All Chapters of Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra : Chapter 11 - Chapter 20

Alexandra POV Doon lang ako nakahinga nang maluwag nang umalis na si Hitoshi. Parang nabunutan ako ng tinik na matagal nang nakasabit sa lalamunan ko. Ang bigat na naramdaman ko kanina habang kasama siya ay unti-unting nawala, napalitan ng ginhawa at tuwa na mahirap ilarawan. Agad akong umuwi habang yakap nang mahigpit ang sobreng naglalaman ng malaking halaga. Hindi ko mapigilan ang malawak na ngiti sa aking mga labi, na parang ayaw nang mawala kahit anong gawin ko. Ang bawat hakbang ko ay magaan, parang lumulutang ako sa tuwa. Hindi na ako nag-aalala, hindi na ako natatakot. Alam kong ligtas kami ngayon. Habang naglalakad ako pauwi, hindi ko maiwasang pag-isipan ang trabahong ginampanan ko ngayong gabi. “Hindi naman pala talaga karumihan ang pagiging entertainer,” sabi ko sa sarili ko habang nakatingin sa buwan sa langit. “Mali lang pala ang iniisip ng ibang tao. Hindi naman porke’t tumatanggap ka ng pera kapalit ng pakikipag-usap at pagpapasaya sa iba, ay marumi na agad ang

Umalis na si Hitoshi, ngunit hanggang sa makalabas siya ng pinto ng club, hindi pa rin mawala sa kaniyang isipan ang itsura ni Alexandra. Patuloy niyang iniisip kung ano ba talaga ang bumabagabag sa dalaga. Ramdam niyang may tinatago ito, at naisip niya kung paano niya ito matutulungan nang maayos. Totoong tumimo na ito sa puso at isipan ni Alexandra. Handang ibigay ni Hitoshi ang halos lahat ng makakaya niya, basta’t lamang makuha ang tiwala at loob ng dalaga. Samantala, agad na nilapitan at sinita ni Lala si Alexandra nang makaalis na ang lalaki. Tinanong nito kung umamin na ba ito sa katotohanan at kung bakit tila may lungkot din sa mukha ni Hitoshi bago umalis. “Bakit umuwi na agad siya? Sinabi mo na ba sa kaniya na buntis ka? Naku, huwag kang magpapadala sa emosyon! Huwag kang aamin kahit kailan, habang hindi ka pa financially stable!” mariing paalala ni Lala. Umiling agad si Alexandra upang pakalmahin ang manager. “Hindi po. Wala akong binanggit tungkol doon. Napansin la

Ramdam ni Alexandra ang matinding hiya habang nakatayo sa pintuan. Sa likuran niya ay ang kaniyang ina at mga nakababatang kapatid, na nakatingin sa dumating na estranghero. Namula ang kaniyang pisngi at hindi alam ang gagawin—naisip niyang magpaliwanag agad, ngunit bago pa man siya makabuka ng bibig, nagsalita na si Hitoshi nang may kumpyansa at paggalang. Humarap ito sa ina ni Alexandra at yumuko nang bahagya bilang pagbati. “Good morning, Ma’am. I am Hitoshi Osaida,” panimula nito nang malinaw at magalang. “I know this visit is sudden, and I apologize for coming unannounced. But I have come to be honest with you.” Nagkatinginan ang mag-ina. Nanatiling nakayuko si Alexandra, puno ng kaba at hiya. “I have grown very fond of your daughter,” patuloy ni Hitoshi, diretso ang tingin sa matanda. “I respect her greatly, and I care about her well-being. Seeing how hard she works and the life she is trying to provide for all of you… I want to help, not just with money, but in a way that

"Humanda ka, Alexandra! babalikan kita!! babawiin kita sa kaniya! Alam kong mahal mo pa rin ako!"Hindi matanggap ni Artur ang nangyari sa kaniya. Bugbog-sarado siya, puno ng pasa at sugat, matapos siyang itanggi at ipahiya ni Alexandra sa harap ng ibang lalaki at ng mga tauhan ng club. Ang galit at sakit sa kaniyang dibdib ay napalitan ng matinding pagnanais na bawiin ang dalaga, anuman ang mangyari. Sa loob ng ilang araw, nagtago siya at nagplano, naghihintay ng tamang pagkakataon kung kailan walang ibang kasama si Alexandra.Lingid sa kaalaman ni Alexandra na minamanmanan siya ni Artur. Sa wakas, nakakuha si Artur ng pagkakataon. Napansin niyang umalis ang ina at mga kapatid ng dalaga, at naiwan itong mag-isa sa loob ng apartment. Dahan-dahan at tahimik siyang lumapit, pilit na binuksan ang kandado gamit ang simpleng kagamitan, at pagkapasok ay agad niyang ikinandado ang pinto upang walang makapasok o makarinig.Sa loob, abala si Alexandra sa kaniyang mesa, nagsusulat ng mga arali

Nang makarating sila sa isang pribadong ospital kung saan hindi gaanong kilala si Alexandra, agad siyang dinala ng doktor para masuri. Matapos ang ilang pagsusuri at ultrasound, seryosong hinarap ng doktor si Alexandra at Lala upang sabihin ang resulta. “I want to be staighth to you, mrs,” panimula ng doktor nang mahinahon ngunit mariin. “Batay sa nakita natin, wala nang tibok ng puso ang sanggol sa sinapupunan mo. Namatay na ito. Kailangan na itong alisin agad upang hindi magdulot ng impeksyon o anumang panganib sa iyong kalusugan.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Alexandra. Nanlaki ang kaniyang mga mata at nanginginig ang kaniyang mga labi habang unti-unting tumatakbo ang katotohanan sa kaniyang isipan. Napahawak siya nang mahigpit sa kaniyang tiyan at napahagulgol nang malakas. Ang matinding sakit at pagkawasak ay bumalot sa kaniyang buong pagkatao—hindi niya matanggap na ang munting buhay na matagal niyang iningatan ay biglang nawala, at alam niyang ang dahilan ay an