ไว้กับฉัน ฉันกำโทรศัพท์ในมือแน่น จ้องมองหน้าจออยู่นานก่อนจะรวบรวมความกล้ากดโทรหาเขาแต่คนที่รับสายกลับเป็นซูหย่าซิน“คุณเยี่ย มีธุระอะไรเหรอคะ？พี่สือซวี่กำลังเล่นเป็นเพื่อนตั๋วตั่วอยู่ ไม่สะดวกค่ะ”ท่าทีของเธอดูสุภาพและสูงส่ง ราวกับว

ฉันมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ก่อนจะเอ่ย “คุณ…จะให้ฉันบริจาคเลือดให้เด็กคนนั้น？กู้สือซวี่ คุณอย่าลืมนะว่าฉันก็มีภาวะเลือดจางเหมือนกัน ฉันกินมังสวิรัติตามคุณมาตลอดสามปี ภาวะเลือดจางของฉันก็รุนแรงไม่ต่างกัน！”แววตาของกู้สือซวี่วูบไหวอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาเหมือนเดิม “ ภาวะเลือดจางของคุณไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตแต่ตอนนี้ตั๋วตั่วต้องการให้ใครสักคนช่วยชีวิต มีเพียงคุณที่ช่วยเธอได้！”ฉันจิกเล็บเข้ากับฝ่ามือแน่น พลางเอ่ยเสียงลอดไรฟัน “เด็กคนนั้นเป็นลูกของคุณกับซูหย่าซิน ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพวกคุณจะไม่มีใครให้เลือดเธอได้เลยเหรอ？คุณไม่ยอมให้ซูหย่าซินบริจาค แต่มาบอกให้ฉันทำเนี่ยนะ？ เลิกหวังไปได้เลย ลูกสาวคุณก็ไปดูแลกันเอง อย่าดึงฉันเข้าไปเกี่ยวด้วย！”ทันใดนั้นเอง ซูหย่าซินที่อยู่หน้าห้องก็พุ่งเข้ามาเธอเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างเตียงของฉันก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบหน้า “คุณเยี่ยคะ ขอร้องล่ะค่ะ เห็นแก่ที่ตั๋วตั่วยังเป็นแค่เด็ก ช่วยเธอด้วยนะคะ！ฉันรู้ว่าเธอเคยทำให้คุณไม่พอใจ…”พอพูดถึงตรงนี้ก็เหมือนว่าเธอจะคิดอะไรได้ “ใช่สิ คุณเคยบอกว่าให้ฉันก้มหัวขอโทษคุณใช่ไหมค