บททั้งหมดของ จำเลยลับเมียขัดดอก: บทที่ 51 - บทที่ 60

"แต่ฉันสนใจ" คำพูดเรียบนิ่งออกจากปากไทเลอร์นี่มันเกิดอะไรขึ้น ในเหล้าขวดนั้นใส่ยาอะไรไปหรือเปล่า อยู่ ๆ เขาดูเป็นคนใส่ใจและฟังจากน้ำเสียงก็ไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนที่เคยเป็น ชอบพูดให้ฉันหวั่นไหวอยู่เรื่อย"เอ่อคือ...ก็ได้ค่ะถ้าคุณ สะ สนใจเรื่องราวของฉัน" สติที่แทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัวทำให้เสียงของฉันต

"ฉันไม่ใช่คนบ้าที่จะยิ้มแบบไม่มีสาเหตุ""แต่เมื่อกี้ฉันเห็น""ไม่สบายแล้วน่าจะเลอะเลือน...ถ้าฉันไม่สั่งให้เธอลุกจากเตียงก็ห้ามลุก นอนอยู่ตรงนี้จนกว่าฉันจะเข้ามา"พรึบร่างสูงลุกออกจากเตียงนอนด้วยสภาพร่างกายเปลือยเปล่า ไม่สนใจสายตาของคนตัวเล็กที่นอนอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว ทันทีที่หันหลังริมฝีปากหนาเผลอ

(กูจะมาเตือนว่าอีกสองวันมึงมีบินไปอิตาลี กลัวติดเด็กจนลืมตารางงาน)"กูไม่ลืม มีเรื่องแค่นี้ใช่ไหม"(เฮ้...ทำไมมึงอยากวางนักวะ ขัดจังหวะมึงเหรอไง...)ติ้ดยังไม่ทันที่จะฟังปลายสายจนจบประโยคนิ้วแกร่งกดตัดสายบวกกับตัดความรำคาญอย่างรวดเร็ว โทรศัพท์เครื่องหรูวางลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าและกลับมาจ้องมองคนตัวเล

Lineไทเลอร์ : เสื้อผ้าพวกนั้นเป็นของเธอ ถึงมันจะซ้ำกับคนอื่นแต่ก็ดีกว่าเสื้อผ้าตลาดนัดของเธอมีนตรา : หนี้เพิ่มไหมคะไทเลอร์ : ไม่มีนตรา : ลูกหนี้อย่างฉันควรได้รับของแพงขนาดนี้เลยเหรอคะไร้ซึ่งการตอบกลับ แต่ฉันรู้ว่าเขาเห็นแล้วเพราะข้อความถูกอ่านแล้ว ใบหน้าหวานมองไปรอบห้องด้วยความสงสัยและระแวงไปทุ

"เสร็จหรือยังคะคุณมีน ออกมาให้พี่ดูหน่อยได้ไหมคะเผื่อต้องแก้"เสียงของคนที่รออยู่ด้านนอกตะโกนเข้ามาทำให้ฉันเดินออกจากห้องลองชุดเจอพี่เจ้าของร้านที่ยิ้มกว้างอยู่ตรงหน้า ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มตอบกลับ"ทุกอย่างเป๊ะ แค่ชุดนักศึกษายังดูดีขนาดนี้ แล้วชุดที่เหลือก็คงดูดียิ่งกว่า ไม้แขวนสวย ใส่อะไรก็สวยไม่เกิน