All Chapters of หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก: Chapter 21 - Chapter 30

แต่ในช่วงบ่าย ฉันได้รับโทรศัพท์จากบริษัทสื่อแห่งหนึ่ง นัดให้ฉันไปสัมภาษณ์ในบ่ายวันพรุ่งนี้ บริษัทสื่อแห่งนี้เพิ่งก่อตั้งใหม่ จึงเปิดรับพนักงานจำนวนมาก สำหรับฉันแล้ว นี่ถือเป็นโอกาสที่ดีมาก ทว่าเสื้อผ้าของฉันยังอยู่ที่บ้าน ฉันจึงต้องกลับไปเลือกชุดให้เหมาะสม และเตรียมตัวสัมภาษณ์ครั้งนี้อย่างจริงจัง ในตอนเย็น ฉันได้กลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลกู้ เดิมทีฉันคิดว่าอีกหลายวันกว่ากู้สือซวี่จะกลับมา คงต้องรอให้สุนัขของซูหย่าซินหายป่วยเสียก่อน แต่เมื่อฉันกลับถึงคฤหาสน์ พวกเขาก็กลับมากันแล้ว ทั้งสามคนดูเหมือนครอบครัวพ่อแม่ลูกที่มีความสุขที่สุด กำลังจูงสุนัขเดินเล่นอยู่ในสวนด้วยกัน พอเห็นฉันกลับมา ตั๋วตั่วก็ปล่อยสายจูงสุนัขในมือลง โดยไม่รู้ว่าเธอตั้งใจหรือไม่กันแน่ สุนัขลาบราดอร์สีขาวตัวนั้นเห่าเสียงดังลั่น ก่อนจะพุ่งเข้าหาฉันทันที ฉันเบิกตากว้างด้วยความตื่นตกใจ ฉันที่กลัวสุนัขมาตั้งแต่เด็ก จึงกรีดร้องพลางถอยหลังหนีทันที ทว่าด้านหลังฉันคือสระว่ายน้ำ ฉันเสียหลักร่วงลงไปในสระว่ายน้ำทันที น้ำสาดกระเซ็นไปทั่ว ในค่ำคืนของฤดูใบไม้ร่วง น้ำในสระเย็นเฉียบจนบาดลึกถึงกระดูกแม้ว่าฉันจะว่

ฉันพูดขึ้นด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ “เข้าห้องแต่งตัวในบ้านของฉันเอง จะต้องขออนุญาตจากเธอด้วยเหรอ?”ซูหย่าซินหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย จากนั้นก็ฝืนยิ้มแล้วพูดว่า “คุณเยี่ย คุณเข้าใจฉันผิดแล้วค่ะ เพราะที่ไปต่างประเทศครั้งนี้พี่สือซวี่เลยซื้อเสื้อผ้ามาให้ฉันเยอะมาก ฉันกลัวว่าตู้เสื้อผ้าจะไม่พอใส่น่ะค่ะ”ฉันมองถุงกระดาษที่เต็มไปด้วยสินค้าแบรนด์เนม ก่อนพูดเสียงเย็นว่า “ก็ยัดๆ มันเข้าไปข้างในสิ! เธอยังยัดตัวเองเข้ามาในความสัมพันธ์ของคนสองคนได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเสื้อผ้าเหล่านี้หรอก” รอยยิ้มของซูหย่าซินจางหายไปอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นเธอก็เหลือบสายตามองผ้าพันคอที่ฉันเป็นคนถักให้กู้สือซวี่ที่ถูกโยนทิ้งอยู่ในถังขยะด้านข้างเธอพูดขึ้นอย่างมีความหมายว่า “แทนที่จะยัดมันเข้าไป ฉันว่าน่าจะทิ้งของเก่าที่มันไม่เหมาะสมกับพี่สือซวี่ไปเลยจะดีกว่า”จากนั้นเธอก็พับเสื้อกันหนาวที่ฉันถักให้กู้สือซวี่ไว้ที่มุมห้อง และพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า “ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมของเหล่านี้ถึงมาอยู่ในบ้านของพี่สือซวี่ได้ มันช่างไร้รสนิยมจริง ๆ !”เมื่อนึกถึงคำว่า “ว่าที่น้องสะใภ้” ที่คุณพ่อเยี่ยกับคุณแม่เยี่ยพูดถึง ทันใดนั้นฉั

เหอะ ตระกูลเยี่ยเขามักจะไปเล่นกับพี่ชายของฉันตั้งแต่เด็ก และตอนปิดเทอมฤดูร้อนก็ยังมาพักที่บ้านตระกูลเยี่ยคุณพ่อเยี่ยคุณแม่เยี่ยก็ดูแลเขาอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นของกิน ของเล่น ก็มักจะให้เขาเลือกก่อนเสมอ แต่ตอนนี้แค่ลูกสาวของเขาถูกล้อว่าฉี่ราดกางเกงและไม่มีเพื่อนเล่นเพราะนิสัยเสียของตัวเอง เขาถึงกับจะให้ตระกูลเยี่ยชดใช้ด้วยชีวิต! คำพูดเหล่านี้ เขาก็ยังพูดออกมาได้ ฉันกำหมัดแน่น เสียงสั่นเครือด้วยความโมโห แล้วพูดออกมาทีละคำว่า “ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันจะลองคิดทบทวนดูว่าตัวเองตามใจลูกจนเสียคนแล้วหรือเปล่า หากอยากให้เธอเป็นเจ้าหญิง ถ้าอย่างนั้นก็อย่าส่งไปที่โรงเรียนอนุบาลเลย ในสังคมนี้ไม่มีใครทนเธอได้หรอก!”เดิมทีฉันก็เหนื่อยมากอยู่แล้วเพราะต้องทำโอที ดังนั้นเมื่ออาบน้ำเสร็จก็อยากเข้านอนทันที แต่คืนนั้นฉันกลับนอนไม่หลับ กลางดึก ฉันล็อกอินเข้าเว็บไซต์เขียนนิยาย จากนั้นก็อัพเดทตอนใหม่ลงไป เดิมทีฉันแค่จะเขียนให้ตัวเองอ่านเท่านั้น แต่คิดไม่ถึงเลยว่ามีผู้อ่านหลายคนรอติดตามนิยายตอนต่อไปของฉัน……วันรุ่งขึ้น ตอนที่ฉันมาถึงที่บริษัท เมิ่งอวิ๋นชูก็พูดกับฉันอย่างมีเหตุผลว่า “ต้นฉบับที่เธอส

ฉันรีบโทรแจ้งตำรวจ จากนั้นก็ล็อกประตูรถเพื่อรอตำรวจมาแต่ทันใดนั้นเองกลับมีใครไม่รู้นำแท่งเหล็กมาทุบกระจกรถของฉันฉันไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน ดังนั้นจึงกลั้นลมหายใจด้วยความหวาดกลัวเศษกระจกรถแตกละเอียดต่อหน้าต่อตาฉันตอนที่พวกเขาเห็นว่าฉันอยู่ในรถเพียงลำพัง ไม่เห็นเงาร่างของซูหย่าซิน พวกเขาก็บ้าคลั่งกันขึ้นมา“หย่าซินไม่อยู่ในรถ! เป็นไปได้ยังไง”“ผู้หญิงคนนี้คือใคร!”“ลงมาเดี๋ยวนี้นะ!” พวกเขาลากฉันลงจากรถด้วยความรวดเร็ว เศษกระจกบาดมือของฉัน แต่เรื่องมันยังไม่จบเท่านั้น คนเหล่านั้นจับฉันไว้แล้วจี้ถามว่า “หย่าซินล่ะ หย่าซินของพวกเราไปอยู่ไหน”“คุณรู้หรือเปล่าว่าพวกเราเสียเวลามากขนาดไหนกว่าจะตามหาซินซินได้ คาดไม่ถึงว่าคุณจะกล้าหลอกพวกเรา!”“สมควรตายจริง ๆ ! พวกเราเป็นแฟนคลับของซินซินมานานขนาดนี้ แค่ขอถ่ายรูปนิดหน่อย คุณยังไม่ให้โอกาสพวกเราเลยเหรอ!”ฉันกลายเป็นเครื่องระบายอารมณ์ของพวกเขา พวกเขาจิกผม กระชากเสื้อฉัน สถานการณ์วุ่นวายมากเนื่องจากพวกเขามีจำนวนมาก ฉันจึงไม่สามารถหนีพ้นได้เลย ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เสียงไซเรนของรถตำรวจดังขึ้นท่ามกลางสถานการณ์ความวุ่นวา

ฉันพูดเตือนว่า “ฉันก็แค่อยากจะบอกเธอว่า ซูหย่าซินเป็นเมียน้อยของสามีฉัน ต่อไปถ้ามีเรื่องอะไรเกี่ยวกับเธอ ก็ไม่ต้องมาหาที่ฉันอีก!”พูดจบ ฉันก็เดินออกจากห้องทำงานไป โดยไม่สนใจสายตาตกตะลึงของเมิ่งอวิ๋นชูอีกเมิ่งอวิ๋นชูไม่ได้อนุมัติการลาออกของฉัน ถ้าฉันออกโดยไม่ได้รับอนุญาต พวกเขามีสิทธิ์ยึดเอกสารของฉันทั้งหมดจนสุดท้าย ฉันก็ไม่สามารถลาออกได้ไม่เพียงเท่านั้น เนื่องจากฉันไม่ได้มาทำงานตอนเช้า แต่งานที่ค้างอยู่ก็ต้องทำเสร็จ ฉันก็เลยต้องทำโอทีอย่างไม่มีทางเลือกอื่นแสงไฟในห้องผู้อำนวยการยังคงสว่างอยู่กว่าฉันจะทำงานเสร็จก็เป็นเวลาสามทุ่ม เมิ่งอวิ๋นชูเดินมาที่โต๊ะของฉัน แล้วหยั่งเชิงถามว่า “เรื่องที่เธอพูดตอนบ่ายนั้น เป็นความจริงเหรอ ซูหย่าซินคบกับคนที่แต่งงานแล้วเหรอ”ฉันมองหน้าเธอแล้วพูดว่า “ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ค่อยสนิทกับคนคนนั้นนะ แม้กระทั่งตอนนี้เขาอยู่กับใครเธอยังไม่รู้เลย”เมิ่งอวิ๋นชูแค่นหัวเราะเสียงเย็น ยกมือขึ้นกอดอก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงพูดชั่วร้าย “ฉันขอพูดตามตรงนะ ถ้าไม่ใช่เพราะผู้หญิงคนนี้ ฉันคงได้แต่งงานกับแฟนไปตั้งนานแล้ว ฉันอดทนกับเธอมาตั้งนานแล้ว! เยี่ยเจาเจา บางทีพวกเร