หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

พนักงานขายมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่เมื่อเห็นว่าตระกูลกู้มีอำนาจเหนือกว่า เธอจึงหันมาเอ่ยกับซ่งจินรั่วว่า “คุณซ่งคะ หรือว่าคุณจะลองเลือกแบบอื่นดีไหมคะ？จริง ๆ แล้วดิฉันคิดว่าชุดเพชรสีชมพูน่าจะเหมาะกับคุณมากกว่าค่ะ”ซ่งจินรั่วหน้าตึงขึ้นทันที เธอถามอย่างเหลืออด “ร้านพวกคุณก็ใหญ่ขนาดนี้ แยกไม่ออกเหรอคะว่าใครมาก่อนมาหลัง？เรียกผู้จัดการร้านออกมาเดี๋ยวนี้！”เจียงซูฮุ่ยเหยียดยิ้มร้ายแล้วพูดว่า “เรียกผู้จัดการร้านมาแล้วจะทำอะไรได้？พวกปลายแถวก็ไปซื้อเครื่องประดับที่ร้านปลายแถวสิ อย่ามาทำตัวขายหน้าที่นี่ การที่พ่อของเธอต้องเสนอหน้ามาขอให้ลูกชายฉันช่วยลงทุนด้วยมันก็เป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่าเธอไม่คู่ควรกับเครื่องประดับระดับเดียวกับที่ฉันสวม”ซ่งจินรั่วหลุดหัวเราะออกมาด้วยความหัวเสีย “คุณป้าคะ คุณไม่ลองดูหน่อยเหรอว่าสร้อยเส้นนี้มันเหมาะกับวัยคุณหรือเปล่าน่ะ！ที่คอมีรอยตีนกาขึ้นขนาดนั้นแล้ว ไม่กลัวว่าสร้อยเส้นเล็ก ๆ แบบนี้จะทำให้รอยมันชัดขึ้นหรือไง！”“เธอ！”เจียงซูฮุ่ยโกรธจนหน้าดำหน้าแดง จากนั้นก็เหยียดยิ้มร้ายพลางจับจ้องมาที่ฉัน เธอจงใจกระแทกเสียง “สร้อยเส้นนี้ฉันตั้งใจซื้อไว้ให้ลูกสะใภ้ใ

ใช้เวลาไม่นาน ซ่งจินรั่วก็พาฉันมาส่งที่คฤหาสน์ตระกูลกู้ เธอเป็นห่วงว่าฉันจะเสียเปรียบจึงตั้งใจจะเข้าไปเป็นเพื่อนแต่ฉันก็ไม่อยากให้เธอต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย จึงยืนกรานให้เธอกลับไปแล้วบอกว่าฉันรับมือเองได้ก่อนจากกัน เธอกำชับว่า “ ถ้าอย่างนั้นอีกสักพักหนึ่งโทรหาฉันด้วยนะ ถ้าตกกลางคืนแล้วยังไม่รับสายฉันจะบุกมาช่วยถึงที่นี่เลย！”“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”ฉันยิ้มให้เธอ พลางยืนส่งจนรถของเธอแล่นออกไปจากนั้นป้าหลิวก็เข็นรถเข็นพาฉันเข้าไปด้านในณ ห้องรับแขก เจียงซูฮุ่ยนั่งอยู่บนโซฟาทันทีที่เห็นฉันเข้ามา เธอก็รีบหยัดตัวลุกขึ้นและตรงปรี่เข้ามาหากันทันที ดูจากท่าทางแล้ว คงตั้งใจจะระบายความอัดอั้นที่ได้รับมาตลอดทั้งวันนี้กับฉันแต่กู้สือซวี่ก้าวเข้ามาขวางผู้เป็นแม่ไว้ก่อนพลางเอ่ยขึ้น “ผมบอกแล้วนี่ครับ มีอะไรก็พูดกันดี ๆ อย่าลงไม้ลงมือ”“นังผู้หญิงต่ำช้าคนนี้ ถ้าไม่ลงไม้ลงมือ ถ้าไม่ใช้กำลังสั่งสอนเสียบ้าง ก็คงไม่มีวันรู้กฎและธรรมเนียมของตระกูลกู้！”เจียงซูฮุ่ยตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ ยกมือชี้หน้าฉันแล้วตวาดว่า “ทั้ง ๆ ที่เธอก็รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเซี่ยเสี่ยวฉินเป็นแบบไหน แต่ก็ย

ฉันนึกถึงวันครบรอบแต่งงานตลอดสองปีที่ผ่านมา อันที่จริงกู้สือซวี่ก็แสดงออกกับฉันแบบขอไปทีตลอด แม้ของขวัญจะไม่เคยขาดสักปี แต่เขาไม่เคยนั่งกินอาหารค่ำใต้แสงเทียนกับฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียวทุกครั้งฉันเป็นคนเข้าครัวลงมือทำอาหารจนเต็มโต๊ะด้วยตัวเอง ก่อนจะนั่งเดียวดายอยู่ที่โต๊ะอาหาร รอเขากลับมาจนดึกดื่นแต่พอกลับบ้านมา เขาก็บอกว่าเหนื่อยจากที่บริษัทพลางวางของขวัญที่ซื้อให้ฉันไว้บนโต๊ะ แล้วเดินเข้าห้องนอนไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะยกไวน์แดงที่ฉันเตรียมไว้ขึ้นจิบเลยสักอึก ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่การมอบของขวัญสำหรับกู้สือซวี่แล้วมันเป็นเพียง ‘หน้าที่’หรือ‘พิธีการ’ที่ต้องทำให้ครบ…ก็แค่นั้นตอนแรกฉันก็อุตส่าห์คิดว่าวันครบรอบแต่งงานปีนี้จะมีอะไรเปลี่ยนไป แต่ทว่ากู้สือซวี่กลับไม่ได้กลับบ้านมาเลยตลอดทั้งคืน ซูหย่าซินกับตั๋วตั่วก็ไม่อยู่บ้านเหมือนกันภาพตรงหน้าทำให้ฉันเข้าใจว่า... วันครบรอบแต่งงานปีนี้ก็คงไม่ต่างอะไรจากทุกปีอย่างมาก เขาก็คงกลับบ้านมาตอนดึกแล้วก็เอาของแทนใจที่หมดความหมายไปนานแล้วมาวางไว้ให้ฉัน เท่านี้ก็ถือว่าได้ฉลองวันพิเศษแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่าฉันยังมองโลกในแง่ดีเกินไปจน

เธอต้องเห็นแล้วแน่ ๆ ว่าของแทนใจของฉันกับกู้สือซวี่บัดนี้ได้ไปอยู่บนลำคอของซูหย่าซินแต่ไม่คิดเลยว่า พอเธอมาถึงจะเอ่ยถามฉันเสียงเบาราวกับกลัวใครมาได้ยิน “กู้สือซวี่ไม่อยู่บ้านใช่ไหม？”“ไม่อยู่ เขาออกไปบริษัทแล้วเมื่อกี้”ฉันเอ่ย “เหมือนว่าซูหย่าซินกับลูกเธอก็จะออกไปข้างนอกเหมือนกัน มีอะไรเหรอ？”ซ่งจินรั่วถอนหายใจยาวเหยียดแล้วเอ่ยว่า “งั้นก็ดี ผลการตรวจดีเอ็นเอออกมาแล้วนะ ฉันตั้งใจจะพูดกับเธอเรื่องนี้แหละ”แววตาฉันเป็นประกายทันที รีบถามว่า “ถ้าอย่างนั้นหลักฐานฟ้องหย่าของฉันก็เตรียมใกล้เสร็จแล้วน่ะสิ ตอนนี้ก็เหลือแค่ตรวจสอบทรัพย์สินของกู้สือซวี่ ใช่ไหม？”“คือ…มีปัญหานิดหน่อย”ซ่งจินรั่วว่าต่อ “ผลการตรวจดีเอ็นเอออกมาว่า ซูหย่าซินกับตั๋วตั่วไม่ได้มีความสัมพันธ์กันทางสายเลือด”ฉันสบตาเธออย่างตกตะลึง “จะเป็นไปได้ยังไง？เธอแน่ใจเหรอ？”ซ่งจินรั่วพยักหน้ารับแล้วเอ่ยว่า “ฉันก็ถามคำถามนี้กับทางสถาบันเหมือนกัน แต่พวกเขามั่นใจมากว่าไม่ได้มีการสลับตัวอย่าง ผลตรวจระบุชัดว่าทั้งสองไม่ใช่แม่ลูกกันจริง ๆ”ฉันมืดแปดด้านไปหมด ตั๋วตั่วไม่ใช่ลูกสาวของซูหย่าซินอย่างนั้นเหรอ？แต่เด็กคนนั้นกลับเป็น

ซูหย่าซินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “สร้อยเส้นนั้นมีค่ามากแถมยังเป็นของขวัญวันเกิดที่พี่สือซวี่ให้ฉัน ฉันกลัวว่าจะเผลอทำกระแทกจนเป็นรอยก็เลยเก็บไว้ที่บ้าน แต่ไม่คิดเลยว่าพอกลับมาก็หาไม่เจอแล้ว”ทันใดนั้น คนรับใช้ผู้หญิงคนหนึ่งที่รับผิดชอบทำความสะอาดห้องนอนใหญ่ก็พูดขึ้น “ฉันนึกออกแล้วค่ะ วันนี้คุณนายพาคนนอกเข้ามาในบ้าน ไม่แน่ว่า...อาจจะเป็นคนนั้นก็ได้？”“เหลวไหล！”ฉันตวาดเธอเสียงเฉียบขาด แต่คนรับใช้คนนั้นรู้จักเอาตัวรอด เธอคงมองสถานการณ์ในบ้านออกแล้วและเห็นว่าฉันไม่มีความสำคัญอะไรกับกู้สือซวี่เลย เพื่อให้ตัวเองพ้นจากข้อสงสัย เธอถึงกับกล้าโยนความผิดมาให้ฉัน แววตาเคลือบแคลงระคนสงสัยของกู้สือซวี่จ้องตรงมาที่ฉันแล้วถามว่า “วันนี้ซ่งจินรั่วมาที่นี่เหรอ？”“ใช่ เธอมา”ฉันเริ่มร้อนใจขึ้นมาหากยังเป็นแบบนี้ต่อไป เขาต้องเรียกดูกล้องวงจรปิดแน่ และเมื่อถึงตอนนั้นก็จะรู้ว่าซ่งจินรั่วขึ้นไปบนห้องนอนใหญ่ที่ชั้นสอง ถึงแม้ฉันจะรู้อยู่เต็มอกว่าซ่งจินรั่วไม่ใช่คนร้ายที่หยิบสร้อยเส้นนั้นไป และเป็นไปได้สูงว่าซูหย่าซินสร้างเรื่องขึ้นมาเอง แต่ทว่า หากเรื่องที่ซ่งจินรั่วขึ้นไป