تسجيل الدخولใบหน้าของเธอซีดเซียว ขณะถามลู่ฉางเจ๋อด้วยสีหน้าร้อนรน “พี่ฉางเจ๋อคะ เกิดอะไรขึ้นกับพี่จือโจวหรือเปล่าคะ ให้ฉันไปด้วยคนสิคะ ฉันอยากตามไปด้วยคนค่ะ”ลู่ฉางเจ๋อขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ “พอได้แล้ว นอกจากร้องไห้แล้วเธอทำอะไรเป็นอีกบ้าง อย่ามาทำตัวเกะกะได้ไหม อยู่ที่โรงแรมไปดี ๆ เถอะ!”ลู่ฉางเจ๋อพูดอย่างหมดความอดทน พูดจบก็ลากฉันเดินจ้ำอ้าวไปทางหน้าลิฟต์อย่างรีบร้อนกู้ชิงชิงยืนร้องไห้อย่างน้อยเนื้อต่ำใจอยู่ตรงโถงทางเดินแต่น่าเสียดายที่ลู่ฉางเจ๋อไม่ใช่เฮ่อจือโจว จึงไม่มีใครมาคอยปวดใจกับน้ำตาของเธอเมื่อออกมาจากโรงแรม ฉันถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าท้องฟ้ามืดลงอีกแล้วพอขึ้นรถ ลู่ฉางเจ๋อก็สตาร์ตรถพลางอธิบายสถานการณ์ให้ฉันฟัง“วันนี้ไม่รู้ว่าจือโจวเป็นอะไรไป จู่ ๆ ก็อารมณ์เสียหนักเลยตอนแรกเขาบอกว่าจะนัดฮั่วหลิงไปเที่ยวที่เทียนซ่างเหรินเจียน ใครจะไปคิดว่าฮั่วหลิงเพิ่งจะไปถึงได้ไม่นาน เขาก็มีเรื่องชกต่อยกับฮั่วหลิงเข้าแล้วปกติจือโจวเป็นคนเก็บความรู้สึก สุขุมเยือกเย็น แต่วันนี้อย่างกับโดนผีเข้า”รถยนต์แล่นเข้าสู่ถนนสายหลักอย่างรวดเร็วเวลานี้การจราจรบนท้องถนนกำลังพลุกพล่าน แสงไฟนีออนสาดส่องให้ท
เขาไปสืบรู้มาแล้วจริง ๆ สินะ ว่าเมื่อคืนฉันถูกฮั่วหลิงจับตัวไปดังนั้นเขาคิดจะทำอะไรล่ะฉันกอดเข่าแน่น นั่งชันเข่าอยู่บนเตียงโดยไม่พูดอะไรมือที่อยู่ข้างลำตัวของเขากำแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนได้ยินเสียงกระดูกลั่นกรอบแกรบจู่ ๆ เขาก็กระชากตัวฉันขึ้นมา ตะคอกใส่ฉัน “ผมถามว่าเขาทำอะไรคุณ!”“เปล่า เขาไม่ได้ทำอะไรฉันสักหน่อย”เรื่องเมื่อคืนมันผ่านไปแล้ว จะไปรื้อฟื้นให้แผนความร่วมมือครั้งนี้พังทำไมอีกอย่าง เมื่อคืนฉันกับฮั่วหลิงก็ตกลงกันแล้วว่าจะไม่พูดถึงเรื่องนั้นอีก และเดินหน้าความร่วมมือในโปรเจกต์ต่อไปสีหน้าของเฮ่อจือโจวมืดครึ้มจนน่ากลัว “ถ้าเขาไม่ได้ทำอะไรคุณ แล้วคุณจะตัวเหม็นคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้า สภาพดูไม่ได้แบบนั้นเหรอ! คุณจะเดินเท้าเปล่ากลับมาหรือไง!”ชายหนุ่มบีบไหล่ฉันอย่างแรง เส้นเลือดดำบนท่อนแขนปูดโปนด้วยความโกรธเขาคำรามเสียงต่ำอย่างเย็นเยียบ “ผมจะฆ่ามัน ถ้ามันกล้าแตะต้องคุณ ผมจะไปฆ่ามัน!”พูดจบเขาก็ปล่อยมือฉัน ก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านไปทั่วตัวฉันร้อนใจขึ้นมา รีบตะโกนไล่หลังเขาไป “เขาไม่ได้ทำอะไรฉันเลย! พูดก็พูดเถอะ ทั้งหมดมันเป็นเพราะคุณนั่นแหละ! ถ้าคุ
เขาอุ้มฉันลงไปในอ่างอาบน้ำพอน้ำอุ่นไหลท่วมผิวกาย ซึมซาบเข้าสู่ทุกเซลล์ในร่างกาย อาการปวดเมื่อยและอ่อนล้าตามตัวจึงทุเลาลงบ้างเฮ่อจือโจวมองฉันอยู่ข้าง ๆร่างกายใต้น้ำของฉันถูกเขามองเห็นทั้งหมดฉันเบือนหน้าหนีพลางเอ่ย “ฉันอยากดื่มน้ำ”คราวนี้ชายหนุ่มกลับทำตัวดีผิดหูผิดตา เขาลุกไปรินน้ำให้ฉันทันที ช่างเหมือนกับเขาคนเมื่อสามปีก่อนไม่มีผิดเขารินน้ำเสร็จก็ยื่นแก้วมาให้ฉันไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะยกมือขึ้นมาจากนั้นเขาก็ยกแก้วน้ำจ่อที่ริมฝีปากฉัน ก่อนเอ่ยเสียงขรึม “ผมป้อนคุณเองดีกว่า”ฉันอ้าปากรับอย่างว่าง่าย เขาป้อนค่อนข้างช้า ผ่านไปพักใหญ่ถึงดื่มน้ำหมดแก้วการแช่น้ำอุ่นช่วยบรรเทาความไม่สบายตัวได้อย่างมีประสิทธิภาพ สติของฉันจึงเริ่มแจ่มใสขึ้นมาบ้างดื่มน้ำเสร็จ ฉันก็นอนเอนกายอยู่ในอ่าง หลับตาลงอย่างสบายตัวแต่ฉันกลับรู้สึกอยู่ตลอดว่าสายตาอันร้อนแรงของเฮ่อจือโจวกำลังมองมาที่ร่างของฉันฉันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ก็สบเข้ากับดวงตาดำสนิทของเขาอย่างจังฉันเม้มริมฝีปากที่ยังคงแห้งผาก เอ่ยกับเขาเสียงเบา “คุณออกไปก่อนได้ไหม”“ไม่ได้!” เขาพ่นคำสองคำออกมาอย่างเย็นชาฉันหลุบตาลง ใช้มือปิดบังห
ฉันอยากขัดขืน อ้าปากทว่ากลับพูดไม่ออกช่างเถอะ!อย่างไรนั่นก็เป็นเรื่องของอนาคต รับมือกับสถานการณ์ครั้งนี้ไปก่อนก็แล้วกันฉันหลับตาแน่น ทั้งร่างจมดิ่งลงสู่สภาวะเลื่อนลอยอีกครั้งตอนนี้ฉันรู้สึกราวกับทั้งร่างกำลังแช่อยู่ในกองเพลิง ทว่ากลับหนาวเหน็บจนทนแทบไม่ไหวผ่านไปครู่หนึ่ง เฮ่อจือโจวก็ประคองร่างฉันขึ้นมาครึ่งหนึ่ง ให้ฉันเอนพิงอยู่ในอ้อมอกของเขาในมือของเขามีแก้วน้ำเพิ่มมาหนึ่งใบ กลางฝ่ามืออีกข้างมียาแคปซูลสองเม็ดเขาพูดกับฉัน “คุณกินยาลดไข้ ให้ไข้ลดลงก่อนนะ”ฉันส่ายหน้า ปัดยาแคปซูลสองเม็ดนั้นออกคนท้องจะกินยาแผนปัจจุบันได้อย่างไรกันสีหน้าของเฮ่อจือโจวเข้มขึ้น เขาเอ่ยอย่างโมโห “เมื่อกี้คุณเพิ่งจะบอกว่าจะยอมเชื่อฟังผมดี ๆ ไง”ฉันเลียริมฝีปากที่แห้งผาก “ฉันอยากดื่มน้ำก่อน”พูดจบฉันก็รับแก้วน้ำนั้นมา ดื่มจนหมดในอึกเดียวจากนั้นจึงหยิบยาแคปซูลสองเม็ดนั้นมาใส่ปากต่อหน้าเขาความมืดครึ้มบนใบหน้าของเขาถึงจางหายไปบ้างเขาประคองให้ฉันนอนลงอีกครั้ง ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบยาตัวอื่นในกล่องปฐมพยาบาลฉันอาศัยจังหวะที่เขาหันหลัง รีบคายยาแคปซูลในปากออกมา โยนทิ้งไปใต้ตู้ข้างเตียงเฮ่อจือ
เฮ่อจือโจวจ้องฉันนิ่งลึกลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง ทิ้งช่วงครู่หนึ่ง น้ำเสียงก็อ่อนลงอย่างหาได้ยาก “คุณทำตัวดี ๆ แล้วผมจะไม่ดุคุณ”พูดจบเขาก็ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวให้ฉันอีกครั้ง ก่อนจะถือผ้าขนหนูเตรียมเดินออกไปฉันรีบสวมกอดแผ่นหลังของเขาเอาไว้ฉันแนบใบหน้าลงบนแผ่นหลังกว้าง ฝืนเค้นเสียงแหบพร่าเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก “ฉันไม่เอาหมอ คุณดูแลฉันก็พอแล้ว...เฮ่อจือโจว คุณดูแลฉันสักครั้งได้ไหม”เวลาป่วย คนเราไม่เพียงแต่จิตใจอ่อนแอลงเท่านั้น ทว่ากระทั่งน้ำเสียงของฉันก็ยังสั่นเครือ เจือไปด้วยความน่าสงสารไม่รู้เลยว่าเขาจะเย้ยหยันกันหรือเปล่า สภาพตกต่ำของฉันในตอนนี้ยังกล้าหวังให้ประธานใหญ่อย่างเขามาคอยดูแล ประเด็นสำคัญคือฉันยังเป็นคนที่ประธานใหญ่อย่างเขารังเกียจเข้าไส้อีกต่างหากแต่ไม่ว่าอย่างไร ฉันก็ยอมให้เขาเรียกหมอมาไม่ได้เด็ดขาดเฮ่อจือโจวเงียบไปสองวินาที จากนั้นก็แกะมือของฉันออกแล้วหันกลับมามองเขาถาม “ถ้าผมดูแลคุณ คุณจะยอมเชื่อฟังผมดี ๆ ไหม”ฉันรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็วเขาบอกว่า “งั้นตอนนี้คุณก็นอนลงไปดี ๆ ห้ามลุกขึ้นมาอีก”เมื่อได้ยินดังนั้น ฉันจึงรีบมุดตัวเข้าไปในผ้าห่มแล้วนอนลงอย่
พอเดินไปถึงหน้าประตูห้องน้ำ ฉันก็ชนเข้ากับเฮ่อจือโจวที่กำลังยกอ่างน้ำเดินออกมาจากข้างในอย่างจังกะละมังน้ำร่วงกระแทกพื้น ตัวฉันเองก็ล้มลงไปกองกับพื้นด้วยเช่นกันน้ำอุ่นสาดกระจายเปียกชุ่มไปทั่วทั้งตัวเฮ่อจือโจวช้อนตัวฉันขึ้นมาด้วยความโมโหจัด ก่อนจะตวาดใส่ฉัน “ไม่นอนพักดี ๆ จะลุกขึ้นมาทำไม!”“ไม่เอาหมอนะ...” ฉันคว้าแขนของเขาไว้พลางละล่ำละลักบอก “ฉันไม่เป็นไร แค่นอนหลับสักตื่นก็หายแล้ว...ไม่เอาหมอ ฉันไม่ให้หมอมาตรวจนะ...”เฮ่อจือโจวอุ้มฉันกลับไปวางบนเตียงแบบเงียบ ๆเขาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวฉันไว้อีกรอบเมื่อเห็นว่าเขาจะเดินจากไป ฉันจึงรีบคว้าแขนเขาเอาไว้ฉันพยายามเหนี่ยวรั้งแขนของเขาอย่างยากลำบาก ร้องไห้สะอึกสะอื้นเสียงแหบแห้ง “ฉันไม่อยากให้หมอมาจริง ๆ อย่าตามหมอมานะ...ฉันไม่เป็นไร...”“เธอจะทำตัววุ่นวายพอหรือยัง!”เฮ่อจือโจวกดตัวฉันลงกับเตียงด้วยความโมโหเขาตวาดใส่ฉัน “เธอรู้ตัวไหมว่าตัวเธอร้อนขนาดไหน เท้าของเธอ ถ้าขืนไม่รีบรักษาคงได้พิการแน่”“ฉันไม่เอาหมอ...” ฉันส่ายหน้าทั้งน้ำตา พูดออกไปด้วยความดื้อดึง “ต่อให้ตายฉันก็ไม่หาหมอ...คุณห้ามเรียกหมอมานะ ห้ามเด็ดขาด...”“ถังอัน


![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




