All Chapters of หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก: Chapter 51 - Chapter 60

ตอนนี้เลือดของฉันถูกเจาะไปได้หนึ่งถุง เม็ดเหงื่อเย็นก็เริ่มผุดซึมตามหน้าผากของฉัน รู้สึกเวียนหัวจนอยากจะอาเจียนออกมา แม้แต่โคมไฟบนเพดานก็ยังเบลอจนมองเห็นเป็นเพียงจุดแสงพร่า ๆคุณหมอสังเกตเห็นอาการผิดปกติของฉัน จึงหันไปพูดกับกู้สือซวี่ว่า “ประธานกู้ครับ ตอนนี้คุณเยี่ยตกอยู่ในภาวะอันตราย ถ้ายังให้เธอบริจาคเลือดต่อไป เกรงว่าเธอ…”กู้สือซวี่ขมวดคิ้วก่อนจะเหลือบตามองถุงเลือดนั่น แล้วเอ่ยถามขึ้น “เลือดเท่านี้พอให้ลูกสาวฉันใช้หรือยัง？”“เรื่องนี้…”คุณหมอถอนหายใจแล้วตอบอย่างจนปัญญา “ในถุงนี้มีเพียง 200cc ครับ วันนี้ลูกสาวของคุณต้องใช้เลือดอย่างน้อย 600cc”ฉันเอนกายพิงเก้าอี้นอน คุณหมอคนนั้นไม่กล้าถอดเข็มที่ปักอยู่บนแขนฉันออก เพราะยังไม่ได้รับคำสั่งจากกู้สือซวี่ภาพตรงหน้าค่อย ๆ เลือนรางลง ภายใต้แสงไฟสีขาวนั้น มีเพียงใบหน้าคมคายของกู้สือซวี่และแววตาที่ทวีความเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ คุณหมอเอ่ยถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “ประธานกู้ครับ จะยัง…เจาะเลือดต่อไหมครับ？”“ทำต่อไป”ประโยคสั้น ๆ ที่เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่มันช่างเหมือนกับใบมีดคมกริบที่กรีดลงบนเส้นเลือดใหญ่ของฉัน ช่างเด็ดขาด…ไม่

เมื่อครู่นี้ซูหย่าซินไม่ทันได้ตั้งตัว ทำให้ตอนนี้ผมยาวสลวยของเธอถูกฉันกำไว้แน่นจนสลัดไม่หยุด “ปล่อยฉันนะ！ยัยสารเลว！”เธอส่งเสียงด่าพร้อมกับพยายามดิ้นรนอย่างสุดแรง เพราะเธอก้าวถอยหลังอย่างสุดแรงในตอนที่ฉันยังไม่ได้ปล่อยมือออกจากกลุ่มผมเธอ ร่างของฉันจึงถูกลากตกเตียง กระแทกลงกับพื้นความเจ็บปวดรุนแรงแล่นปราดขึ้นมาจากเท้าที่เพิ่งผ่าตัดกู้สือซวี่กลับมาในจังหวะนั้นพอดีซูหย่าซินรีบสวมบทผู้เสียหายทันที ร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางพูดว่า“คุณเยี่ยคะ อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ ฉันสำนึกผิดแล้ว…”กู้สือซวี่เห็นสถานการณ์โกลาหลตรงหน้า รีบปรี่เข้ามาผลักฉันออก แล้วประคองตัวซูหย่าซินไว้ในอ้อมอกของตัวเองพลางสำรวจร่างกายเธอว่าได้รับบาดเจ็บหรือเปล่าฉันรีบซ่อนมือข้างที่กำเส้นผมของซูหย่าซินไว้ด้านหลัง และได้แต่นั่งอยู่บนพื้นเช่นนั้น ในสภาพทุลักทุเลจนลุกไม่ขึ้นเมื่อครู่นี้กู้สือซวี่ผลักฉันออกด้วยแรงประมาณหนึ่ง ตอนนี้ฉันจึงรู้สึกมึนหัวจนหูอื้อและสมองตื้อไปหมดหลังเขาสำรวจร่างกายของซูหย่าซินแล้วเห็นว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร ก็ตวัดสายตาเย็นชามองมาที่ฉัน “คุณบ้าไปแล้วเหรอ？”“กู้สือซวี่ คุณยังดูไม่ออกอีกเหรอว่

เมื่อได้ยินคำพูดเหน็บแนมของกู้อี้หาน ฉันก็ตอบกลับไปอย่างไม่สบอารมณ์ “ไม่เกี่ยวกับนาย ฉันมีธุระกับคุณหมอเผย”“คุณหมอเผยยุ่งอยู่！ข้างในยังมีคนอยู่อีกหลายคนเลย”กู้อี้หานยังคงประคองฉันไว้พลางชี้มือเข้าไปด้านใน ซึ่งก็มีคนไข้อยู่ราวสิบกว่าคนจริง ๆฉันจึงยื่นป้ายประจำตัวของคุณหมอเผยให้พยาบาลที่หน้าห้องตรวจ ก่อนเตรียมตัวกลับจังหวะนั้นเอง ก็มีคนเดินออกมาจากห้องตรวจ ก่อนจะเรียกฉันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เจาเจา？”“คุณน้าฉิน？”ฉันไม่คิดเลยว่าคุณแม่ของกู้อี้หานเองก็กลับประเทศมาแล้ว เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่พ่อของกู้สือซวี่ยื่นขอหย่ากับแม่สามีแต่คุณปู่ผู้ซึ่งเป็นผู้อาวุโสของตระกูลกู้ท่านไม่เห็นด้วยสุดท้าย พ่อของกู้สือซวี่จึงสละสิทธิ์จากการรับมรดก และรับปากกับคุณปู่ว่าจะลงหลักปักฐานอยู่ที่ต่างประเทศและไม่กลับมาที่นี่อีก เพื่อขจัดข้อครหาที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตว่ากู้อี้หานจะกลับมาแย่งมรดกกับกู้สือซวี่ ถึงจะสามารถทำเรื่องหย่ากับแม่สามีได้สำเร็จ แต่ในความเป็นจริง พ่อของกู้สือซวี่ไม่ได้กลับบ้านและใช้ชีวิตอยู่กับเซี่ยเสี่ยวฉินตั้งแต่ก่อนหน้านั้นแล้ว หากพูดกันตามเหตุผล เซี่ยเสี่ยวฉินก็เป็นมือที่สาม

เขาเอนหลังพิงหัวเตียง ยกมือขึ้นแตะหน้าผากฉัน “ดีขึ้นหรือยัง？”ฉันทอดสายตามองเขา พยายามสะกดกลั้นความแสบร้อนที่เอ่อขึ้นตรงขอบตา ใบหน้าตรงหน้าฉันค่อย ๆ ทับซ้อนกับใบหน้าที่ปรากฏในช่วงสุดท้ายของความฝัน เขาในตอนนี้ไม่ใช่กู้สือซวี่ที่ฉันเคยรู้จักอีกแล้วอาจเป็นเพราะเขาเห็นว่าน้ำตาของฉันเอ่อคลออยู่ ถึงได้พูดกับฉันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ผมรู้ว่าครั้งนี้ทำให้คุณต้องเสียความรู้สึก ผมจะบอกตั๋วตั่วว่าคุณเป็นคนช่วยชีวิตเธอไว้”ฉันเหยียดยิ้มมุมปากแล้วถามว่า “เรื่องนี้มันสำคัญด้วยเหรอ？”นัยน์ตาสีดำล้ำลึกจ้องมองมาที่ฉัน ก่อนจะเน้นย้ำทีละคำ “สำคัญสิ”ฉันไม่เข้าใจว่ามันสำคัญตรงไหนกัน？เพราะต้องบริจาคเลือดให้เธอ ชีวิตฉันต้องแขวนบนเส้นด้ายถึงหลายต่อหลายครั้ง ก็เพื่อแลกกับคำว่า “ขอบคุณ” จากเธอเพียงคำเดียวอย่างนั้นเหรอ？แต่ดูเหมือนฉันจะมองลูกสาวของกู้สือซวี่กับซูหย่าซินในแง่ดีเกินไปที่แท้ เลือดที่ฉันเสียไปตลอดหลายวันนี้ ยังไม่คู่ควรกับคำว่า “ขอบคุณ” จากเธอเลยด้วยซ้ำ เมื่อซูหย่าซินรู้ว่าฉันฟื้นแล้ว ก็พาตั๋วตั่วมาที่ห้องพักผู้ป่วยของฉัน ทันทีที่รู้ว่าตั๋วตั่วกำลังจะมากู้สือซวี่ก็รีบผละออกจากฉัน ร่

ซ่งจินรั่วนึกภาพตามแล้วก็ยิ้มออกมา เธอเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี “พอเธอหย่าเมื่อไหร่ พวกเราก็เอาผลตรวจดีเอ็นเอนี่กับรูปที่เห็นหน้าสองคนนั้นชัด ๆ โพสต์ลงอินเทอร์เน็ตไปเลย ฉันอยากจะรู้จริง ๆ ว่ายัยซูหย่าซินจะยังมีหน้ามาโพสต์อวดนั่นอวดนี่อยู่อีกไหม！”เพื่อให้ได้ผลตรวจดีเอ็นเอมาโดยเร็วที่สุด ซ่งจินรั่วจึงไม่รอช้า เธอหันมาพูดกับฉันว่า “เดี๋ยวฉันจะไปจัดการธุระที่สถาบันตรวจพิสูจน์ความสัมพันธ์ทางสายเลือดก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันมาเยี่ยมใหม่นะ”หลังเธอกลับไป ฉันก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ ใช้พลาสติกพันเท้าที่บาดเจ็บไว้ ก่อนจะอาบน้ำอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ทรุดตัวลงนั่งที่หน้าโต๊ะหนังสือ แล้วเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา เนื่องจากอาการบาดเจ็บที่เท้าของฉันยังไม่หายดี ทางบริษัทจึงให้ฝ่ายบุคคลแจ้งว่าฉันสามารถลาป่วยต่อได้อีกหนึ่งเดือน แต่เนื่องจากตอนนี้ฉันยังอยู่ในช่วงทดลองงานหากปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปก็คงไม่ค่อยเหมาะนัก ดังนั้นฉันจึงโทรศัพท์หาเมิ่งอวิ๋นชู แล้วบอกว่าตอนนี้ฉันสามารถทำงานบางส่วนจากที่บ้านได้แล้วไม่นานนัก ยัยคนบ้างานก็ส่งงานที่ฉันต้องรับผิดชอบมาให้ทางอีเมลแต่ในกล่องอีเมล นอกจากอีเมลที่เธอส่งมาแ