All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 111 - Chapter 120

คุณนายพูดพลางกอดอกเดินมาตรงหน้าฉัน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “จุ๊ ๆ ๆ ...คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าตระกูลถังของพวกเธอตกต่ำจนถึงขั้นต้องมาทำเรื่องลักเล็กขโมยน้อยแบบนี้แล้ว”“ฉันไม่ได้ทำนะ!” ฉันมองเธอและคุณเฮ่อ เอ่ยอย่างใจเย็น “นี่เป็นของที่คุณย่าให้ฉัน ถ้าไม่เชื่อพวกคุณก็ไปถามท่านดูสิ หรือจะไปถามเฮ่อจือโจวก็ได้”ถึงยังไงเรื่องกำไลวงนี้ เฮ่อจือโจวก็รู้เรื่อง เขายังบอกให้ฉันเก็บมันไว้ให้ดี ดังนั้นในใจฉันจึงไม่ได้ตื่นตระหนกเท่าไหร่นักเพียงแต่ฉันยังคงรู้สึกแปลกใจอยู่ในใจทั้งที่ของชิ้นนี้คุณย่าเป็นคนมอบให้ฉัน แล้วทำไมท่านถึงบอกว่าทำหายล่ะฉันหลุบตาลง ในใจเกิดข้อสันนิษฐานที่ทั้งน่ากลัวและชวนให้ปวดใจขึ้นมาเลือนรางหวังว่าจะไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดนะไม่นานคุณเฮ่อก็สั่งให้คนไปเชิญคุณย่าเฮ่อมารอเพียงครู่เดียว คุณย่าเฮ่อก็ถือไม้เท้าเดินตัวสั่นเทาเข้ามาโดยมีสาวใช้คอยพยุง“หาเจอแล้วเหรอ กำไลที่ย่าเก็บไว้ให้หลานสะใภ้หาเจอแล้วใช่ไหม”สีหน้าของคุณย่าเฮ่อดูตื่นเต้นมากหัวใจของฉันดิ่งวูบทั้งที่ท่านเป็นคนมอบกำไลให้ฉันเอง แล้วทำไมถึงมีปฏิกิริยาแบบนี้ล่ะคุณเฮ่อประคองท่านไว้ ชี้มาทางฉัน แล้วเอ่

ไม่รู้ว่าเพราะหนาวหรือโกรธจัด ฉันถึงได้สั่นสะท้านไปทั้งตัวฉันจ้องเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ แล้วแผดเสียงใส่ “ฉันจะทำให้มันแตก พวกคุณมันจอมหลอกลวง หลอกลวง!เฮ่อจือโจว ถ้าคุณเกลียดฉัน คุณก็ฆ่าฉันให้ตายไปเลยสิ ร่วมมือกับคุณย่าของคุณมาปั่นหัวฉันแบบนี้มันสนุกมากใช่ไหมคุณน่ะเป็นยอดนักแสดง ส่วนคุณย่าของคุณยิ่งเป็นยอดนักแสดง พวกคุณแกล้งแสดงละครตบตากัน น่าสะอิดสะเอียนจริง ๆ!”“ถังอันหราน!” เฮ่อจือโจวกัดฟันคำรามเรียกชื่อฉัน ท่าทางเหี้ยมโหดนั้นราวกับจะสับฉันเป็นชิ้น ๆช่างเถอะ ช่างมันแล้วจริง ๆฉันไม่กลัวเลยสักนิด อย่างมากเขาก็แค่ฆ่าฉันให้ตายฉันตวาดใส่เขาด้วยความรังเกียจ “คุณกับคุณย่าของคุณแสดงละครได้แนบเนียนจริง ๆ นะ คนหนึ่งบอกว่ากำไลนั่นเป็นของประจำตระกูล บอกว่าจะยกให้ฉัน บอกว่าเอ็นดูหลานสะใภ้คนนี้อีกคนก็แสร้งข่มขู่ฉัน เตือนให้ฉันเก็บกำไลวงนั้นไว้ให้ดีแต่ที่แท้ เรื่องทั้งหมดนั้นก็เป็นแค่กับดักที่พวกคุณเตี๊ยมกันไว้จงใจใส่ร้ายว่าฉันขโมยกำไลวงนั้น จงใจทำให้ฉันอับอาย จงใจกลั่นแกล้งฉันฉันเกลียดพวกคุณ ฉันเกลียดพวกคุณที่สุด!”“ใครบอกคุณว่าเรากำลังแสดงละคร”“หรือว่าไม่ใช่ล่ะ คุณดูคุณย่าของค

ฉันร้องไห้ออกมาด้วยความร้อนใจทันทีฉันถามเขาว่าอยู่โรงพยาบาลไหน เขาไม่ได้บอกฉัน บอกแค่ว่าจะมารับฉันฉันนั่งเหม่ออยู่หน้าประตูบ้านตระกูลเฮ่อพระอาทิตย์ยามเช้าค่อย ๆ ขึ้น ทั้งที่มันอบอุ่นมาก แต่ฉันกลับหนาวสะท้านไปทั้งตัวถ้าคุณย่าเป็นอะไรไปจริง ๆ ฉันควรจะทำยังไงดีต่อให้ฉันตาย ก็คงไถ่บาปนี้ไม่ได้ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ในที่สุดเฮ่ออี้เฉินก็กลับมาเขาลงจากรถ รีบเดินมาตรงหน้าฉัน “อันอัน ทำไมเธอมานั่งตรงนี้ล่ะ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม ทำไมสีหน้าถึงแย่ขนาดนี้”ฉันส่ายหน้า พลางรีบถามเขา “คุณย่าออกมาจากห้องฉุกเฉินหรือยัง”เฮ่ออี้เฉินส่ายหน้า “ยังเลย”ฉันถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความหน้ามืดเล็กน้อย รู้สึกว่าร่างกายหนาวเยือกยิ่งกว่าเดิมเฮ่ออี้เฉินรีบคว้าตัวฉันไปกอดไว้ เขาปลอบฉัน “เธอก็อย่ากังวลไปเลย คุณย่าต้องไม่เป็นอะไรแน่สองปีก่อน อาการของคุณย่าหนักกว่าครั้งนี้อีก สุดท้ายก็ยังปลอดภัยมาได้”สองปีก่อน...แต่เมื่อสองปีก่อนนั้น ฉันก็ทำให้คุณย่าเจ็บปวดเหมือนกันหัวใจบีบรัดจนปวดหนึบ ฉันบอกเขา “ฉันอยากไปเยี่ยมคุณย่า นายไปส่งฉันที่โรงพยาบาลหน่อยสิ”เฮ่ออี้เฉินมองฉันด้วยแววตาซับซ้อน “อันอั

เฮ่ออี้เฉินปลอบฉัน “อันอัน เธออย่าร้องไห้เลย คุณย่าต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน”ฉันส่ายหน้า พูดไม่ออก ในใจรู้สึกปวดร้าวไปหมดวินาทีนี้ ฉันยอมให้คนที่นอนอยู่ในห้องฉุกเฉินเป็นตัวเองเสียดีกว่าเฮ่ออี้เฉินโอบฉันไว้ พลางเอ่ยเสียงเบา “คำพูดของพี่ใหญ่เมื่อกี้ เธออย่าเก็บไปใส่ใจนักเลย อาจเพราะการแต่งงานสามปีนั้น เดิมทีเขาก็แค้นเคืองเธออยู่บ้างแล้ว บวกกับคุณย่าเป็นครอบครัวที่สำคัญที่สุดของเขา เขาถึงได้พูดจาโหดร้ายแบบนั้นกับเธอ เธอ...”“เขารังเกียจฉัน ฉันรู้มาตลอด” ฉันเหม่อมองแปลงดอกไม้หน้าประตู พลางร้องไห้ “ถ้าคุณย่าเป็นอะไรไปจริง ๆ ฉันจะเอาชีวิตชดใช้ให้เขา”เฮ่ออี้เฉินขมวดคิ้ว พูดด้วยความโมโห “อันอัน เธออย่าเป็นแบบนี้สิ นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ วันหลังห้ามพูดประชดประชันแบบนี้อีกนะ”ฉันส่ายหน้าไม่ใช่คำประชด มันไม่ใช่คำประชดเลยสักนิดเมื่อกี้ตอนที่พูดคำนี้ต่อหน้าเฮ่อจือโจว ฉันก็ตัดสินใจแบบนี้ไว้แล้วเฮ่ออี้เฉินมองฉันด้วยสายตาซับซ้อน ผ่านไปนานถึงเอ่ยขึ้น “เราเลิกพูดเรื่องนี้กันเถอะ อันอัน ฉันไปส่งเธอกลับก่อนดีกว่า สีหน้าเธอแย่มาก ต้องพักผ่อนนะ”ฉันส่ายหน้าอย่างเลื่อนลอย ตอนนี้ฉันไม่อยากไปไหนทั

ประธานกู้ถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลจากปลายสายว่า “ผมได้ยินคนของฝ่ายบุคคลบอกว่าวันนี้คุณไม่ได้มาทำงาน เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ”ฉันถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เดิมทีฉันต้องไปทำงาน แต่เพราะเรื่องของคุณย่า ฉันก็เลยลืมลางานกับบริษัทไปฉันไม่รู้ว่าทำไมท่านประธานถึงโทรมาถามเรื่องที่ฉันไม่ได้ไปทำงานด้วยตัวเอง บางทีอาจจะเป็นเพราะวันนี้เขาต้องพาฉันไปคุยโปรเจกต์ก็ได้มั้งฉันรีบเช็ดน้ำตาบนใบหน้าลวก ๆ พยายามใช้น้ำเสียงปกติพูดว่า “ขอโทษค่ะประธานกู้ ฉัน...วันนี้ฉันมีธุระนิดหน่อย อาจจะเข้าบริษัทไม่ได้แล้ว และก็ไปคุยโปรเจกต์ความร่วมมือกับท่านประธานไม่ได้แล้วค่ะฉันขอโทษจริง ๆ ที่ทำให้โอกาสที่คุณมอบให้ในครั้งนี้ต้องเสียเปล่า และทำให้ความคาดหวังและการสนับสนุนของคุณต้องสูญเปล่าด้วยค่ะ”ถึงฉันจะพยายามปรับอารมณ์ พยายามทำให้เสียงของตัวเองฟังดูเป็นปกติขึ้นมาบ้างแล้วแต่พอพูดออกไป น้ำเสียงของฉันก็ยังคงเจือแววแหบพร่าและสะอื้นอยู่นิด ๆประธานกู้เงียบไปครู่หนึ่งแล้วหัวเราะเบา ๆ “ไม่เป็นไรครับ วันนี้คุณไม่ค่อยสบาย งั้นก็พักอยู่บ้านสักสองวันเถอะ ผมกำลังจะบอกคุณพอดีว่าการเจรจาโปรเจกต์นี้ถูกเลื่อนออกไปแล้ว