Semua Bab หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Bab 101 - Bab 110

“เหอะ หลีกเลี่ยงความเข้าใจผิดที่มากกว่าเดิมงั้นเหรอ” เฮ่อจือโจวแค่นหัวเราะ เอ่ยประชดประชัน “คุณกลัวว่าถ้าเข้าใจผิดกันไปใหญ่โต วันข้างหน้าจะไปคบกับเฮ่ออี้เฉินไม่สะดวกหรือไง”“ไม่ใช่แบบนั้นนะ ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลยสักนิด”ฉันกลับคิดว่าถ้าเข้าใจผิดกันไปใหญ่โต ตัวเขาเองนั่นแหละที่จะคบหากับกู้ชิงชิงอย่างออกหน้าออกตาไม่สะดวกต่างหากเฮ่อจือโจวมองฉันด้วยแววตาเยียบเย็น นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและไม่เชื่อถือฉันหลุบตาลงด้วยความเสียใจ จู่ ๆ ก็รู้สึกเหนื่อยล้าในใจเหลือเกินเหมือนไม่ว่าฉันจะพูดอะไร เขาก็ไม่มีวันเชื่อเพียงเพราะเมื่อก่อนฉันไม่ดีกับเขา เขาถึงขั้นหมดความเชื่อใจในตัวฉัน และไม่ยอมให้โอกาสฉันเลยแม้แต่นิดเดียวงั้นเหรอฉันสูดหายใจเข้าลึก เอ่ยถามเสียงแผ่ว “เฮ่อจือโจว คุณเกลียดฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอ”เฮ่อจือโจวไม่ตอบ แต่ฉันสัมผัสได้ถึงความเย็นชาที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาฉันเอ่ยด้วยความปวดใจ “ในเมื่อเป็นแบบนี้ แล้วทำไมคุณถึงยังพูดเข้าข้างฉันต่อหน้าคุณย่า แถมยังพูดข้อดีของครอบครัวฉันตั้งมากมาย ทั้งที่เราทำกับคุณ...”“อยากรู้เหตุผลหรือไง”เฮ่อจือโจวหลุบตามองฉัน แววตาของเขายังคงเย็

เฮ่ออี้เฉินยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่ฉันรีบพูดแทรกขึ้นมา “นายไม่ต้องพูดแล้ว เรื่องในอดีตฉันไม่อยากพูดถึงอีก”เฮ่ออี้เฉินมองฉันนิ่งลึก ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดฉันหลุบตาลง ไม่อาจทนมองสีหน้าแบบนั้นของเขาได้ไม่นานเฮ่อจือโจวก็เดินเข้ามาเขาดึงตัวฉันเข้าไปกอดไว้ในอ้อมแขน พลางมองเฮ่ออี้เฉินด้วยรอยยิ้ม “ทำไม สนใจผู้หญิงของฉันขนาดนั้นเลยเหรอ”“ผู้หญิงของพี่เหรอ” เฮ่ออี้เฉินขมวดคิ้วเฮ่อจือโจวยิ้ม “แล้วไม่ใช่หรือไง”เขาทิ้งช่วงครู่หนึ่ง แล้วหลุบตาลงมองฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะเค้นเสียงเย็นชาใส่เฮ่ออี้เฉิน “ฉันเคยบอกแล้วไงว่าของของฉัน ต่อให้ไม่ต้องการแล้ว ก็ไม่มีวันยกให้คนอื่น”“เฮ่อจือโจว!” เฮ่ออี้เฉินจ้องหน้าเขาอย่างโกรธจัด พร้อมคำรามเสียงต่ำขณะที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนกำลังตึงเครียด โชคดีที่มีสาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาพอดีสาวใช้คนนั้นพูดกับเฮ่อจือโจวว่า “คุณชายใหญ่คะ คืนนี้คุณนายผู้เฒ่าให้คุณชายกับคุณนายใหญ่พักที่นี่ค่ะ เราจัดเตรียมเรือนหลังเล็กด้านหลังไว้เรียบร้อยแล้ว คืนนี้เชิญคุณชายกับคุณนายใหญ่ไปพักที่นั่นได้เลยค่ะ”เฮ่อจือโจวยังไม่ทันได้ตอบรับ เฮ่ออี้เฉินก็หันไปตวาดใส่สาวใช

ตอนที่ฉันออกไป เฮ่อจือโจวยังคงยืนพิงหน้าต่างสูบบุหรี่อยู่เพียงแต่สายตาที่เขามองฉันจู่ ๆ ก็ดูลึกล้ำขึ้นมาก แฝงไปด้วยอารมณ์ปรารถนาจาง ๆความจริงเมื่อกี้ฉันก็ส่องกระจกดูแล้ว เสื้อเชิ้ตสีดำตัวนี้ขับผิวฉันให้ดูขาวผ่องเป็นพิเศษแถมความยาวที่ปกปิดต้นขาได้พอดิบพอดี จริง ๆ ก็ดูเย้ายวนใจไม่เบาประกอบกับที่ฉันไม่ได้สวมชุดชั้นใน ทรงเสื้อที่แนบไปกับเนินอกจึงชวนให้คิดลึกได้ง่าย ๆเขาเป็นผู้ชายปกติทั่วไป พอเห็นฉันแต่งตัวแบบนี้แล้วจะเกิดอารมณ์ขึ้นมาก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเดิมทีในความทรงจำของฉัน เขาก็ค่อนข้างบ้าคลั่งกับเรื่องพรรค์นั้นอยู่แล้วเพียงแต่วันนี้ฉันกับเขาเพิ่งจะผิดใจกันมา ฉันเลยไม่อยากใกล้ชิดกับเขาสักนิด ซ้ำยังออกจะต่อต้านเขาอยู่บ้างด้วยฉันดึงชายเสื้อเชิ้ตลง ก่อนจะบอกเขา “ฉันง่วงแล้ว ขอตัวนอนก่อนนะ”เฮ่อจือโจวไม่ได้พูดอะไร เขาทำเพียงพ่นควันบุหรี่ออกมาเบา ๆดวงตาของเขาหรี่ลงครึ่งหนึ่ง คล้ายกำลังมองฉัน แต่ก็คล้ายไม่ได้มองภายใต้กลุ่มควันจาง ๆ ฉันเองก็มองเห็นสีหน้าเขาไม่ชัดเจนนักฉันเดินกะเผลกไปนั่งลงบนเตียง ไม่ได้สนใจเขาอีกตอนอาบน้ำเมื่อครู่ ฉันสำรวจหัวเข่าตัวเองแล้วพบว่ามันเขียวช้

แต่ฉันสัมผัสได้ว่าลมหายใจของเขาที่รดอยู่ข้างหูมันหนักหน่วงขึ้นไม่รู้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ฉันพูดอย่างจริงจัง “ขอแค่เป็นลูกของคุณ ไม่ว่าจะฉันหรือกู้ชิงชิงเป็นคนคลอดก็คือเหลนของคุณย่าอยู่ดี เพราะงั้นคุณให้กู้ชิงชิงคลอดให้เถอะ”เด็กที่เกิดจากคนที่รักกันคือผลผลิตแห่งความรักที่ถูกเฝ้ารอคอยมาตั้งแต่เริ่มตั้งครรภ์แต่เด็กที่เกิดจากคนที่น่ารังเกียจอย่างฉัน มันก็เป็นแค่ตัวกาลกิณีที่ไม่เคยมีใครต้องการเฮ่อจือโจวขยับนั่งตัวตรงเล็กน้อย เขาบีบไหล่ฉันแน่นพลางมองอย่างเย็นชา“คุณไม่อยากมีลูกให้ผมงั้นสิ”“...ไม่อยาก”จะให้เกิดมาทำไมกัน ให้เขาเกลียดหรือไงการที่คุณย่าอยากอุ้มเหลนก็เรื่องหนึ่ง แต่ถ้าลูกของฉันต้องมาถูกพ่อแท้ ๆ เกลียด แถมยังต้องถูกตราหน้าว่าเป็นลูกเมียน้อยอีกละก็งั้นฉันยอมไม่มีเสียดีกว่าฉันจะไม่ยอมให้ลูกเกิดมาทนทุกข์ทรมานและน้อยเนื้อต่ำใจเด็ดขาดเฮ่อจือโจวมองฉันด้วยสายตาเย็นชา อารมณ์ปรารถนาในแววตาค่อย ๆ จางหายไป เหลือเพียงความมืดมนและเคียดแค้นเขาเน้นทีละคำ “แต่ถ้าเป็นลูกของเฮ่ออี้เฉิน คุณคงเต็มใจจะท้องให้ใช่ไหม”“คุณเลิกลากเขาเข้ามาเกี่ยวสักทีได้ไหม!” ฉันตวาดกลับอย่าง

ฉันขมวดคิ้ว เดินไปสองสามก้าวแล้วดึงประตูเปิดออก“มีเรื่องอะไรเหรอ”แม่เลี้ยงเขย่งปลายเท้าชะเง้อมองไปด้านหลังฉัน พลางแค่นยิ้ม “จือโจวไม่อยู่เหรอเนี่ย”ฉันไม่ได้สนใจเธอเธอปรายตามองฉันแวบหนึ่ง แล้วแค่นหัวเราะ เอ่ยประชดประชัน “จุ๊ ๆ ๆ เธอแต่งตัวแบบนี้ยังรั้งเขาไว้ไม่ได้เลย ดูเอาเถอะว่าเขาเกลียดเธอมากแค่ไหนก็มีแต่ลูกชายหน้าโง่ของฉันที่ตาบอด ดันไปชอบผู้หญิงอย่างเธอ”เมื่อเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันของเธอ ในใจฉันก็พลันรู้สึกสมเพชขึ้นมาอย่างหนักจำได้ว่าเมื่อก่อน ตอนฉันยังสนิทกับเฮ่ออี้เฉิน เขาเคยพาฉันไปพบแม่ของเขาซึ่งก็คือคุณนายที่อยู่ตรงหน้านี้ตอนนั้นครอบครัวของฉันในเมืองเจียงยังเป็นตระกูลที่มีหน้ามีตา เธอจึงทำดีเอาอกเอาใจฉันสารพัดเดี๋ยวก็ชมว่าฉันสวย เดี๋ยวก็ชมว่าฉันรู้ความ สรรเสริญเยินยอกันสารพัดแถมยังบอกอีกว่าถ้าลูกชายเธอได้แต่งงานกับฉัน ถือเป็นบุญของเขาเลยมาตอนนี้ พอครอบครัวฉันตกต่ำลง ธาตุแท้ความเห็นแก่อำนาจของเธอก็เผยออกมาทันทีฉันรู้ดีว่าคนสมัยนี้อยู่กับความเป็นจริง แต่ถึงครอบครัวฉันจะตกต่ำ เธอจะขีดเส้นแบ่งแยกกับฉันก็ย่อมได้ ทว่าก็ไม่เห็นจำเป็นต้องมาเหยียบย่ำ