LOGINNapalingon ako."Hmm?"Nakadilat na siya at nakatingin sa akin."Are you leaving?"Napangiti ako."Oo. Mukhang kailangan mo nang magpahinga."Ilang segundo siyang natahimik.Pagkatapos ay tumango siya."Okay."Hinawakan ko ang seradura.Ngunit bago ko tuluyang maisara ang pinto, nagsalita siya ulit."Thank you for staying."Napangiti ako nang marahan."Anytime, Drevin."At sa pagkakataong iyon, hindi ko na siya tinawag na future husband.Hindi ko na rin siya tinukso.Sa halip, isinara ko ang pinto nang marahan at bumalik sa sarili kong unit.Pagpasok ko, naupo ako sa sofa at napatingin sa kisame.Napabuntong-hininga ako.Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa amin sa mga susunod na araw.Hindi ko alam kung mananatili ba akong isang kaibigang pinagkakatiwalaan niya o kung darating ang araw na tuluyan kong matatanggap na hindi kami magkakaroon ng relasyong matagal ko nang pinapangarap.Ngunit sa unang pagkakataon, hindi ko naramdaman ang pangangailangang pilitin ang sagot.Dahil ang m
Napangiti ako nang marahan."I never asked you to.""You're not going to get what you want."Natahimik ako.Pagkatapos ay tumango ako."Maybe."Bahagya siyang napatingin sa akin, na para bang hindi niya inaasahan ang sagot ko."Maybe," ulit ko. "Pero hindi ibig sabihin niyon na kailangan kong pagsisihan ang pagkakakilala sa iyo."Huminga ako nang malalim."At hindi rin ibig sabihin na kailangan mong baguhin ang sarili mo para lamang hindi ako masaktan. Kaya kong tanggapin ang katotohanan, Drevin. Ang hinihiling ko lang ay huwag mo akong bigyan ng maling pag-asa."Matagal niya akong tinitigan.Pagkatapos ay marahan siyang tumango."I can do that."Napangiti ako."Then we're good."Makalipas ang ilang sandali, marahan niyang inalis ang kamay niya sa ibabaw ng kamay ko.Hindi ako nagulat.Hindi rin ako nasaktan.Dahil alam kong may mga bagay na hindi kailangang madaliin.Tumayo siya at kinuha ang mangkok ng lugaw sa mesa.Napatingin ako sa kanya."Ano ang gagawin mo?""I'll put this in t
Makalipas ang ilang sandali, naramdaman kong bahagyang dumampi ang kamay niya sa likod ng kamay ko.Napahinto ang paghinga ko.Hindi ako gumalaw.Hindi rin ako nagsalita.Dahil ayokong bigyan ng kahulugan ang isang bagay na maaaring simpleng aksidente lamang.Ngunit ilang segundo pa ang lumipas, marahan niyang ipinatong ang kanyang kamay sa ibabaw ng kamay ko.At sa pagkakataong iyon, alam kong hindi iyon aksidente.Napatingin ako sa kanya.Nakatingin pa rin siya sa bintana, ngunit bahagyang nakakunot ang noo niya na para bang hindi siya komportable sa sarili niyang ginawa.Napangiti ako nang marahan.Hindi ko siya tinukso.Hindi ko rin siya tinanong kung ano ang ibig sabihin niyon.Sa halip, hinayaan ko lamang ang kamay kong manatili sa ilalim ng kamay niya.Dahil sa unang pagkakataon, hindi ko kailangang humingi ng pahintulot upang manatili sa tabi niya.Siya mismo ang nagbigay niyon.Hindi ko alam kung gaano kami katagal na nanatili sa ganoong posisyon.Ang alam ko lamang, habang n
"I don't want anyone to suffer because of my inability to be honest."Natahimik ako.At sa sandaling iyon, may isang bagay akong lubos na naunawaan.Hindi lamang sarili niya ang pinoprotektahan ni Drevin.Pinoprotektahan din niya ang mga taong maaaring mahalin niya balang araw.Ayaw niyang mangako ng isang bagay na hindi niya kayang tuparin.Ayaw niyang magbigay ng pag-asang maaaring mauwi sa sakit.At ayaw niyang maging dahilan ng isang pamilyang mabubuo sa kasinungalingan.Hindi ko masisisi ang takot niya.Hindi ko rin maaaring sabihin sa kanyang madali lamang ang lahat.Ngunit gusto kong malaman niya na hindi lahat ng relasyon ay kailangang mauwi sa ganoong kalagayan.May mga taong kayang magmahal nang hindi hinihinging magpanggap ang kanilang kapareha.May mga taong kayang tumanggap ng katotohanan kahit hindi iyon ang inaasahan nila.At may mga taong kayang umalis nang hindi nananakit, kung iyon ang mas makabubuti sa isa't isa."Drevin," mahinang tawag ko.Napatingin siya sa akin.
"Kung hindi mo kayang magsalita, puwede tayong manahimik. Kung ayaw mong pag-usapan ang isang bagay, hindi kita pipilitin. At kung kailangan mo ng oras, bibigyan kita."Napatingin siya sa akin."Can you really do that?"Napangiti ako."Subukan mo ako.""You're the loudest person I know.""At kaya kong maging tahimik kapag kailangan.""That's hard to believe.""Well, I can surprise you."Napailing siya."You're already a surprise."Napatawa ako.At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang pag-uusap namin, bahagyang gumaan ang pakiramdam ko.Hindi dahil nagbago ang sagot niya.Hindi dahil may bigla siyang ipinangakong hindi niya naman kayang panindigan.Kundi dahil sa kabila ng lahat ng takot niya, pinili niyang makipag-usap sa akin.Pinili niyang ipakita ang isang bahagi ng sarili niyang matagal niyang itinatago sa likod ng pagiging masungit.At para sa akin, hindi maliit na bagay iyon.Maya-maya, napansin kong nakatitig siya sa mangkok ng lugaw na halos hindi na niya ginagalaw."D
Napatingin siya sa kanyang mga kamay."Na baka isang araw, maging katulad ako ng tatay ko."Natahimik ako."Hindi dahil sa kung sino siya," agad niyang paglilinaw. "Hindi ko ikinahihiya ang pagiging bakla niya. Ang kinatatakutan ko ay ang posibilidad na balang araw, dahil sa takot o sa kagustuhang pasayahin ang ibang tao, gagawin ko rin ang ginawa niya."Huminga siya nang malalim."Na baka pumasok ako sa isang relasyong hindi ko naman talaga gusto. Na baka magpakasal ako dahil iyon ang inaasahan sa akin. Na baka magkaroon ako ng pamilyang hindi ko kayang ibigay ang pagmamahal na nararapat sa kanila."Napatingin siya sa akin."Ayokong may babaeng masaktan dahil lamang hindi ko kayang tanggapin ang sarili ko. Ayokong may mga anak na lumaking iniisip kung bakit hindi masaya ang mga magulang nila. Ayokong may taong magtanong sa akin kung bakit hindi ko kayang maging masaya sa buhay na ako mismo ang pumili."Naramdaman kong namasa ang aking mga mata.Hindi ko pa nakilala ang tatay ni Drevi
"Lolo! The airplane was so big, and Kirsi slept the whole time!" masayang kwento ni Kiran habang iwinawagayway ang kanyang kutsara."No, I didn't! I was just resting my eyes!" mabilis na pagtatanggol naman ng kapatid niyang si Kirsi, na nagpatawa sa aming lahat.Ngunit sa kabila ng tawanan, may kun
MALAMIG ang hangin sa London, kakaiba sa nakatutunaw na init ng Pilipinas na nakasanayan ko. Limang buwan na ang nakalilipas mula nang iwan ko ang lahat. Dito, sa maliit ngunit modernong apartment ko malapit sa Thames, pilit kong binuo ang isang buhay na ako lang ang may-ari. Pumasok ako sa isang m
"SALAMAT, Attorney."Nakipagkamay ako sa abogado na nag-asikaso ng tuluyang paghihiwalay namin ni Nathaniel."Anytime, Khendra. Kung may kailangan ka pa, tawagan mo lang ako," nakangiting sagot niya bago inayos ang mga papeles at lumabas ng pribadong silid sa coffee shop.Naiwan akong mag-isa. Daha
“Tumawag kayo ng ambulansya! Ngayon na!”Ang pasigaw na utos ni Nathaniel ay umalingawngaw sa buong bahay. Rinig ko ang taranta at takot sa kanyang boses, pero parang napakalayo na nito sa pandinig ko. Parang may makapal na pader na biglang humarang sa akin at sa mundo. Ang tanging nararamdaman ko







